Στη στήλη αυτή φιλοξενείται κατά καιρούς ένας συνεργάτης της εφημερίδας, ο οποίος είναι μια εξαιρετική, μοναδική και άξια θαυμασμού περίπτωση.
Ο συμφιλοξενούμενος είναι ο Χρήστος Τσακόπουλος, ο οποίος «γράφει» μόνο με τα μάτια ή καλύτερα με τα βλέφαρα.
Είναι πλήρως παράλυτος, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, χωρίς να μπορεί να κινήσει τίποτα άλλο από τα βλέφαρα, να ανοιγοκλείνει τα μάτια. Ακούει και έτσι η όραση και η ακοή είναι τα μόνα «εργαλεία», η αποκλειστική επαφή με τον κόσμο. Τρέφεται μέσω σωληνώσεων, ενώ με σωληνώσεις εξυπηρετούνται και οι άλλες λειτουργίες του σώματος, χωρίς όμως να μπορεί να συμβάλει οποιοδήποτε μόριο του σώματός του.
«H δύναμη της ψυχής του και το πάθος για τη δημιουργία νίκησαν την αρρώστια, που τον εγκλώβισε στο κρεβάτι…», αναφέρει το πρώτο κείμενο που έχει γραφεί για τον Χρήστο, από τη Μαργαρίτα Κιάου, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ (Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο).
Εχει αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, μια αυτοάνοση ασθένεια, που προσβάλλει και νεκρώνει τα περιφερειακά νεύρα. Είναι νευροεκφυλιστική πάθηση, που επηρεάζει τα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο και στη σπονδυλική στήλη, εξελισσόμενη προοδευτικά. Η αρρώστια εκδηλώθηκε πριν από εννιά χρόνια. Τον εγκατέλειψαν σιγά σιγά τα πόδια, τα χέρια και, τέλος, η φωνή. Εμειναν οι δύο αισθήσεις, ακοή και όραση.
Τότε με τον νέο από την Αιθιοπία, τον Αγγελο, που τον φροντίζει ως νοσηλευτής και είναι αληθινός φύλακας άγγελος, ανέπτυξαν έναν κώδικα «ομιλίας» και «γραφής». Ανοιγόκλεινε τα μάτια, κουνούσε τα βλέφαρα. Μετρούσαν πόσες φορές τα ανοιγόκλεινε και αντιστοιχούσαν έτσι σε γράμματα. Σχηματίζονταν οι λέξεις και ο Αγγελος τις κατέγραφε.
Με τον τρόπο αυτό έγραφε άρθρα που δημοσιεύτηκαν στη στήλη αυτή. Δύσκολο αλλά μεγάλο κατόρθωμα. Ισως θαύμα.
Ακολούθως, με τη βοήθεια φίλων, παλαιών συμμαθητών και συμφοιτητών, διαβάζουμε στο ίδιο κείμενο-παρουσίαση, «ο Χρήστος απέκτησε υπολογιστή και συσκευή που έγινε η “φωνή” του: ένα λάπτοπ, μια οθόνη, μια συσκευή PC eye go και το κατάλληλο λογισμικό. Στην οθόνη εμφανίζονται γράμματα και εικονίδια, όπως σημεία στίξης, το κενό κ.λπ., τα οποία “κλικάρει” ο Χρήστος κινώντας τον κέρσορα με τα μάτια. Για να δουλέψει η συσκευή χρειάζεται ο χρήστης να έχει απόσταση 70 εκατοστών και να έχει εστιάσει πρώτα το βλέμμα του σε ένα σημείο στην οθόνη. Ετσι, μέσω του μηχανήματος, επανήλθε η φωνή του… Ο Χρήστος γράφει τις λέξεις με το βλέμμα και ο υπολογιστής τις… λέει. Με τον τρόπο αυτόν συζητάει με τους γύρω του».
Ετσι πλέον γράφει τα άρθρα που στέλνει στην εφημερίδα, έτσι έγραψε και το τελευταίο βιβλίο του «Σκέψεις… ατάκτως ερριμμένες» (κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Εμβρυο»). Ακόμη, έχει γράψει ένα πολιτικό παραμύθι, την «Επανάσταση των Καναρινιών», καθώς και ένα σενάριο, ενώ προχωρεί και ένα κόμικ.
Ο Χρήστος είναι 71 ετών, πολιτικός μηχανικός, ενταγμένος στην Αριστερά από τα φοιτητικά χρόνια του στη Θεσσαλονίκη, με διαδρομή ζωής συναρπαστική. Εχει γράψει άλλα δύο βιβλία, όλα πολιτικά, με κεντρικό καμβά την Αριστερά.
Είναι ίσως η μοναδική και οπωσδήποτε σπανιότατη περίπτωση στην Ελλάδα, περίπτωση της αρρώστιας που έχει, της επιμονής και πίστης στις δυνάμεις του, περίπτωση της δύναμης της ψυχής, του κουράγιου. Είναι φάρος αισιοδοξίας και οδηγός της δύναμης στην πάλη για τη ζωή και τη δημιουργία.
Ανάλογη και γνωστή διεθνώς είναι η περίπτωση του Βρετανού θεωρητικού φυσικού, κοσμολόγου και συγγραφέα Στίβεν Χόκινγκ. Εχει την ίδια αρρώστια και η επικοινωνία του είναι μέσω συσκευής, με τις κινήσεις από τους μυς στα μάγουλα.
Ο Χρήστος πιστεύει στη δύναμη που έχει και δίνει τη μάχη με τον χρόνο. Ακούει, βλέπει, «μιλάει» και «γράφει» με τα μάτια. Και κάτι ακόμη που δείχνει το κουράγιο του είναι το ζεστό αμυδρό χαμόγελό του.
