Ποια θα είναι η επόμενη μέρα στον Κόλπο;
Από το Κουβέιτ μέχρι το Ομάν κυριαρχεί η αβεβαιότητα για τους συσχετισμούς της επόμενης μέρας.
Στα Εμιράτα και στα Σουλτανάτα μετά την πυραυλική επίθεση του Ιράν αναρωτιούνται αν διάλεξαν τη σωστή πλευρά της Ιστορίας όταν μετά την ανεξαρτησία από τη Βρετανία το 1971 ακολούθησαν τη Σαουδική Αραβία σε μια στρατηγική σχέση παροχής ενέργειας και διασφάλισης προστασίας από τις ΗΠΑ.
Με τα ακραία σενάρια διάσπασης και θρυμματισμού της ενότητας του Ιράν να διαψεύδονται, τα κράτη του Κόλπου καλούνται να συνθέσουν νέες ισορροπίες με τις ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Ισραήλ.
Η σύνθετη παραπάνω ισορροπία μάς προειδοποιεί ότι η ενότητα των χωρών του Κόλπου είναι εικονική. Πέραν της γεωγραφικής γειτνίασης και του ενεργειακού πλούτου, εύλογα τίθεται το ερώτημα τι κοινό έχουν το Ομάν, το Κατάρ και τα Εμιράτα.
Η στοχοποίηση των αμερικανικών βάσεων στα κράτη του Κόλπου από το Ιράν θέτει το εύλογο ερώτημα προς ποια κατεύθυνση θα στραφούν τα μοναρχικά καθεστώτα, που καλούνται να συνθέσουν μια ισορροπία ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Τεχεράνη.
Σε κάθε περίπτωση η περαιτέρω πρόσδεση με τις ΗΠΑ δεν είναι η αυτονόητη απάντηση. Οταν οι ΗΠΑ το 1956 αποδοκίμασαν την εισβολή της Βρετανίας και της Γαλλίας στο Σουέζ, οι δύο μεγάλοι της Ευρώπης πήραν χωριστούς δρόμους. Η Βρετανία προσδέθηκε άνευ όρων στις ΗΠΑ, ενώ η Γαλλία ξεκίνησε μια πορεία χειραφέτησης που την οδήγησε σε αποχώρηση από το στρατιωτικό σκελος του ΝΑΤΟ το 1965.
Τέλος, παρά την προσέγγιση Σαουδαραβίας, Τουρκίας και Αιγύπτου οι τρεις χώρες δύσκολα θα αποφύγουν ανταγωνισμούς στον Κόλπο.
Παρά την πυρηνική ασπίδα που μπορεί να προσφέρει το Πακιστάν στα κράτη του Κόλπου, συνιστά μια σοβαρή απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ καθώς με τα σημερινά δεδομένα το Ισλαμαμπάντ είναι ο φυσικός σύμμαχος της Αγκυρας.
