Ο περίφημος συγκριτικός πίνακας του υπουργού Εργασίας Γιώργου Κατρούγκαλου με τις νέες συντάξεις προκάλεσε χθες την οργή πολλών. Θεωρείται ανακριβής από τους ειδικούς που ξέρουν πως υπολογίζονται έως σήμερα οι συντάξεις και προφανώς δεν άρεσε καθόλου στην αντιπολίτευση όλων των αποχρώσεων. Δεν άρεσε, καθώς ο υπουργός ισχυρίζεται, χωρίς να παραθέτει τις λεπτομέρειες «της μεθόδου του», ότι ένας μισθωτός των 1.000 ευρώ μεικτά το μήνα (συντάξιμο μισθό) σήμερα παίρνει (με 20 χρόνια ένσημα) κύρια σύνταξη 537 ευρώ μεικτά ή 725 ευρώ (με 36 χρόνια ένσημα), ενώ με τον νέο νόμο (αν τελικά περάσει) θα παίρνει αντίστοιχα 543 ή 738 ευρώ μεικτά το μήνα ως κύρια σύνταξη… και Κύριος οίδε τι θα γίνει με τις επικουρικές.
Η όλη φασαρία επομένως όπως φάνηκε και χθες συνεχίζει να περιορίζεται στην τύχη των μελλοντικών συνταξιούχων, καθώς οι σημερινοί ήδη συνταξιοδοτούμενοι 2,7 εκατομμύρια πολίτες, (με κύριες και επικουρικές συντάξεις) δεν θα πάθουν στη συντριπτική τους πλειονότητα τίποτα χειρότερο απ’ όσα ήδη έπαθαν επί ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ, και έτσι θα συνεχίζουν να πορεύονται, αξιοπρεπώς όσο γίνεται, και να στηρίζουν, τα άνεργα αλλά και τα εργαζόμενα, με τα 500 – 600 ευρώ το μήνα, παιδιά και εγγόνια τους.
Πρέπει να γίνει κατανοητό πως οι αρνητικές πλευρές του νέου ασφαλιστικού συστήματος αναφέρονται αποκλειστικά στη μοίρα των σημερινών εργαζομένων και ανέργων που θα βγουν το επόμενο διάστημα (από εδώ και πέρα), στη σύνταξη. Και δεν οφείλεται όπως λέγεται και γράφεται τόσο στα προβλεπόμενα ποσοστά αναπλήρωσης που θα είναι άλλωστε λίγο ευνοϊκότερα για τους πιο αδύναμους απ’ όσα προέβλεπε ο ανεφάρμοστος νόμος 3863/2010 των Λοβέρδου – Κουτρουμάνη.
Η επιδείνωση της θέσης των αυριανών συνταξιούχων οφείλεται κυρίως στους εξής καθοριστικούς παράγοντες: Πρώτον, οφείλεται στα όρια ηλικίας που προοδευτικά μεγαλώνουν έως τα 67 χρόνια για να λάβει κάποιος τη σύνταξή του και Δεύτερον (και χειρότερο), οφείλεται στο ουσιαστικό πρόβλημα να συγκεντρώσει κανείς μεγάλο αριθμό ενσήμων και να διαμορφώσει παράλληλα ένα ικανοποιητικό μέσο όρο αποδοχών κατά τον εργάσιμο βίο του -μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες. Τις γνωστές και μετρημένες αβίωτες συνθήκες της μεγάλης ανεργίας, της μαύρης ή ελαστικής εργασίας και της πτώσης του κατώτατου μισθού στα 586 ευρώ μεικτά το μήνα, αλλά και όλων των μισθών, που πια δεν προστατεύονται από ΣΣΕ. Αυτά είναι τα σοβαρότερα αποτελέσματα των κοινωνικών ανισοτήτων που διευρύνει η πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης» (της εργατικής τάξης) την οποία εφαρμόζουν εκβιάζοντας τη χώρα μας, οι δανειστές.
Αλλά για αυτά τα μείζονα θέματα, θυσίας των δικαιωμάτων των εργαζομένων και ειδικά των νεότερων γενιών (που βεβαίως δεν είχαν ευθύνη στην χρεοκοπία της χώρας) θα επανέλθουμε μετά τη συμφωνία και την ψήφιση των νέων νόμων, αν βεβαίως οι Θεσμοί των εκβιαστών το επιτρέψουν.
Η ουσιαστική κουβέντα λοιπόν κατά τη γνώμη μου παραμένει η πολιτική αναδιανομής του πλούτου. Δηλαδή το παράλληλο πρόγραμμα διεκδίκησης πραγματικών αυξήσεων των μισθών και η πλήρης επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ) που θα βελτιώσουν προφανώς τη ζωή των νεότερων εργατών και θα αναζωογονήσουν την αγορά (και την αγορά εργασίας), αλλά και θα αυξήσουν τις εισφορές προς το χρεοκοπημένο δημόσιο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων, υγείας και εκπαίδευσης.
Κοντός ψαλμός αλληλούϊα…
