Μετά την απόφαση του Eurogroup (αλήθεια, πώς ένα άτυπο όργανο παίρνει αποφάσεις τόσο σοβαρές για την τύχη χωρών και λαών;) ο πρωθυπουργός κάλεσε τις πολιτικές δυνάμεις να δεσμευτούν για:
➨ Την ανάγκη αποκατάστασης της ευρωπαϊκής κανονικότητας στις εργασιακές σχέσεις.
➨ Την απόρριψη κάθε σκέψης για επιπλέον μέτρα λιτότητας μετά τη λήξη του προγράμματος.
Για το πρώτο ζήτημα ας μην περιμένει ανταπόκριση από τη Ν.Δ. Βρίσκεται στην άλλη άκρη και ταυτίζεται πλήρως με τις θέσεις του ΔΝΤ.
Θεωρεί τις συλλογικές συμβάσεις περιττή πολυτέλεια, τις ομαδικές απολύσεις αναγκαίες για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα και βεβαίως την ενοχλούν τα δικαιώματα των συνδικάτων.
Με λίγα λόγια για τη Ν.Δ. η υπόθεση των εργασιακών περιγράφεται με τη φράση «κέχωδεν η φορβάς εν τη άλω» (χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι).
Το άλλο θέμα όμως είναι εξαιρετικά κρίσιμο. Ηδη η Νέα Δημοκρατία καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι υποθηκεύει το μέλλον της Ελλάδας γιατί, όπως ισχυρίζεται, αποδέχτηκε μέτρα λιτότητας και υψηλά πλεονάσματα για πολλά χρόνια.
Ομως απλώς καταγγέλλει, χωρίς να μας λέει τι θα πράξει αν έρθει στα πράγματα.
Προφανώς «το σύμφωνο αλήθειας» που θέλει να υπογράψει με τον λαό δεν περιλαμβάνει τέτοιες ασήμαντες λεπτομέρειες.
Θα καταργήσει τη συμφωνία; Θα την ακυρώσει στην πράξη επινοώντας ένα άλλο σχέδιο;
Θα επαναδιαπραγματευτεί με τους δανειστές και θα καταφέρει να τους πείσει; Το κυβερνητικό παρελθόν της δεν επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία.
Ούτε σε λογική σύγκρουσης με τους εταίρους πήγε, ούτε σπουδαίες επιδόσεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων είχε, ούτε κάποιο διαφορετικό πρόγραμμα εκπόνησε.
Κινήθηκε, όταν ήταν στην εξουσία, με τη γραμμή «οι δανειστές αποφασίζουν, εγώ εκτελώ».
Δύσκολα λοιπόν θα βάλει πλάτη για το καλό της πατρίδας, όπως της ζητάει ο πρωθυπουργός.
Πρώτον, γιατί το καλό της πατρίδας όπως το εννοεί αυτή δεν έχει σχέση με το καλό της πατρίδας όπως το αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση.
Δεύτερον, γιατί ο διακαής πόθος της είναι να επιστρέψει γρήγορα στη διακυβέρνηση (τα πελατειακά δίκτυά της και τα οργανωμένα συμφέροντα που εκφράζει πιέζουν αφόρητα) για να εφαρμόσει ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας το οποίο, αν και πιστεύει (λόγω ιδεολογικής συγγένειας με τους εμπνευστές του), θα το χρεώσει στους προηγούμενους, χρησιμοποιώντας το κλασικό επιχείρημα όλων των «νέων» κυβερνήσεων από καταβολής του ελληνικού κράτους: «Παραλάβαμε καμένη γη».
Από την άλλη πλευρά ο πρωθυπουργός οφείλει να ξεκαθαρίσει (πρώτα μέσα του και στη συνέχεια στο κόμμα του) αν η στρατηγική που ακολουθεί από τον Σεπτέμβριο του 2015 -«υλοποιώ ένα πρόγραμμα την πατρότητα του οποίου δεν αποδέχομαι»- είναι βιώσιμη και κυρίως αν, έστω σε βάθος χρόνου, εξυπηρετεί τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων.
Ανάγωγα
Με ποσοστό 89,5% επανεξελέγη η Ανγκελα Μέρκελ πρόεδρος του κόμματός της. Περιμένω με ανυπομονησία τα ειρωνικά σχόλια των εγχώριων αναλυτών που είχαν ξεσαλώσει όταν ο Τσίπρας είχε πάρει πάνω από 90% στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Να τους θυμίσω ότι είχαν κάνει αναφορές στον Στάλιν, τον Τσαουσέσκου και τον Κιμ Ιλ Σουνγκ.
