Ο Κλέαρχος Τσαουσίδης στην «Αυγή» σχολιάζει την περίπτωση Μακάριου Λαζαρίδη:
Η απίστευτη για ευρωπαϊκό κόμμα συμπεριφορά του διευθυντή του γραφείου Τύπου της Ν.Δ. Μακάριου Λαζαρίδη σε εκπομπή της ΕΡΤ, η τραμπούκικη συμπεριφορά του στους παρουσιαστές, η υστερική του αντίδραση στη συμμετοχή της κ. Κατερίνας Ακριβοπούλου σε απογευματινή εκπομπή της ΕΡΤ, το παραλήρημα και οι άναρθρες κραυγές του για τον Τσίπρα, τον Παππά κ.λπ., ένα και μόνο κατέδειξαν: Η Ν.Δ. οδεύει ολοταχώς ως οργανισμός στην αγκαλιά του Αδωνι Γεωργιάδη […] Δεν γνώριζα την πηγή ούτε την κοίτη στην οποία εκβράστηκε ο Μακάριος Λαζαρίδης. Δεν παρακολουθώ ούτε τη φιλοχουντική Ελεύθερη Ωρα ούτε τα ακροδεξιά απόβλητα του διαδικτύου
Ο Κώστας Ιορδανίδης στην «Καθημερινή» διαφωνεί με τα αποτελέσματα της «ταξικής μεροληψίας» της κυβέρνησης και θυμάται: «Ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης, υπουργός Εργασίας των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχε ανακοινώσει την “κατάργηση της πάλης των τάξεων”. Μάλλον προώρως για τους μαρξιστές. Η άμβλυνση της “ταξικής μειονεξίας” ήρθη επί των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, αλλά κυρίως με το δάνειο χρήμα και την οικτρή διαχείριση του ευρώ. Η κρίση έπληξε σε πρώτη φάση μεσαία και κατώτερα στρώματα και ο κ. Τσίπρας επεκτείνει μεθοδικά την πτωχοποίηση προς τα ανώτερα κλιμάκια».
Για τις κινήσεις του Ερντογάν στη σκακιέρα της Μέσης Ανατολής γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος στο «Εθνος»: «Ο Τούρκος πρόεδρος δεν περιμένει τον Τραμπ να εγκαταλείψει τους Κούρδους. Διερευνά όμως αν μπορεί να περιορίσει τις ζημιές διασφαλίζοντας ότι οι Κούρδοι μαχητές του YPG δεν θα αναπτυχθούν δυτικά του Ευφράτη αλλά και ότι δεν θα θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη Ράκα […] Το μήνυμα Ερντογάν προς Τραμπ είναι παρόμοιο με αυτό που έστειλε στον Πούτιν πέρυσι στις αρχές Ιουλίου: Γνωρίζω ότι δεν μπορώ να προωθήσω δική μου ατζέντα στη Συρία και στη Μέση Ανατολή, το μόνο που ζητώ είναι κάποιες διευθετήσεις και προσαρμογές».
Ολα δείχνουν πως «σπρώχνουν τη χώρα ολοταχώς στη δραχμή», εκτιμά ο διευθυντής του «Ελεύθερου Τύπου» Πάνος Αμυράς. Και συνεπώς, γράφει ότι: «Το δίλημμα που διαμορφώνεται δεν είναι ΔΝΤ ή Ευρώπη, αλλά σκληρά μέτρα τύπου ΔΝΤ ή Grexit. Οι αγορές φοβούνται το δεύτερο, όταν μάλιστα η κυβέρνηση δεν έχει ξεκάθαρη θέση για το εάν θα υπογράψει νέα μέτρα ή όχι…». Ο κ. Αμυράς θα προτιμούσε μια συμφωνία, εδώ και τώρα, όσο σκληρή κι αν είναι, διότι έτσι κι αλλιώς θέλουν να μας διώξουν; Ή απλώς… θέλουν να ρίξουν τον Τσίπρα;
