Μέχρι την άνοιξη του 2014, όταν η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και στήριξε την εξέγερση στο Ντονμπάς, η Μόσχα κατέγραφε την ιλιγγιώδη ανάπτυξη της Κίνας ως στρατηγικών διαστάσεων απειλή για το μέλλον της Ρωσίας. Το 1969, στην κορύφωση της ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης Μόσχας-Πεκίνου, η Κίνα διεκδίκησε την επιστροφή των παράκτιων περιοχών του Ειρηνικού που προσαρτήθηκαν στη Ρωσία στη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Στη σκιά της φορτισμένης αυτής ατμόσφαιρας κατεγράφη η πολεμική ανάφλεξη ανάμεσα στις δύο χώρες στον ποταμό Ουσούρι. Τότε η αιματηρή σύρραξη ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και την Κίνα είχε σαν άλλοθι τη συνολική σύγκρουση της Μόσχας και του Πεκίνου για τη γραμμή πλεύσης του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Η προσπάθεια επιβολής στην Κίνα του σοβιετικού μοντέλου βίαιης εκβιομηχάνισης οδήγησε τις δύο χώρες σε συνολική ιδεολογική σύγκρουση, η οποία αποτυπώθηκε στην ίδρυση κομμουνιστικών κομμάτων που είχαν ως σημείο αναφοράς την Πολιτιστική Επανάσταση που κήρυξε ο Μάο στα μέσα της δεκαετίας του ’60.
Το 1979, δέκα χρόνια μετά την πολεμική εμπλοκή στον ποταμό Ουσούρι, η Κίνα των μεταρρυθμιστών του Ντεγκ κήρυξε τον πόλεμο στο Βιετνάμ, το οποίο μόλις είχε εισβάλει στην Καμπότζη και είχε ανατρέψει το καθεστώς των Κόκκινων Χμερ. Οι μεταρρυθμίσεις του Ντεγκ στην Κίνα και του Γκορμπατσόφ στην ΕΣΣΔ επανέφεραν την παλαιά αντιπαλότητα των δύο χωρών στο ιστορικό της πεδίο.
Η Κίνα σταμάτησε να διεκδικεί την επιστροφή των ασιατικών εδαφών που απορροφήθηκαν στη διάρκεια του 19ου αιώνα από τον επεκτατισμό της τσαρικής Ρωσίας και άρχισε να επενδύει στην ασιατική Ρωσία προς την οποία κατευθυνόταν ένα διαρκώς διογκούμενο κύμα μεταναστών. Η μαζική μετακίνηση Κινέζων μεταναστών προς την σχεδόν ακατοίκητη Σιβηρία κατεγράφη στη Μόσχα ως στρατηγικών διαστάσεων απειλή για το μέλλον της Ρωσίας.
Ετσι, τα τελευταία δέκα χρόνια ο συνδυασμός των επενδύσεων με τις μεταναστευτικές ροές δημιούργησε στη Μόσχα το φόβητρο αρπαγής της Σιβηρίας από την Κίνα, μια ανησυχία στα όρια της ψύχωσης που συμπυκνώνεται στις δύο λέξεις «Ασιατικό Κοσσυφοπέδιο», μια σαφής αναφορά στην αλλοίωση της πληθυσμιακής ταυτότητας της περιοχής στην οποία μερικές δεκαετίες πριν πλειοψηφούσαν οι Σέρβοι.
Σήμερα για πρώτη φορά στη μακραίωνη ιστορική τους πορεία η Κίνα και η Ρωσία έχουν συνάψει μια συνολική στρατηγική συμμαχία, μια επιλογή που ήταν μονόδρομος και για τις δύο χώρες.
Δίχως υπερβολή σήμερα η παγκόσμια σταθεροποίηση δείχνει να είναι συνάρτηση της ικανότητας των ΗΠΑ να λειτουργήσουν ως ρυθμιστής μιας διακυμαινόμενης τριγωνικής ισορροπίας.
Λίγες μέρες πριν από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, στη συνάντηση Πούτιν – Σι Τζινπίνγκ ήταν εμφανείς οι προσπάθειες του Πεκίνου να κρατήσει αποστάσεις ασφαλείας από τη Μόσχα.
Η πρώτη στην Ιστορία στρατηγική σύγκλιση Μόσχας-Πεκίνου προβάλλει ως παρενέργεια της διεθνούς προσπάθειας για την παραγκώνιση των ΗΠΑ και συμπίπτει με την ανάδυση ενός πολυπολικού-πολυκεντρικού κόσμου.
Τα ανωτέρω συνθέτουν ένα ιστορικό παράδοξο: μια δεύτερη ευκαιρία για μια παγκόσμια σταθεροποίηση.
