Για ποιες συντάξεις;

Σκεφτόμουν ότι είναι καιρός για εξαιρετικά επίμονες και όσο γίνεται πιο συγκεκριμένες ερωτήσεις που πρέπει να θέτουμε όλοι (και ιδίως οι εμείς οι δημοσιογράφοι) στους πολιτικούς, οικονομικούς, συνδικαλιστικούς, επιστημονικούς κι άλλους σημαίνοντες παράγοντες της χώρας και των θεσμών. Τέρμα πια με τις προχειράτζες, τις γενικολογίες και τις υποκριτικές ευχές, που ακούμε ατεκμηρίωτες και παραδείσιες, δεξιά κι αριστερά.

Μια από τις αφορμές γι’ αυτές τις αυστηρές σκέψεις είναι και η διαρκής αλλά ατελέσφορη κουβέντα για το ασφαλιστικό, η οποία γίνεται κατά κανόνα με κρυμμένα χαρτιά, ανύπαρκτες στατιστικές και αντικρουόμενα ντοκουμέντα.

Ειδικά, νομίζω ότι δεν πρέπει να επιτρέπουμε δίχως αντίλογο να ακούμε κι άλλο για τον αγώνα (πραγματικό ή προσχηματικό) που διάφοροι ισχυρίζονται ότι δίνουν ανυποχώρητα για να μη μειωθούν, λέει, οι συντάξεις, που έχουν ήδη βεβαίως μειωθεί μπόλικες φορές, με διαφορετικό όμως αποτέλεσμα ανά κατηγορία συνταξιούχων, από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.

Επειδή όμως και ένα παιδάκι του Δημοτικού ξέρει (από τους γονείς και τους παππούδες του και από τις ιστορίες και από άλλα παιδάκια που λένε για τις δικές τους οικογένειες) ότι υπάρχουν κύριες, επικουρικές, μεγάλες, μεσαίες, μικρές και πολύ μικρές συντάξεις.

Επειδή και ένα λίγο μεγαλύτερο παιδί είναι σε θέση να γνωρίζει ότι έχουμε 28% ανεργία, 30% αδήλωτη, ανασφάλιστη εργασία και ότι οι μισθοί έχουν κατά μέσο όρο μειωθεί κατά 40% τα πέντε χρόνια της μνημονιακής «εσωτερικής υποτίμησης».

Και επειδή αυτή η πραγματικότητα (ακόμα κι αν δεν αλλάξει τίποτα στο άδικο σημερινό ασφαλιστικό σύστημα) οδηγεί μαθηματικά και περίπου ανάλογα σε μειώσεις (γύρω στο 35% κατά Μ.Ο.) τις νέες χιλιάδες συντάξεις, σήμερα, αύριο και μεθαύριο (αν και υπάρχουν ακόμα ορισμένες διορθώσεις υπέρ των πολύ φτωχών).

Ο καθένας επομένως που μιλάει για το ύψος των συντάξεων και έχει αρμοδιότητα και αξίωμα πολιτικό, επιστημονικό ή συνδικαλιστικό, οφείλει να μας απαντάει καθαρά και με αριθμούς στα κάτωθι:

• 1. Αν εννοεί ότι δεν θα μειωθούν αποκλειστικά όλες οι υφιστάμενες κύριες, επικουρικές, μικρές, μεγάλες συντάξεις.
• 2. Αν θα μειωθούν μόνο οι υψηλές (και με ποιον τρόπο, πάνω από ποιο ποσό, μεικτά ή καθαρά, και με ποιους συντελεστές) και δεν θα μειωθούν οι σημερινές μικρές ή και οι επόμενες και ποιες συντάξεις.
• 3. Αν εννοεί ότι οι επόμενοι συνταξιούχοι θα αφεθούν στη μοίρα της «εσωτερικής υποτίμησης» και θα χάσουν, συγκρινόμενοι με τους σημερινούς συνταξιούχους, τα λεφτά τους, κατά το ίδιο περίπου ποσοστό με εκείνο που ήδη έχασαν και ως μισθωτοί. Οτι δηλαδή με μέσο μισθό 800 ευρώ, πώς θα βγει κανείς στη σύνταξη με 1.000 ευρώ; Με ποια ποσοστά αναπλήρωσης και με πόσα χρόνια ένσημα. Και το βασικότερο:
• 4. Πού θα βρει ο επί του ασφαλιστικού ρητορεύων τους (ανύπαρκτους εν μέσω επιβεβλημένης, διά της βίας από τους δανειστές, μονόπλευρης λιτότητας) πόρους -αν αρνείται λ.χ. την αύξηση των εισφορών και των επιχορηγήσεων- ώστε να στηρίξει (και για πόσο χρόνο θα μπορεί) τα 2,7 εκατομμύρια συνταξιούχους που με τις συντάξεις τους συντηρούν παράλληλα ένα μεγάλο μέρος του 1,5 εκατομμυρίου ανέργων και των 3.000.000 φτωχών της χώρας.