Οσο και να θέλουμε να το πούμε κάπως πιο χαριτωμένα, η αλήθεια του μας θωρεί κατάματα: Οσο και όπως κι αν σου πουν φίλοι και αγαπημένοι «πρόσεχε, αν προχωρήσεις, θα πέσεις σε τοίχο», αν δεν σπάσεις το κεφάλι σου πάνω του, δεν καταλαβαίνεις πως εκεί ήταν πράγματι τοίχος.
Μας το ‘λεγαν και μας το ξαναθυμίζουν σε κάθε μας λάθος γιαγιάδες και λοιποί σταλεγάκηδες: «αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις».
Πόσο δίκιο έχουν… αλλά πού να το βρουν, καθώς το ίδιο το ρητό αναιρεί την προβλεψιμότητά του.
Στην αρχαία Ελλάδα, δεν υπήρχαν τέτοιοι κανόνες. Υπήρχαν στόχοι.
Στόχος του ομηρικού ανθρώπου ήταν το «αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων».
Οι Ιωνες δάσκαλοι φιλόσοφοι έθεταν ως κέντρο των πρωτοποριακών τους αναζητήσεων τον ίδιο τον άνθρωπο.
Στην Αθήνα του Περικλή, έδιναν έμφαση στην αρμονική ανάπτυξη σώματος και πνεύματος, με σκοπό ο μαθητής να γίνει καλός πολίτης.
Στην αρχαία Σπάρτη, βάση της αγωγής ήταν η άσκηση του σώματος και η καλλιέργεια της πολεμικής αρετής – ανάγνωση, γραφή, αριθμητική, μουσική και χορός έπονταν ως μαθήματα. Οσο για το Βυζάντιο, θεμέλια της εκπαίδευσης ήταν η χριστιανική θρησκεία και η αρχαία ελληνική πνευματική κληρονομιά.
Ακόμη και αν τα περιγράψαμε όσο πιο περιληπτικά γινόταν (ένεκα ο περιορισμός των λέξεων που κάθεται στον λαιμό του κάθε δημοσιογράφου ωσάν η άγκυρα στον βυθό, βυθισμένου μάλιστα πλοίου… ακούει κανείς εκεί έξω;), ωστόσο γίνεται κατανοητό ότι στα μέρη μας, τα μαθήματα γίνονταν για να προλάβουν τα παθήματα.
Στις ΗΠΑ, όμως, τα παθήματα είναι που γίνονται μαθήματα. Κανονικά, σχολικά.
Στη Φιλαδέλφεια, τα παιδιά διδάσκονται πώς να επιζήσουν αν βρεθούν σε μέρος όπου γίνεται επίθεση με πυροβολισμούς.
Δάσκαλος δήλωσε πως «δεν ενδιαφέρει τα παιδιά να μάθουν πώς θα μείνουν ζωντανά για την αξία της ίδιας της ζωής, αλλά για να πάρουν Α’ στο μάθημα»!…
Το «μάθημα» εντάσσεται σε συγκεκριμένο, θεσμοθετημένο πρόγραμμα της Πολιτείας.
Αντί να καταργήσουν την οπλοκατοχή, τα μαθαίνουν πώς να επιζήσουν αν… Και αυτά ζουν την όλη εμπειρία… βαθμοθηρικά.
Κατά τ’ άλλα, μας εκπλήσσουν οι παρόλες του Τραμπ.
