Είναι ο Γενάρης μήνας των γενεθλίων μας, εμάς των Αιγόκερων. Συνήθως, τον χρόνο που περνάει τον μετράω με αυτά που είναι να γίνουν και όχι με τα όσα δεν έγιναν. Ετσι, για το καλό. Για να καθαρίζει το κάρμα μου. Ισως για να ξεγελάω τον εαυτό μου. Ποιος ξέρει και ποιος νοιάζεται δηλαδή; Λες και κάνουμε λίγα για να ξεγελαστούμε.
Καταπίνουμε αμάσητα όσα μας σερβίρουν τα δελτία ειδήσεων, τα περισσότερα φτιαχτά και μιλημένα, διαβάζουμε πηχυαίους τίτλους σε ιστότοπους (ο θεός να τους κάνει δημοσιογραφικούς), που καμία σχέση δεν έχουν με την είδηση, της οποίας το περιεχόμενο καμία σχέση δεν έχει με την αλήθεια (ή αν έχει, αυτή είναι εξ αγχιστείας), νιώθουμε ενημερωμένοι και έτοιμοι να ξεσαλώσουμε την οργή μας όπου βρούμε αφορμή: σε μετρό, ταξί, δρόμους, χώρους εργασίας, οικογένεια.
Ο,τι ακούμε, το ανακυκλώνουμε χωρίς κανένα φίλτρο και, ακόμα χειρότερα, το οικειοποιούμαστε και γαντζωνόμαστε πάνω του, λες και απ’ αυτό εξαρτάται η ύπαρξή μας.
Αυτό το «ξεγέλασμα της ύπαρξης» το ξέρουν καλά όλοι αυτοί οι γραμματείς και φαρισαίοι, οι τραπεζίτες και φρονιμίτες, οι δημοσιογράφοι-πολιτικοί και οι πολιτικοί-δημοσιογράφοι, οι «θέλω ξανά την εξουσία τώρα!», οι «δώστε την εξουσία στον λαό τώρα», οι «έχουμε την εξουσία και δεν ξέρουμε να τη διαχειριστούμε» κ.λπ., κ.λπ.
Ολα λέγονται εκ του ασφαλούς, όλα γράφονται εκ των ενόντων, όλα αποφασίζονται εν τη απουσία μας (ακόμη και όσα εμείς για εμάς αποφασίζουμε).
Το μόνο σίγουρο: εμείς δεν φταίμε! Και ως τέτοιοι, ως αγνά θύματα ενός κακού συστήματος του οποίου, θεός φυλάξοι, δεν ήμασταν ποτέ μα ποτέ κομμάτι του (ούτε θα γίνουμε ποτέ!), που ποτέ μα ποτέ δεν λερώσαμε τα χέρια μας παίζοντας με τις στάχτες του, που κάποιοι άλλοι το δημιούργησαν κι εμείς, τι να κάνουμε τώρα, το δεχτήκαμε… ως τέτοιοι, λοιπόν, έχουμε κάθε δικαίωμα να το περιφρονούμε και να το χλευάζουμε και να του βάζουμε φωτιά να το καίμε! Αμέ, γιατί; Ή, μάλλον, γιατί όχι;
Μ’αυτά και μ’ αυτά, δεν θέλουν και πολύ οι διάφοροι Μακάριοι Λαζαρίδηδες και έτεροι πιστοί ακόλουθοι του Κυριάκου να ξεσαλώσουν, κάνοντας παντιέρα τον λαϊκισμό: «Με το μπιτόνι βάζουν πλέον οι πολίτες πετρέλαιο για να ζεσταθούν.
Βενεζουέλα μάς κάνατε. Φύγετε!» διαμήνυσε στην κυβέρνηση ο προαναφερθείς διευθυντής του γραφείου Τύπου της Ν.Δ. Αν μη τι άλλο, φλέγεται το φυλλοκάρδι του για τον ταλαίπωρο αυτό λαό, που ο κακός Τσίπρας τού έφερε χιονιά, χωρίς να του έχει αναμμένη τη φουφού.
Αναρωτιέμαι, βλέπει τους γείτονές του ο Μακάριος που δεν έχουν πετρέλαιο ή έχει και ο ίδιος προβλήματα στην πολυκατοικία που μένει και δεν του ανοίγουν το καλοριφέρ;
Ή απλά βιώνει ως δικό του το δράμα του λαού που δεν εξουσιάζει πια το κόμμα που εκπροσωπεί; Θα ξεχάσω που η σύζυγος Αδώνιδος είχε δηλώσει κάτι τύπου «κοίτα να δεις πώς είναι τα δυτικά προάστια!», όταν τον συνόδευε στις προεκλογικές του ομιλίες; Με δόξα και τιμή εξελέγη ο σύζυγος στη Β’ Αθηνών, που σε λίγο θα την έχουμε με κρυοπαγήματα.
Μαζί του και όλοι εμείς, που αντί να έχουμε απαιτήσει και απορροφήσει ως χώρα όλα τα κονδύλια για ενεργειακή αναβάθμιση (κάτι που γίνεται στο 100% στο εξωτερικό, όχι εδώ που έχουμε 300 μέρες τον χρόνο ήλιο), που θα έπρεπε, με τόση πληροφορία που μας διαπερνά από παντού, να έχουμε απεξαρτηθεί πλήρως από το ορυκτό αυτό καύσιμο (τόσοι και τόσοι οικολογικότεροι και απίστευτα φθηνότεροι τρόποι θέρμανσης υπάρχουν), εκεί εμείς, μηρυκάζουμε το χάλι μας και τουρτουρίζουμε, σφίγγοντας τα δόντια, είτε με ζέστη είτε μ’ αγιάζι.
Είναι ο Γενάρης μήνας των γενεθλίων μας εμάς των Αιγόκερων. Και μας καλεί να τα γιορτάσουμε με βαρύ κρύο. Δεν μας φτάνει η παγωμάρα που έχουμε ως ζώδιο (ότι την έχουμε, την έχουμε), μας ήρθε και από τη Σιβηρία.
Κι έχουμε από πάνω και τις λαϊκόπληκτες δηλώσεις της δεξιάς παράταξης. Δεν θ’ αντέξω. Θα την πάθω την πλήρη μετάλλαξη, θα αγκαλιάσω μοίρα και ζώδιο και θ’ αρχίζω να βελάζω: μπεεεε!
