Ζαν Ντ’ Αρκ της Καραϊβικής! Γιατί όχι; Στην… κατάδυση σε πηγές, στο τηλεφωνικό οδοιπορικό μας στη Γουαδελούπη, αλλά και στη μητέρα Γαλλία δεν συναντήσαμε την εξομοίωση της Μαρί-Ζοζέ Περέκ με την Ιωάννα της Λωραίνης… Εμείς είμαστε οι ανάδοχοι!
Επειδή η -γεννημένη σαν σήμερα (9/5/1968)- δρομέας με ειδίκευση στα 200 μ. και στα 400 μ. διαθέτει, εκτός του αθλητικού χαρίσματος, και ιδέες ειρήνευσης, δικαιοσύνης, ισοτιμίας ανάμεσα στις δύο πατρίδες της, που είναι η… εξής μία: το νησιωτικό σύμπλεγμα της Γουαδελούπης όπου γεννήθηκε και εκείνη που αφομοίωσε (ευγενής ο χαρακτηρισμός) τη θαλασσινή πατρίδα της ανατολικής Καραϊβικής, τη Γαλλία.
Την άνοιξη του 1968 η Περέκ είδε το φως στο Μπας Τερ, το ένα από τα δύο μεγαλύτερα νησιά της Γουαδελούπης στο αρχιπέλαγος Καρουκέρα. Αλλος ένας συμβολισμός είναι πως όταν τo 1493 ο Χριστόφορος Κολόμβος ανακάλυψε τη χώρα της, πριν από την περίοδο της γαλλικής κυριαρχίας (1635), την ονόμασε «Σάντα Μαρία ντε Γουαδελούπε» προς τιμήν της Παναγίας, τιμώντας την ισπανική πόλη Γουαδελούπη. «Μαρί» είναι το πρώτο συνθετικό του μικρού ονόματος της Περέκ, λέτε να είχε…διαισθανθεί ο μέγας θαλασσοπόρος την παρουσία της πέντε αιώνες νωρίτερα; Απίθανο ηχεί αλλά ποιος ξέρει… Μύθοι, θρύλοι αιώνων, βλέπετε, συντηρούν μέχρι σήμερα τις παραδόσεις των λαών της Καραϊβικής!
Δεν εννοούμε βέβαια πως ο Κολόμβος είχε προαισθανθεί τα τρία χρυσά μετάλλιά της στην κορυφαία αθλητική διοργάνωση! Στα 400 μ. των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης, το 1992, με χρόνο 48.83, επίσης στα 400 (48.25), αλλά και στα 200 μ. τέσσερα χρόνια μετά, Ατλάντα, 1996, 22.12 ο χρόνος της νικηφόρας προσπάθειάς της. Ούτε τα χρυσά μετάλλιά της στα 400 μέτρα των Παγκόσμιων πρωταθλημάτων 1991 (49.13), 1995 (49.26) και έναν χρόνο νωρίτερα (1994) στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (50.33). Ισως, όμως, εκείνος που… ξετρύπωσε τις απέναντι ακτές και την Αμερική είχε ψυχανεμιστεί τη διάθεση της Περέκ-αυτοσκοπό των δημόσιων παρεμβάσεών της να υπάρχει «δικαιοσύνη, ισορροπία στις σχέσεις Γουαδελούπης-Γαλλίας». Ηταν, με συγκίνηση, τα λόγια της στην επίσημη τελετή ένταξής της (2013) στο Hall of Fame της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Στίβου (IAAF). Σημειώστε πως μόλις το 2000 χορηγήθηκε «μεγαλύτερη αυτονομία» από τη Γαλλία στη Γουαδελούπη, ενώ μέχρι σήμερα -με αιματηρή κορύφωση την επονομαζόμενη «σφαγή του Αγίου Βαλεντίνου» το 1952, όταν απεργοί εργάτες πυροβολήθηκαν από εφέδρους της γαλλικής αστυνομίας, το «Κίνημα Ανεξαρτησίας» του 1970 και την απεργία 44 ημερών των τοπικών εργατικών συνδικάτων το 2009- το αίτημα ισονομίας παραμένει ζωντανό.
Πριν από 17 χρόνια, ο Νικολά Σαρκοζί ταξίδεψε στη Γουαδελούπη και, για να κατευνάσει την οργή μελών των συνδικάτων, είχε ανακοινώσει «παροχή μεγαλύτερης αυτονομίας». «Μακάρι να εννοείτε τα λόγια σας, μπορούμε να συνυπάρξουμε ειρηνικά αν εξασφαλιστούν η δικαιοσύνη και η ισοτιμία» του είχε απαντήσει η Περέκ όταν ο Σαρκοζί επέστρεψε στο Παρίσι.
Σε δημοσιογραφικές αποστολές στη Γαλλία έχουμε ακούσει σε διάφορες εποχές από πρόσωπα του αθλητισμού -και μάλιστα χωρίς αφορμή για συζήτηση να είναι η ίδια η Περέκ- πως «η Μαρί Ζοζέ Περέκ διατυπώνει απόψεις/υποδείγματα για τους πολιτικούς μας». Πρόσθετο (αν όχι κύριο) επιχείρημα για την αλήθεια της παρουσίας της είναι η απόφασή της να αποχωρήσει από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ (2000), επικαλούμενη «ψυχολογικούς λόγους»:
«Νιώθω ανέτοιμη να προσφέρω! Αποχωρώ, δεν θέλω να υποκρίνομαι!». Αργά ή γρήγορα, μετά τους Αγώνες της Ατλάντα (1996) θα αποχωρούσε… Κι αυτό επειδή ήταν συνεχή τα προβλήματα τραυματισμών της. Ο τραυματισμός της στο Παγκόσμιο του Παρισιού (2003) ήταν η αιτία να πει οριστικό «αντίο» στην ενεργό δράση – ήταν άλλωστε 35 χρόνων. Της απονεμήθηκαν τιμές όχι μόνο από αθλητικούς φορείς αλλά και από κοινωνικές συλλογικότητες. Κι αυτό επειδή η ύψους 1,80 μ. και βάρους 60 κ. όταν πρωταγωνιστούσε στους στίβους Περέκ «εκπροσωπεί όσο λίγοι το εθνικό τρίπτυχο της Γαλλίας»: «Liberte, Egalite, Fraternite», στα ελληνικά «Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη». Επισήμως είναι το δοτό εθνικό σύνθημα και της Γουαδελούπης, σημαία της επίσης η tricolore της Γαλλίας. Η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της διοργάνωσης-κάτοχος δύο χρυσών μεταλλίων στα 400 μ., σε διαδοχικούς Ολυμπιακούς Αγώνες (1992, 1996), πασχίζει για την εξισορρόπηση…
