Από τη μια η Κεντροδεξιά καλπάζει στην Ευρώπη και από την άλλη η Κεντροαριστερά χωλαίνει. Μπορεί να γίνει το αντίθετο στην Ελλάδα, ώστε να ελπίσει κάτι και ο κάτοικός της μετά τα τόσα μνημονιακά βάσανα, που τελειωμό δεν έχουν; Είναι δυνατή η ώσμωση των δυνάμεων του Κέντρου [ποιου ακριβώς;] και της Αριστεράς [ποιας ακριβώς;]; Η τελευταία ως φορέας ιδεολογίας έχει αυτοακυρωθεί, άρα μόνο ως σοσιαλδημοκρατία μπορεί να εγείρει αξιώσεις πλέον, αλλά αυτό το σύστημα έχει αφομοιωθεί από τον ακραίο φιλελευθερισμό και αδυνατεί να μαγνητίσει μετριοπαθείς και σοσιαλίζοντες, κεντρώους και ριζοσπάστες. Ολα έχουν αλεστεί στη χοάνη τη γνωστή: ο θάνατός σου η ζωή μου, όπου φτωχός κι η μοίρα του και λοιπά, τόσο όμως αποκρουστικά.
Η αντιπροσωπευτικότητα, κατάκτηση μεν των νέων χρόνων αλλά, ας μη λησμονείται αυτό, κατακριτέα εν τη γενέσει της [Ρουσό π.χ.], όσο πάει και απομακρύνεται από έκφραση των δημοκρατικών θεσμών και γίνεται υποχείριο επιτήδειων της πολιτικής και των ανά τον κόσμο ελίτ. Ο κόσμος, ο λαός, η κοινωνία, όπως θέλει ας ονομάσει κανείς τους ψηφοφόρους, απουσιάζουν από τη λήψη αποφάσεων αφού, εκόντες, έχουν εκχωρήσει αυτήν την ύψιστη ενέργεια σε δεξιούς είτε αριστερούς αντιπροσώπους. Να σκεφτεί κανείς ότι στην Ευρώπη, που έχει δοκιμαστεί και δυο αιώνες στον τύπο αυτό του πολιτεύματος, έχει χαθεί ο έλεγχος και κουμάντο κάνουν οι περίφημες [απρόσωπες] αγορές. Καταφέρνουν να ζουν όσοι προσκολλώνται στις εξουσίες οι οποίες «φτιάχνονται», κατασκευάζονται για να υπηρετούν τους ανθρώπους που διακινούν τον πλούτο σε όλον τον πλανήτη.
Τι να σου κάνει και το νεαρό ελληνικό πολιτικό σύστημα, που ακόμη δεν έχει απαλλαγεί από ραγιαδισμούς και ίχνη αιματηρών εμφυλίων. Οι τελευταίοι δικαιολογούν εν πολλοίς το εχθρικό κλίμα, που επικρατεί και στην κοινωνία και στη Βουλή. Είναι όντως αξιοπερίεργο και αδικαιολόγητο βεβαίως ότι από τη λήξη του Εμφυλίου και εντεύθεν οι μισοί Ελληνες είχαν αποκλειστεί από την κατάληψη δημόσιων θέσεων. Το εντυπωσιακό δεν είναι ο αποκλεισμός των μισών Ελλήνων· το άγρια εντυπωσιακό είναι ότι οι άλλοι μισοί Ελλήνες [οι «ευνοημένοι»] είχαν αποδεχτεί ως φυσιολογική αυτήν τη βάρβαρη τροπή των γεγονότων. Θα συμφωνήσω ότι αυτά δεν ξεχνιούνται από τη μια μέρα στην άλλη αλλά κάτι πρέπει να γίνει ώστε να ξεφύγει η χώρα από αυτήν την παλιά [αποκρουστική] διαίρεση.
Λοιπόν για ποια Κεντροαριστερά να γίνει λόγος στην Ελλάδα όταν και οι ίδιοι που δήθεν την ευαγγελίζονται απλώς φωνασκούν χωρίς ίχνος συναίνεσης ή κάποιας σύγκλισης στα ιδεολογικά τους οπλοστάσια. Είναι περίεργο ότι οι πολεμικοί όροι ποτέ δεν έλειψαν από το λεξιλόγιο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας -κι αυτό κάτι πρέπει να λέει σε όλους, μπας και φανούν συνετότεροι στη συνάφειά τους [την πολιτική εννοείται]. Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να υποδεχτεί τα απορρίμματα του σοσιαλισμού ή ανένταχτων της Αριστεράς; Προσπάθειες, έστω και συγκεχυμένες, έστω και ιδιοτελώς, γίνονται, το πού και αν θα οδηγήσουν κάπου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, εκ των οποίων ένας είναι η ενεργός συμμετοχή όλων, έστω και σε μικρότερες ομάδες, που να διακατέχονται όμως από το πνεύμα της κοινότητας [αλληλεγγύης].
