Η μικρούλα Αννα Μαρία δεν θέλει με τίποτα να δοκιμάσει τα χοιρινά σνίτσελ που σερβιρίστηκαν μπροστά της στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι.
Τι κι αν δείχνουνε καλοψημένα και λαχταριστά; Αποφάσισε πως δεν της αρέσει το χοιρινό και δεν είναι διατεθειμένη ν’ αλλάξει γούστα με την έλευση του νέου χρόνου.
Οι παρακαθήμενοι, γονείς και θείοι, σπεύδουν να τη διαβεβαιώσουν, με διάφορους θεατρινισμούς, ότι τα σνίτσελ είναι, τάχα, μοσχαρίσια· χρειάζονται μονάχα λίγα λεπτά της ώρας για να μεταπειστεί και να μασουλήσει το χοιρινό κρέας, δίχως αντιρρήσεις και διαμαρτυρίες.
Η δύναμη της επικοινωνίας: επιτυγχάνει τη διάθλαση και, εντέλει, τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, από τη στιγμή που θα υποταχθούμε στην υποτιθέμενη αυθεντία των κάθε λογής «ειδικών», υποτιμώντας την κρίση και το αισθητήριό μας.
Λίγες θέσεις παρέκει, ο ξάδερφος Λευτέρης καταβροχθίζει τα μπολ με το γιαούρτι το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο.
Επειτα, τοποθετεί μεθοδικά τα άδεια σκεύη γύρω απ’ το πιάτο ενός θείου του, που κάθεται ακριβώς δίπλα και είναι απορροφημένος σε ζωηρές συζητήσεις, δίχως να δίνει ιδιαίτερη σημασία για όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια του.
Οποιοσδήποτε επιπόλαιος παρατηρητής της διάταξης των σερβίτσιων στο συγκεκριμένο σημείο του τραπεζιού φτάνει αβίαστα στο συμπέρασμα πως ο θείος έφαγε όλο το γιαούρτι στερώντας το από τους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες, παρατάσσοντας, μάλιστα, μπροστά του τα… αδιάσειστα πειστήρια δίχως καμιάν αιδώ.
Η δύναμη της εικόνας: μετατρέπει το αδιανόητο σε προφανές και τον ανυποψίαστο σε αδιαμφισβήτητο ένοχο.
Ανέκαθεν η πολιτική χρησιμοποιούσε την επικοινωνία, ώστε να επηρεάσει την εικόνα που διαμορφώνουν οι πολίτες για την πραγματικότητα και να προσελκύσει θιασώτες.
Πλέον, με την τρομαχτική διείσδυση της οθόνης στον πληθυσμό, η εικόνα κατασκευάζεται εξαρχής, σε εταιρικά γραφεία και τηλεοπτικά στούντιο.
Η επικοινωνία, με τους δασκαλεμένους κήρυκές της, απλώς αναλαμβάνει να τη διανείμει, ώστε να εμπεδωθεί στις συνειδήσεις μας ως βέβαιη κι ακλόνητη πραγματικότητα.
Στρατιές επιτελείων, παρατρεχάμενων και συμβούλων αναλώνονται καθημερινά με την κατασκευή εικόνων και τεράστια ποσά ξοδεύονται για τον σκοπό αυτόν.
Οσο για την παραγωγή πραγματικής πολιτικής, που θα μπορούσε να συνδράμει στην επίλυση προβλημάτων, να εμπνεύσει με κοινωνικό όραμα και να απελευθερώσει δημιουργικές δυνάμεις;
Αυτή όχι απλώς έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, αλλά θεωρείται, κατά κανόνα, περιττή από τα κομματικά επιτελεία, καθώς ο στόχος της εκλογικής ανέλιξης επιτυγχάνεται καλύτερα και με λιγότερο κόπο μέσα από την κατασκευή και την καταιγιστική αναμετάδοση εικόνων.
Αυτές συνοδεύονται πάντοτε με την κατάλληλη «ανάλυση» και «ερμηνεία», ώστε να μην αφήνεται κανένα περιθώριο στη δική μας κρίση να επεξεργαστεί αν αυτό που λανσάρεται ως αδιάψευστη αλήθεια έρχεται σε σύγκρουση με τις δικές μας προσλαμβάνουσες.
Εικόνα και επικοινωνία αποτελούν το υπερόπλο της εποχής, που στρέφεται καθημερινά ενάντια στον νου μας και βομβαρδίζει ακατάπαυστα τις αισθήσεις και το θυμικό μας.
Οσο δεν αξιολογούμε τα εμπειρικά μας δεδομένα, όσο υποτιμούμε τη διαπροσωπική επαφή και τη μεταξύ μας συνδιαλλαγή και επιμένουμε να εκχωρούμε τη σκέψη και την κρίση μας σε αγύρτες της επικοινωνίας και σκηνοθέτες της εικόνας, θα εξακολουθούμε να τρώμε επιβλαβές χοιρινό, ενώ ζητήσαμε μοσχάρι, και θα στοχοποιούμαστε κι από πάνω ως αμετανόητοι αδηφάγοι, ενώ δεν βάλαμε ούτε το δαχτυλάκι μας στο πιάτο με τα καλούδια.
