Το σώμα του έτους

Ακούγεται ρεαλιστικό και ίσως σοφό να συμφιλιώνεσαι με την πραγματικότητα αφού δεν μπορείς να αποτρέψεις πολλά από όσα αυτή επιφυλάσσει, ανεξάρτητα από του καθενός τη βούληση.

Ναι, όταν αδυνατείς να παρέμβεις στον ρου του χρόνου και του πόνου ώστε να αποφευχθεί ο χαμός π.χ. αγαπημένων προσώπων, συνετό μοιάζει να σφίξεις τα δόντια και να αποδεχτείς το κακό – πικρή τέτοια ήττα των ανθρώπινων σωμάτων, αλλά αυτά τα ίδια σώματα καλούνται να τη γευθούν, εκόντα-άκοντα.

Διαρκεί το πένθος; Ναι, όσο και αν είναι νόμος ότι η ζωή συνεχίζεται, σημασία έχει, όμως, να είναι συμβιβασμένο και ήσυχο· μέσα στον χρόνο του (του πένθους) ζυμώνονται πάθη και αλήθειες που ίσως να μην τα βλέπαμε υπό «κανονικές» συνθήκες, το αίμα κυλάει με διαφορετικές ταχύτητες, οι παλμοί της καρδιάς αναστατώνονται και αναστατώνουν όλον τον οργανισμό, τα νεύρα χάνουν τις απολήξεις τους και προκαλούν ήπιες κυκλοθυμίες, ικανές όμως να εμφιλοχωρήσουν στον αμφιβληστροειδή και να αλλάξουν την οπτική δεινότητα, για λίγο ή για πολύ, δεν έχει και τόση σημασία.

Το πένθος είναι η απόληξη του σπαραγμού και της οδύνης, άυλων δηλαδή «καταστάσεων» – διαθέσεων (;) με βαθιές εντούτοις επιρροές στην ύλη του σώματος.

Το σώμα δεν είναι πια το ίδιο, όσο και αν φαίνεται να μην έχει αλλάξει στο παραμικρό – έχει όμως μεταμορφωθεί ριζικά και ίσως ανεπίστρεπτα. Εκτίθεται με κουρασμένη «ασφάλεια» πια στον χρόνο και τον χώρο, κάπως σαν να αδιαφορεί για τα τρέχοντα και τα μελλούμενα, τα ασήμαντα και τα σπουδαία, γιατί όλα είναι ασήμαντα και σπουδαία γι’ αυτό το «καινούργιο» σώμα, που δεν εκλιπαρεί ούτε καν για έναν μεγάλο και κυκλικό χορό ούτε για αβίαστους γέλωτες.

Το σώμα εσωτερικεύει το πένθος και αυτό μετουσιώνεται σε σιωπή και εσωτερικό χαμόγελο, σε μια ανεπανάληπτη και αισιόδοξη απαισιοδοξία.

Ολα αυτά δεν σημαίνουν ότι το σώμα βυθίζεται σε αδράνεια ή ότι καταπίπτει σε ραθυμία, αντίθετα, υπάρχει εν εγρηγόρσει και λαχταρά ή προσμένει να ξανασυναντηθούν εντός του ο λόγος και ο θυμός, να ξαναρχίσει το ταξίδι προς την ειρήνη (του) και σε μία νέα απελευθέρωση, πιο ζωντανό, πιο υγιές και ρωμαλέο, περισσότερο βαθύ, σοφότερο και γλυκά κουρασμένο από όλη αυτή την τεράστια προσπάθεια να απαλλαγεί από το βάρος του.

Ενα σώμα που χορεύει και πάσχει, που γελά και κραυγάζει, ατίθασο και ειρηνικό, βέβαιο για τη μικρότητά του αλλά και τη μεγαλοσύνη της ύλης του, αποδεχόμενο ότι κουβαλάει μέσα του αστέρια και γαλαξίες, δηλαδή το ανθρώπινο πνεύμα και ίσως και το νόημα της ύπαρξής του – ποιος ξέρει… Ενα είναι βέβαιο: χωρίς φίλους (ακριβούς) ίσως να μην τα έβγαζε πέρα…

Ωραίο θα ήταν το σώμα του 2018 να βρει τη χαμένη του αξιοπρέπεια, τη σύνεση και τη σοβαρότητα, την ίδια τη δημοκρατία (του), όλα εκείνα που έχει ανάγκη ο κόσμος – αρκετά με τις επιδείξεις και τις μεγαλοστομίες…