Από τη βιασύνη μου και την αγωνία μου θα έλεγα να γράψω κάτι υπερασπιστικό για τους 31 εκδότες, που εκθέτουν πρωτοποριακά και αιρετικά βιβλία, ενισχυτικά του στοχασμού, της καλλιέργειας και της πολιτικής τέχνης,… εγκαινίασα την έκθεσή τους μία εβδομάδα νωρίτερα. Ζητώ συγγνώμη από τους διοργανωτές και τους αναγνώστες, εκ των οποίων μερικοί -δικαίως- διαμαρτυρήθηκαν [φιλικά…].
Η έκθεση με τίτλο Δεύτερο Θερινό Βιβλιοστάσιο ξεκίνησε την προηγούμενη Πέμπτη και θα διαρκέσει ώς αύριο. Εχουμε χρόνο -σήμερα και αύριο- να την επισκεφτούμε! [Μουσείο Πολιτικών Εξορίστων Αη Στράτη, Αγίων Ασωμάτων 31, Κεραμεικός]. Πρόκειται για ένα αυτο-οργανωμένο εγχείρημα, με βιβλία «εκτός των τειχών» [αρκετά έχουν παρουσιαστεί στις Ριζοσπαστικές Αναγνώσεις της «Εφ.Συν.»].
Ας πάμε· ας ταρακουνηθούμε λίγο και να πάμε – είναι και που η Αθήνα έχει ανακηρυχτεί Παγκόσμια Πρωτεύουσα του Βιβλίου 2018· ας δείξουμε μεγαλοθυμία προς τους εκδότες, την ανάγνωση, την παγκοσμιότητα που μας έτυχε [και επίσης προς την ελληνική γλώσσα, τη γλώσσα της επιστήμης του δυτικού πολιτισμού].
Στον Ομηρο, να θυμηθούμε, η λέξη κόσμος σήμαινε σκελετός, στους ποιητές και φιλόσοφους έγινε κόσμος με τη σημερινή του έννοια. Η φύσις ήταν μόνο η μαγική ιδιότητα ενός φυτού, στους μεταγενέστερους απόκτησε την οικουμενικότητα που έχει ώς τις μέρες μας. Εχουμε ακόμη: γη, έρως, άπειρον, λόγος, ουσία, εντελέχεια, νείκος κ.λ., που έχουν διεισδύσει από τότε στον ανθρώπινο πολιτισμό – και επικρατούν ήσυχα, πειστικά, όμορφα.
Πρόκειται, σημειώνει κάπου ο Ισπανός καθηγητής Fransisco R. Adrados, «για τη διάδοση του πλούσιου κόσμου των αφηρημένων συστημάτων στις μεταγενέστερες φιλοσοφίες». Μην υπολειπόμεθα της γλώσσας μας. Γράφει ο ίδιος καθηγητής: «Η Ελληνική δεν εξακολουθεί να ζει σήμερα μόνο στην Ελλάδα, αλλά έχει μία δεύτερη ζωή: το αλφάβητό της, το λεξιλόγιό της, το συντακτικό της, τα λογοτεχνικά της είδη είναι παρόντα σε όλες τις γλώσσες. Είναι κατά κάποιον τρόπο, μετατροπές ή καινούργιες μορφές -όπως έλεγαν οι Ινδοί- στις οποίες τα Ελληνικά εξακολουθούν να ζουν».
Τι είναι σήμερα η Νεοελληνική; Δημοτική με λόγια στοιχεία. «Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η Ελληνική ενοποιήθηκε. Και είναι σημαντικό το γεγονός ότι στις χειρότερες στιγμές της η Ελληνική ίσως είχε παρακμάσει, αλλά η λόγια Ελληνο-Λατινική εισέβαλε σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Ηττημένη στο σπίτι της -προσωρινά- η Ελληνική κατέκτησε τον κόσμο. Και τελικά αναστήθηκε με δυναμική ζωντάνια στην πατρίδα της» [Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας – Από τις απαρχές ώς τις μέρες μας, εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα].
Πόσοι καταλαβαίνουμε τι-ακριβώς-εννοεί-ο Ισπανός καθηγητής; Πόσοι Ελληνες σεβόμαστε την ελληνική γλώσσα; Ελληνες όχι με τα μυαλά της κυρίας Διαμαντοπούλου, κάποτε περσόνας της πολιτικής σκηνής, αλλά απλοί, καθημερινοί άνθρωποι με κάποιο τουλάχιστον αλάφιασμα όταν κάνουν χρήση της πολύτιμης αυτής γλωσσικής κληρονομιάς. Δεν γίνεται λόγος για τη χρήση [άθλια] της ελληνικής δημοσιογραφικής γλώσσας [κυρίως στην τηλοψία].
Θα επισκεφθώ την έκθεση – κάπως πρέπει να εξιλεωθώ για το σφάλμα μου [αλλά θα πήγαινα ούτως ή άλλως· είναι εκεί φίλοι].
