Η πρόταση Ανδρουλάκη για εβδομάδα 4 ημερών με εργασία 32-35 ωρών με πλήρεις αποδοχές, έγινε δεκτή σαν πρόταση-τομή στο χώρο της κεντροαριστεράς και της Αριστεράς ενώ καταγγέλθηκε σαν δείγμα ανεύθυνου λαϊκισμού από την κυβέρνηση.
Μπορεί η πρόταση αυτή να αποτελέσει διέξοδο για τους εργαζόμενους;
Το βέβαιο είναι πώς η κατάσταση των εργαζομένων στην Ελλάδα εξελίσσεται από το κακό στο χειρότερο και ότι πρέπει να γίνουν πολλά για να σπάσει η αρνητική δυναμική.
Ο χρόνος εργασίας
Με βάση στοιχεία του 2024, στην Ελλάδα έχουμε την εργάσιμη εβδομάδα με τη μεγαλύτερη διάρκεια στην ΕΕ-27. 39,8 ώρες την εβδομάδα στην Ελλάδα,39 ώρες στη Βουλγαρία,38,9 ώρες στην Πολωνία,38,8 ώρες στη Ρουμανία.
Αυτές είναι οι χώρες «πρωταθλήτριες» στον χρόνο εργασίας.
Στις πιο αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ-27 η εργάσιμη εβδομάδα είναι πολύ μικρότερης διάρκειας.32,1 ώρες στην Ολλανδία,33,9 ώρες σε Δανία,Γερμανία,Αυστρία.
Όσο λιγότερες είναι οι επενδύσεις σε μία χώρα και όσο μεγαλύτερα είναι τα εμπόδια για τις επιχειρήσεις, τόσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια της εργάσιμης εβδομάδας προκειμένου να στηριχθεί η διεθνής ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.
Το ποσοστό απασχόλησης
Το οικονομικό αποτέλεσμα όπως και η αναγκαία διάρκεια της εργάσιμης εβδομάδας επηρεάζονται και από το ποσοστό απασχόλησης του πληθυσμού 20-64 ετών.Στην Ελλάδα το ποσοστό εμφανίζει αυξητική τάση παραμένει όμως χαμηλότερο από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.
Με βάση τα στοιχεία του 2025 το ποσοστό των απασχολούμενων 20-64 ετών, ήταν 76,1% στην ΕΕ-27, το υψηλότερο από το 2009.
Στην Ελλάδα ήταν 71%,ένα από τα χαμηλότερα. Πιό χαμηλό ήταν στη Ρουμανία με 69% και στην Ιταλία με 67,6%.
Η οικονομία μπορεί να ενισχυθεί και ο χρόνος εργασίας να περιοριστεί, εάν υπάρξουν οι κατάλληλες κοινωνικές, οικονομικές πρωτοβουλίες για αύξηση του ποσοστού απασχόλησης των γυναικών στη χώρα μας. Πρόκειται για εξαιρετικά σύνθετο ζήτημα.
Εισοδηματική πανωλεθρία
Με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2024,οι Έλληνες εργαζόμενοι γνωρίζουν μία εισοδηματική πανωλεθρία 15ετούς διάρκειας.
Από το 2010 το πραγματικό τους εισόδημα πέφτει συνεχώς και είναι προτελευταίο μεταξύ 34 χωρών, ξεπερνάει μόνο το εισόδημα των εργαζόμενων του Μεξικού.
Οι υπολογισμοί των ειδικών του ΟΟΣΑ γίνονται σε δολάρια ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης(PPP-Purchasing Power Parities)προσαρμοσμένα για τον πληθωρισμό.
Με αυτή τη μέθοδο το εισόδημα των εργαζομένων στην Ελλάδα ήταν 32300 δολάρια το 2024, έναντι 40900 δολάρια το 2010. Μία πτώση 21,2%!
Υπάρχουν άλλες 4 χώρες που είδαν το εισόδημα των εργαζόμενων να υποχωρεί στη διάρκεια της δεκαπενταετίας, με βάση τους υπολογισμούς του ΟΟΣΑ. Όμως πρόκειται για πολύ μικρότερες μειώσεις σε πολύ υψηλότερο εισοδηματικό επίπεδο.
Στην Ιταλία είχαμε μείωση 7,1% στα 51000 δολάρια.
Στην Ισπανία μείωση 2,8% σε 55000 δολάρια.
Στην Ιρλανδία μείωση 5,1% στα 60000 δολάρια. Στην Ολλανδία μείωση 6,1% στα 75000 δολάρια.
Καμία σχέση με την ελληνική κατολίσθηση 21,2% στα 32300 δολάρια.
Η κακή πορεία του πραγματικού εισοδήματος των Ελλήνων εργαζομένων φαίνεται και από τη σύγκριση με άλλες χώρες που αξιολογήθηκαν από τον ΟΟΣΑ.
Το 2010 ξεπερνούσε το εισόδημα των εργαζομένων σε Λιθουανία,Λετονία,Πολωνία,Πορτογαλία,Εσθονία,Τσεχία,Σλοβακία,
Η φτωχοποίηση των εργαζομένων στην Ελλάδα είναι απόλυτη και συγκριτική.
Ρεκόρ άγχους
Οι Έλληνες εργαζόμενοι εργάζονται περισσότερο από τους ευρωπαίους και βλέπουν το πραγματικό τους εισόδημα να μειώνεται σε απόλυτους και συγκριτικούς όρους.
Λογικό είναι να έχουν σε αυτές τις συνθήκες το ρεκόρ άγχους.
Σύμφωνα με έρευνα Gallup για το 2026,61% των Ελλήνων εργαζομένων βασανίζονται από άγχος. Τα επόμενα υψηλότερα ποσοστά άγχους για τους εργαζόμενους είναι στη Μάλτα(57%),στην Κύπρο(56%),στην Ιταλία(51%),στην Ισπανία(47%).
Το χαμηλότερο ποσοστό άγχους των εργαζομένων παρατηρείται στη Δανία με 19%.
Τέλος εποχής
Σε αυτή την πολύ δύσκολη οικονομική και κοινωνική κατάσταση για τους Ελληνες εργαζόμενους, η συζήτηση για μείωση της διάρκειας της εργάσιμης εβδομάδας είναι αναγκαία.
Δεν οδηγεί αυτόματα σε λύσεις ούτε πρόκειται να εφαρμοστεί από τη μία στιγμή στην άλλη. Σηματοδοτεί όμως ένα τέλος εποχής.
Ιδιαίτερα κατά την περίοδο Μητσοτάκη το μερίδιο των επιχειρηματικών κερδών αυξάνεται συνεχώς σε σχέση με την αμοιβή της εργασίας. Αυτή η σκληρή για τους εργαζόμενους επιλογή δεν είναι πια οικονομικά,κοινωνικά,πολιτικά βιώσιμη. Αυτό είναι και το μήνυμα της πρότασης Ανδρουλάκη.
