Επτάωρη στάση εργασίας αποφάσισε χθες η ΕΣΗΕΑ στα κανάλια, διαμαρτυρόμενη για την απόφαση της κυβέρνησης να ρυθμίσει το ζήτημα των τηλεοπτικών αδειών. Φοβάται η ΕΣΗΕΑ για τους εργαζόμενους που ίσως χάσουν τις θέσεις τους όχι λόγω αυθαίρετων απολύσεων αλλά λόγω των ρυθμίσεων στα ζητήματα τηλεϊδιοκτησίας.
Φοβάται σήμερα –και σωστά– η ΕΣΗΕΑ για την αδιαφάνεια, την απόπειρα συγκέντρωσης των ΜΜΕ σε λίγους επιχειρηματίες και φυσικά τις ενδεχόμενες απολύσεις.
Ολα αυτά, όμως, γίνονται ανελλιπώς τα τελευταία πέντε χρόνια, με αποκορύφωμα τις χιλιάδες απολύσεις στην ΕΡΤ, τις εκατοντάδες απολύσεις στο χρεοκοπημένο Alter και στις εφημερίδες, οι εκδότες των οποίων συμμετέχουν και στα κανάλια. Ομως τόσο μεγάλος φόβος και τόσο γρήγορα αντανακλαστικά πραγματικά εντυπωσιάζουν!
Ποτέ άλλοτε δεν έγινε στάση εργασίας ειδικά στα κανάλια ούτε για τις απολύσεις, ούτε για την ποιότητα των ειδήσεων, ούτε για τη συγκέντρωση των ραδιοτηλεοπτικών μέσων σε πέντε επιχειρηματίες, ούτε για τα θαλασσοδάνεια, ούτε για τις ανεξόφλητες υποχρεώσεις στα ταμεία, ούτε για την απέραντη αδιαφάνεια και τα ψέματα. Με χίλια ζόρια στο παρελθόν έγιναν κάποιες απεργίες συνολικά των δημοσιογράφων.
Οταν όμως τα πράγματα φτάνουν στο σημείο να επικαλείται ο Γ. Πρετεντέρης («Τα Νέα», 11/2) στίχους του Βάρναλη ή να εγκαλεί ο Τράγκας την κυβέρνηση για χουντική συμπεριφορά, με την αντιπολίτευση να συνεχίζει να αρνείται πεισματικά τη συγκρότηση του ΕΣΡ, τότε το μόνο που απομένει είναι να δούμε σε απεργία πείνας στο Σύνταγμα τον κ. Ψυχάρη, τον κ. Κοντομηνά, τον κ. Κυριακού, τον κ. Βαρδινογιάννη, τον κ. Αλαφούζο και τον κ. Μπόμπολα.
