Η πρόταση Στουρνάρα για πρωτογενές πλεόνασμα 2% αντί για 3,5% του ΑΕΠ το 2018, που θα «προβλέπει» η συμφωνία του προσεχούς Eurogroup, έχει προϊστορία, ιστορία και… μέλλον.
Πρώτοι έθεσαν το θέμα η Κριστίν Λαγκάρντ και ο Γερούν Ντάισελμπλουμ, προφανώς γιατί διαβλέπουν ότι ένα υψηλό πλεόνασμα 3,5% είναι παράγων αβεβαιότητας και οπωσδήποτε, πολιτικών και κοινωνικών αναταραχών, που θα διασαλεύσουν και την «τάξη» της κανονικής είσπραξης των δανείων.
Στα καθ’ ημάς και στο στάδιο της ιστορίας, υποκείμενά της και τρεις καθηγητές και κατά σύμπτωση κεντρικοί τραπεζίτες.
Ο πρώην διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γ. Προβόπουλος (μαζί με τους Γ. Σουφλιά και Γ. Παπαθανασίου αποτέλεσαν την τριπλέτα του οικονομικού επιτελείου στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή), σε κάθε συνάντησή του με τον υπογράφοντα και τον συνάδελφο Σπ. Στάμου στην «Ελευθεροτυπία», τόνιζε ότι «πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 1,5-2% του ΑΕΠ είναι πολιτικά οξύμωρο και οικονομικά και κοινωνικά ανέφικτο».
Ο νυν διοικητής της ΤτΕ Γ. Στουρνάρας το έθεσε πολύ φωναχτά προχθές. Τόσο ώστε πολλοί (και αναλυτές) να εικάζουν ότι εκτός από τη δική του απηχεί και απόψεις σημαντικών αξιωματούχων της Ε.Ε. με τους οποίους έτσι κι αλλιώς διατηρεί στενές επαφές.
Οπότε, προεκτείνοντας στον χρόνο τις απόψεις αυτές, μπορούμε να ευελπιστούμε ότι το 2018 δεν θα είναι έτος νέων φόρων και περικοπών και το ίδιο θα συμβεί και την επόμενη τουλάχιστον δεκαετία, προς μεγάλη απογοήτευση της ηγεσίας της συντηρητικής παράταξης.
Στο στάδιο της ιστορίας ανήκει και ο πρώην υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Παν. Κορλίρας, που ακόμη και σε ανύποπτο χρόνο έχει αρθρογραφήσει (π.χ. στην «Καθημερινή») υπέρ της μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, ώστε να υπάρξει ανάπτυξη στην ελληνική οικονομία.
Οσον αφορά το μέλλον, ο κ. Κορλίρας μπορεί να το… διαφεντέψει.
Προ ολίγων μηνών και ύστερα από διαδικασία επιλογής ορίστηκε πρόεδρος του νεοσύστατου (κατ’ απαίτηση των δανειστών) Δημοσιονομικού Συμβουλίου, που θα παρακολουθεί την πιστή εφαρμογή των μνημονίων.
Και θα έχει την αρμοδιότητα, μεταξύ άλλων, να θέτει σε εφαρμογή τον περίφημο «κόφτη» όταν οι υπερβάσεις δαπανών καθιστούν ανέφικτο τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Οι πολίτες θα τον προσέχουν.
