Στην αστάθεια και τη μειωμένη προβλεψιμότητα που συνθέτουν τα δύο ενεργά πολεμικά μέτωπα, στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, μπορεί να αντιπαραβληθεί μια βεβαιότητα ότι την επόμενη μέρα της πολεμικής σύγκρουσης θα υπάρξει ένας πρωτοφανής συνωστισμός μεσαίων και μεγάλων δυνάμεων στη Μεσόγειο.
Ηδη η Γαλλία ετοιμάζει τη διεκδίκηση σημαντικού ρόλου στην ασφάλεια και στη σταθερότητα στον Κόλπο και στην Ερυθρά Θάλασσα, με άλλα λόγια δηλαδή να εγγυηθεί την ομαλή ροή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και του Μπαμπ Ελ Μαντέκ.
Ετσι αναβαθμίζεται έτι περαιτέρω η ήδη αναβαθμισμένη παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο η οποία προσδίδει αποτρεπτική και παρεμβατική αξιοπιστία στο διαχρονικό στρατηγικό ενδιαφέρον της για τον Λίβανο.
Γαλλία και Τουρκία έχουν συγκρουόμενες στοχεύσεις σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Μεσογείου, από τον Λίβανο και τη Συρία μέχρι τη Βόρεια Αφρική, από τη Λιβύη μέχρι το Μαρόκο και την Υποσαχάρια Αφρική. Και όχι μόνο γιατί η ισχυρή γαλλική στρατιωτική παρουσία στο Τζιμπουτί είναι σε απόσταση βολής από τη Σομαλία και τη Σομαλιλάνδη οι οποίες φιλοξενούν αντίστοιχα βάσεις της Τουρκίας και του Ισραήλ.
Εκτός από τη στρατηγική αντιπαλότητα Τουρκίας και Γαλλίας στη Μεσόγειο καταγράφεται ολοένα και πιο συχνά μια δυσφορία της Ιταλίας και της Ισπανίας απέναντι στις ηγεμονικές φιλοδοξίες της Γαλλίας στη Μεσόγειο.
Αν η Γαλλία βλέπει την Τουρκία ως ενοχλητικό αντίπαλο στη Μεσόγειο, η Μαδρίτη και η Ρώμη βλέπουν τις φιλοδοξίες του Ερντογάν ως εξισορρόπηση του ηγεμονισμού του Παρισιού.
Εδώ και έναν χρόνο η διένεξη Ινδίας-Πακιστάν μεταφέρεται στη Μεσόγειο, με την Ινδία να προσεγγίζει το Ισραήλ και την Ελλάδα, ενώ το Πακιστάν σχεδιάζει με τη βοήθεια της Τουρκίας μόνιμη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Τα παραπάνω σκιάζονται από τη μελλοντική αναπόφευκτη μόνιμη παρουσία της Κίνας σε μια περιοχή μεγάλης σημασίας για τα ζωτικά της συμφέροντα.
Σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, η αποκατάσταση της κυριαρχίας της στη Μαύρη Θάλασσα προαναγγέλλει ενισχυμένη ναυτική παρουσία της στη Μεσόγειο.
