Παρατηρούσα τα δαμάκια -αναβαθμίδες τα λένε στα νησιά-, έβγαιναν μέσα από την καμένη γη των Βατίκων βλέμματα ενός πελώριου «Γιατί;».
Βλέμματα της κοινωνικής μας ιστορίας που χτίστηκε με την αγάπη και τον ιδρώτα των ανθρώπων με τα μπαλωμένα ρούχα χωρίς μπαλώματα ηθικής. Μιας τέχνης που η ανάγκη επιβίωσης γινόταν ζωή.
Μιας τέχνης και ζωής δωρικής που εμείς βουλιάξαμε στην καταναλωτική μας ύβρη και φτάσαμε στον πάτο και στον βόρβορο μιας εξουσίας η οποία είχε προετοιμάσει μεθοδευμένα την εξόντωση της κοινωνίας και της πατρίδας.
Βλέμματα της συλλογικής μας μνήμης μάς εγκαλούν με την αγωνία και την κραυγή του τόπου που στενάζει από την Κατοχή των Μνημονίων και τον γερμανικό ολοκληρωτισμό σε συνειδησιακή εγρήγορση και επαγρύπνηση ελευθερίας.
Είναι χτισμένα με την αρχιτεκτονική μιας βαθιάς αυτογνωσίας, κεντημένα στο φως, πάνω στο πρόσωπο της γης, όπως ο Χορός στην αρχαία Τραγωδία.
Τα δαμάκια κρατούν στην όψη τους τα σχήματα των μαγικών χεριών του μόχθου που τα ‘χτισαν. Των χεριών και των προσώπων που ύψωσαν ένα ποτήρι κρασί γιορτής στο καπηλειό του ήλιου και εξόρισαν τη φτώχεια τους, μέσα στη γύρη μιας πλούσιας ψυχικής πνευματικότητας, που η κάθε στιγμή ήταν γιορτή του ανθρώπου.
Τα δαμάκια είναι φωνή της γης και των ανθρώπων, αυτών που ένιωσαν τη γη καθολική μάνα τους, είναι η ανερμήνευτη Οντολογία Φύσης και Κοινωνίας στην αρμονική συλλειτουργία τους.
Είναι η πανάρχαιη Γραφή του λαού στη βαθιά επικοινωνία με τη γη και τον εαυτό του. Τοκετός σοφίας και μέτρου, μάς καλούν ΤΩΡΑ σε επιστράτευση των αξιών μας.
Φωταγωγημένα υπερωκεάνια διασχίζουν το πέλαγος του μόχθου, το πέλαγος του πόνου, το πέλαγος του Ερωτα και του θανάτου με υψωμένα τα κατάρτια της αξιοπρέπειας στις καθημερινές οδύνες, στις υλικές και άυλες μπότες των κατακτητών.
Δαμάκια φωταγωγημένα υπερωκεάνια μπουκάρουν με την αρχέγονη ορμή τους στα μαύρα νερά του Διαδικτύου και της Βιομηχανίας του Θεάματος. Θρυμματίζουν τις ασελγούσες οθόνες της Παγκοσμιοποιημένης Ηλεκτρονικής Αράχνης.
Δεν θέλουν να γίνουν πρόσφυγες της εικονικής πραγματικότητας. Σφίγγουν μυστικά πάνω στις πέτρες οι γροθιές των νεκρών. Δεν θέλουν να είναι πρόσφυγες στον τόπο τους. Θέλουν οι πρόσφυγες να βρουν τον τόπο τους στο δωρικό τραγούδι της οικουμενικής αδερφοσύνης τους. Τόποι και Τρόποι ιδεών αδάμαστων ψυχών Αντίστασης και δημιουργίας.
Τόποι και Τρόποι Διονυσιακού και Απολλώνιου Συνειδέναι. Αποτινάσσουν τη στέρφα Λογοκρατία, χειρουργούν την αμετροέπεια του Τεχνολογικού Ολοκληρωτισμού, με τη Σιγή της Ποίησης με τη Φωνή της γης.
Στα δαμάκια οι πέτρες είναι πλήκτρα μιας μουσικής αυγής, προσμένουν την πληκτρολόγηση του εγερτήριου εμβατηρίου κατά των δυνάμεων Κατοχής. Ποιοι θα πατήσουν τα πλήκτρα;
