Αδύναμος να πάρει την πατρίδα του στα χέρια και ναι μεν η απόφαση να ξεκινήσουμε την αναφορά στον τελικό του Κόπα Αμέρικα απο τον Μέσι γεννιέται από το ειδικό βάρος της αξίας του αλλά επιβεβαιώθηκε η απουσία φλόγας πλάι στο αυθεντικό ταλέντο του… Η Χιλή, λοιπόν, νικήτρια, 4-2 στα πέναλτι, απέναντι στην Αργεντινή (0-0 στα 120′) και μεταξύ άλλων ο σύγχρονος πόλος έλξης της μπάλας έχασε και το πρώτο από τα δυο πέναλτι της ομάδας του… Ψηλά άουτ το σουτ που θύμισε απόκρουση αμυντικού ενώ ήδη η Χιλή είχε χάσει το πρώτο πέναλτι της διαδικασίας (ο Ρομέρο απέκρουσε το πέναλτι του Βιδάλ).
Ο Μέσι, χωρίς αυτοσυγκέντρωση και με πολλά λάθη στα 120′, δεν έχει λόγο να θυμάται με… αγάπη τον τελικό, παρά μόνο για να κάνει αυτοκριτική!
Συνολικά, το παιχνίδι-ώρα αλήθειας για την κορυφαία συνύπαρξη της ηπείρου, χωρίς να συγκινήσει ιδιαίτερα η μπάλα που είδαμε, είχε ενέργεια, ικανή να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον και φάσεις για γκολ μπροστά στα δυο τέρματα…
Και ευθυνόφοβο διαιτητή! Και οι δυο αποβολές στο πρώτο ημίχρονο ήταν άδικες (Ντίαζ στο 28′ για μαρκάρισμα στον Μέσι και ο αργεντινός Ρόχο στο 42΄ για την προβολή στον χιλιανό Βιδάλ).
Χιλή, η πρώτη κυρία της ηπείρου της και ναι μεν το πάθος και οι λατινοαμερικάνικες ατομικές ενέργειες που προκαλούν επιφωνήματα δεν υπάρχουν με την συχνότητα άλλων εποχών…
Και ναι, το ποδόσφαιρο είναι όμορφο όπου και από όποιους κι αν παίζεται αλλά, απ’ τις Ηνωμένες Πολιτείες, είδαμε, μεταξύ αντιπάλων, σχέσεις φιλίας και πάθους βέβαια, που παραπέμπουν στο ποδόσφαιρο που παίζαμε παιδιά!
Μακριά από το πρωτόκολλο συμπεριφοράς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος της Γαλλίας… Ευπρόσδεκτη ακτίδα περιζήτητης αυθεντικότητας!
