«Κάθε μήνα ο πατέρας στο Τμήμα»

Ο Γιώργος Κωστίκος, γεννημένος σαν αύριο (26/4) το 1958. Πού; Και γιατί; «Είμαι παιδί πολιτικών προσφύγων. Γεννήθηκα στην Τασκένδη επειδή εκεί έφτασαν, λόγω του Εμφύλιου, οι γονείς μου για να γλιτώσουν […] Εποχή του ανταρτοπόλεμου. Ηταν αριστερών πολιτικών πεποιθήσεων, αριστερός και ο αδελφός της μητέρας μου. Κάποιοι που είχαν σχετικές πληροφορίες είπαν στον πατέρα μου “Μην πάτε να μείνετε στο σπίτι σας στην Κατερίνη. Θα σας σκοτώσουν”. Κι έτσι έφυγαν για να σωθούν…

»Θυμάμαι τη μάνα μου να μου διηγείται: “Φύγαμε και προχωρούσαμε βουνό βουνό μέσα στα χιόνια και φτάσαμε ώς την Τασκένδη”. Γεννήθηκα εκεί το 1958, έξι χρόνων ήμουν όταν γυρίσαμε πίσω, στην Ελλάδα […]

»Δεν μπορώ να ξεχάσω τις δυσκολίες. Επιχείρηση “νομιμοποίηση”. Δεν υπήρχε αποδοχή, την αποκτήσαμε. Μέναμε θυμάμαι στην Κατερίνη, ο πατέρας μου μας είχε απαγορεύσει (!) να μιλάμε ρωσικά για “να μη γινόμαστε στόχοι” και κάθε μήνα ήταν υποχρεωμένος να δίνει το “παρών” στο αστυνομικό τμήμα της πόλης […] Αυτό που συμβαίνει σήμερα με πολλούς καταδικασμένους. Τώρα, πλέον, τα πράγματα είναι καλύτερα, κατάλοιπα όμως ακόμη υπάρχουν. Το βλέπω σε συμπεριφορές απέναντί μου, αλλά τουλάχιστον εκείνη η εποχή έχει περάσει».

● Βρήκες αποδοχή και μέσω του ποδοσφαίρου…

Ναι, από μικρός στον Πιερικό, μετά στον ΠΑΟΚ. Αυτή η ομάδα, θέλω να το πω και με αφορμή τα 100 χρόνια του, βοήθησε πολλούς σαν εμένα να αποκτήσουν δύναμη και κοινωνική θέση. Είναι μια ομάδα λαϊκής βάσης με απήχηση.

Συχνά, ακόμα και μετά από επιτυχίες συλλόγων και της Εθνικής, αυτό που λέτε εσείς οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου είναι να αποκτήσει ταυτότητα ο τρόπος παιχνιδιού των Ελλήνων παικτών.

Ναι, και συνεχίζω να το λέω. Εχουμε πολύ ταλέντο στη χώρα μας, αλλά δεν διαθέτουμε συνολικό πλάνο με κανόνες ανάπτυξης μεταξύ διοικητικών υπευθύνων και ομάδων για να δουλεύουμε και να εμπιστευόμαστε τα ελληνόπουλα που παίζουν μπάλα. Πάσχουμε από υλικοτεχνική υποδομή στα γήπεδα, εκτός των σύγχρονων που χτίζονται τώρα. Γήπεδα μικρότερων κατηγοριών βλέπω πως είναι έως και επικίνδυνα, Εκεί πώς να δουλέψεις την ανάπτυξη, την προϋπόθεση για να αποκτήσει ταυτότητα ο τρόπος παιχνιδιού των παιδιών της Ελλάδας; Το κράτος και οι Αρχές του ποδοσφαίρου οφείλουν να υποχρεώνουν τις ομάδες κάθε κατηγορίας να επιμελούνται τα γήπεδά τους και να ελέγχονται γι’ αυτό. Ακούω, διαβάζω τόσα χρόνια τώρα, να προσπαθείς να πετύχεις να μπορούν θεατές με κινητικά προβλήματα να βλέπουν ακίνδυνα και άνετα τα σπορ από ένα τμήμα της εξέδρας. Είναι δυνατόν να προσπαθείς το 2026 γι’ αυτό και να μη δίνεται λύση; Ολες αυτές είναι συνθήκες οργάνωσης που θα γεννήσουν ανάπτυξη μα και αλληλοσεβασμό.

● Ενα παιδί ξεκινά σε τμήμα υποδομής. Τι του λέτε;

Δουλειά! Να δουλεύει πολύ στην προπόνηση. Και να φροντίσει να αυτοπροστατεύεται. Να αποκτήσει την ψυχική δύναμη ώστε τα απρόοπτα που καραδοκούν στη χώρα μας να μην τον απογοητεύσουν! Να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι να αναπτύξει πνεύμα συνεργασίας, να είναι ενωτικός, ομαδικός, να μάθει να συνεργάζεται και να σέβεται συμπαίκτες, αλλά και αντιπάλους. Θα καταλάβει μελλοντικά πως η ομάδα, τα παιχνίδια, η προσπάθεια για νίκη, όποιο άθλημα κι αν κάνει, ότι είναι μικρογραφία της μελλοντικής κοινωνικής ζωής του ως πολίτη.

● Γιώργος Κωστίκος: Πιερικός, ΠΑΟΚ, πέρασμα από τον Ολυμπιακό και τον Διαγόρα, σταμάτησε την ενεργό δράση μόλις σε ηλικία 30 ετών (1988). Γιατί τόσο νωρίς;

Σταμάτησα επειδή δεν ήθελα να φθείρομαι. Μέσα σε τόσες πολλές ανεπαρκείς –συχνά επικίνδυνες– συνθήκες του ποδοσφαίρου μας, απέναντι σε ακατάλληλους ανθρώπους χωρίς καλές προθέσεις. Ως τα 30 μου χρόνια είχα ζήσει πολλές σημαντικές στιγμές με την Εθνική, τον ΠΑΟΚ βεβαίως και δεν ήθελα να γίνω γυρολόγος όπως τόσοι και τόσοι στο τέλος της καριέρας τους.

● Θυμάσαι το πιο όμορφο γκολ σου;

Το ανάποδο ψαλίδι, σε ματς Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα. Η μπάλα βρέθηκε στα δίχτυα κι εγώ με χτυπημένο κεφάλι στο νοσοκομείο. Επανήλθα μετά από τέσσερις μέρες, σε 2-0 με τον Αρη στην Τούμπα. Εβαλα εγώ και τα δύο γκολ, το δεύτερο σουτ με εξωτερικό φάλτσο.

● Ποιον θεωρείς για σένα προπονητή-δάσκαλο;

Τον Γκιούλα Λόραντ!

Προσω­πικότητα…