«Ημερολογιακή» καραμπόλα…

Μπορούν οι ΗΠΑ να επαναδιατυπώσουν την πολιτική τους απέναντι στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε, την Κίνα και τη Ρωσία χωρίς συνολική σταθεροποίηση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, αρχής γενομένης με τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν;

Μια χωρίς προηγούμενο ημερολογιακή καραμπόλα διμερών και πολυμερών συναντήσεων σκιάζει την ατζέντα του Τραμπ με ορίζοντα τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ στις αρχές Νοεμβρίου:

– Στα μέσα του επόμενου μήνα συνάντηση Τραμπ – Σι Τζινπίγκ.

– Στις αρχές Ιουλίου σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα.

– Τέλος, τίθεται το κρίσιμο ερώτημα αν μέχρι τον Δεκέμβριο θα έχει σημειωθεί πρόοδος στην Ουκρανία, ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει ο Πούτιν στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας G-20 που θα πραγματοποιηθεί στην Ουάσινγκτον.

Ακόμα και στην πιο αισιόδοξη τροπή των εξελίξεων στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν, δεν είναι βέβαιο ότι ο χρόνος επαρκεί για την προετοιμασία μιας παραγωγικής συνάντησης Τραμπ – Σι Τζινπίγκ.

Μέσα σε λίγους μήνες το σκηνικό στις διμερείς σχέσεις ανετράπη πλήρως από τις πιέσεις των ΗΠΑ στους Ευρωπαίους συμμάχους για επίδειξη ενότητας και πυγμής απέναντι στην Κίνα στη σημερινή εικόνα διάσπασης της Διατλαντικής Σχέσης μπροστά στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα συνέρχεται σε μια στιγμή που η Ατλαντική Συμμαχία είναι βαθιά διχασμένη για την επόμενη μέρα στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή.

Ο οικοδεσπότης της συνόδου, Ερντογάν, βλέπει παντού συνωμοσίες περικύκλωσης της Τουρκίας, ενώ την ίδια στιγμή αυξάνονται τα δημοσιεύματα σε ΜΜΕ του Ισραήλ που εκτιμούν ότι Τελ Αβίβ και Αγκυρα βαδίζουν σε ένοπλη σύγκρουση για τον έλεγχο της Συρίας.

– Η πρόσφατη δήλωση Τραμπ ότι θα ήθελε την παρουσία του Πούτιν στη σύνοδο κορυφής της Ομάδας των G-20 που θα συνέλθει τον Δεκέμβριο στην Ουάσινγκτον εκτιμάται ότι αποτελεί μια έμμεση πλην σαφή παραδοχή ότι δύσκολα με τα σημερινά δεδομένα θα υπάρξει συνάντηση των δύο ηγετών νωρίτερα, άρα δεν θα έχει υπάρξει πρόοδος στην προσπάθεια τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία.

Η Μέση Ανατολή είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα επιδείνωσης μιας περιφερειακής σύγκρουσης όπου η έλλειψη συνολικής στρατηγικής σταθεροποίησης οδηγεί σε διαρκή επέκτασή της.

Σήμερα γύρω από τη Μέση Ανατολή το πεδίο των συγκρούσεων περιλαμβάνει την Αραβική χερσόνησο, τη Βόρεια Αφρική, την Κεντρική Ασία και τον Καύκασο και το Κέρας της Αφρικής. Δεν υπάρχει περιθώριο για μια σύγκρουση μακράς διαρκείας με επίκεντρο το Ιράν, καθώς το κόστος της προβάλλει απαγορευτικό τόσο για την Ουάσινγκτον όσο και για την Τεχεράνη.

Σε ό,τι αφορά τις ΗΠΑ, η παράταση του πολέμου με το Ιράν θα είναι επιλογή υψηλού κινδύνου για γενικευμένο βραχυκύκλωμα στην εξωτερική πολιτική. Ιρακ, Συρία και Λιβύη είναι πλέον ακυβέρνητες πολιτείες που διαμηνύουν ότι περαιτέρω αποσταθεροποίηση θα δημιουργήσει ένα ανεξέλεγκτο μέτωπο αποσταθεροποίησης.

Πολεμικά πλοία του Πακιστάν και της Ινδίας στην Ανατολική Μεσόγειο και στρατιωτική αντιπαλότητα Ισραήλ – Τουρκίας στο Κέρας της Αφρικής συνθέτουν μια ανησυχητική μεγάλη εικόνα.