«Δεν είναι της παρούσης…»

Απαντώντας ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ερώτηση «για το φιάσκο της εκλογικής διαδικασίας έχετε καταλήξει στο τι έφταιξε;», είπε ότι «δεν είναι η ώρα της απόδοσης των ευθυνών. Θα έλθει κι αυτή» («Εφ.Συν.» 5-12-2015).

Ο υποψήφιος πρόεδρος της Ν.Δ. δεν ισχυρίζεται ότι δεν συνέβη δα και τίποτε σοβαρό -θα ήταν άλλωστε κωμικό- ούτε ρίχνει το φταίξιμο στην «κακιά στιγμή» και στον ερασιτεχνισμό των αρμοδίων, αλλά υπόσχεται ότι η σκοτεινή ιστορία θα ερευνηθεί κάποια στιγμή αργότερα γιατί «δεν είναι της παρούσης».

Είναι όμως σχεδόν σίγουρο ότι αν εκλεγεί πρόεδρος της Ν.Δ. το «δεν είναι της παρούσης» θα επιστρέψει ως δικαιολογία για να μην απειληθεί η εσωκομματική ειρήνη.

Αυτή η φρασούλα («δεν είναι της παρούσης») δεσπόζει στον πολιτικό βίο της χώρας εδώ και πολλά χρόνια.

Σοβαρά ζητήματα του παρόντος χρόνου μετατίθενται στο μέλλον γιατί αυτοί που οφείλουν να ανοίξουν τη συζήτηση δεν το κάνουν, εκτιμώντας ότι δεν συμφέρει το έθνος, την οικονομία, το κόμμα, την παράταξη ή οτιδήποτε άλλο σκαρφιστούν και προβάλλουν ως υπέρτερο αγαθό, ενώ εκκρεμείς υποθέσεις του παρελθόντος που έχουν αφήσει βαριά τη σκιά τους δεν εξετάζονται και κακοφορμίζουν επειδή νέα ζητήματα έχουν εισβάλει στη δημόσια σκηνή, εκτοπίζοντας τα παλιά στο περιθώριο.

Το κορυφαίο παράδειγμα την περίοδο της μεταπολίτευσης είναι ο περίφημος φάκελος της Κύπρου. «Δεν είναι της παρούσης» μας είπαν όλες οι κυβερνήσεις από το 1974 και μετά.

Οπως «δεν είναι της παρούσης» το γιατί και το πώς μπήκαμε στα μνημόνια, το πώς έγιναν οι ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών και το PSI, το πώς ανετράπη ένας εκλεγμένος πρωθυπουργός.

Ούτε «είναι της παρούσης» και πιο ειδικά ζητήματα που αφορούν τις ηγεσίες των κομμάτων του συναινετικού δικομματισμού και έχουν να κάνουν με τα οικονομικά τους (χρεοκοπημένα αμφότερα, για το ΠΑΣΟΚ μάλιστα υπάρχει και το πόρισμα έξι ελεγκτικών εταιρειών). Στα απλά ελληνικά όλα τα παραπάνω λέγονται κουκούλωμα.

Αλλά το «δεν είναι της παρούσης» έχει κι άλλη μία χρήση. Λιγότερο ένοχη. Παρεισφρέει στη διαχείριση της καθημερινότητας και στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων που κάνουν οι κυβερνήσεις.

Αφού τώρα προέχουν η διαπραγμάτευση, το παράλληλο πρόγραμμα, το ασφαλιστικό, τα εργασιακά, το αναπτυξιακό μοντέλο, ας αφήσουμε για μετά τα θεωρούμενα «μικρά θέματα», γιατί η ενασχόληση μ’ αυτά αφαιρεί δυνάμεις από το μέτωπο για τη μάχη στα μείζονα που αυτά σε τελική ανάλυση επηρεάζουν την πορεία του τόπου.

Ωστόσο, στις σημερινές συνθήκες, με τη χώρα υπό επιτροπεία, τη διαφορά μπορούν να την κάνουν και τα «μικρά» βήματα. Και εδώ υπάρχει πεδίον δόξης λαμπρόν: τομές στο πολιτικό σύστημα, αλλαγές στην Παιδεία και τη Δημόσια Διοίκηση, σύμφωνο συμβίωσης, καύση νεκρών, δημιουργία τζαμιού, χωρισμός κράτους- εκκλησίας. Καθόλου μικρά θέματα δηλαδή.

Ανάγωγα

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της Γερμανίας, Μάρτιν Γέγκερ, είπε ότι το «Βερολίνο θα επιτηρεί προσεκτικά την Αθήνα για το εάν τηρεί τη συμφωνία». Μα, γιατί το Βερολίνο; Οι Βρυξέλλες δεν είναι το κέντρο λήψης των αποφάσεων για την ευρωζώνη; Εντάξει, κάνουμε και καμιά αφελή ερώτηση για να περνάει η ώρα.