Το ποίημα είναι αφιερωμένο στη συμπλήρωση 200 χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου, η οποία πραγματοποιήθηκε τη νύχτα της 10ης Απριλίου 1826.
Είναι ένας ταπεινός τρόπος απόδοσης τιμής σε ένα γεγονός που εξακολουθεί να εμπνέει και να συγκινεί μέχρι σήμερα, στα πολλά Μεσολόγγια και τους λαούς που αντιστέκονται.
«Απόρθητος φράχτης το αλωνάκι
εκεί που κόλλησαν οι οχτροί
και οι σκέψεις μας κρύος άνεμος
πετρώνει τα κόκκαλα της γης.
Άθλος η προστασία του
κρατιόταν σε μια χούφτα φωτός
στις ντάπιες των διεθνιστών
κι ήταν όλοι εκεί μαζί τους:
Αρβανίτες, Σέρβοι, Μαυροβούνιοι, Βούλγαροι, Ευρωπαίοι
κάθε καρυδιάς καρύδι
που μιλούσαν τη γλώσσα της ανάγκης.
Εκεί και τα παιδιά, οι γυναίκες, οι γέροι
σαν μικρά φαντάσματα
μες στο αλάτι της λιμνοθάλασσας.
Ένας πόλεμος θέσεων ζωντάνευε
νύχτα μέρα
φτυάρια, τσάπες, χώμα, πέτρες, ξύλα, όπλα
και ο ιδρώτας να γίνεται σημαία.
«Στον πόλεμο επιβιώνει όποιος σκάβει», λένε
«Στο Μεσολόγγι κλέβουν χώμα», λένε άλλοι
μα ήταν που φύλαγαν το φως
σε μικρές υπόγειες καρδιές.
Και η πόλη;
Ζούσε την κανονικότητά της
σε μια κατάσταση οριακή
κι όλα να λείπουν
νερό, τροφή, φάρμακα, μολύβι
μα όχι το βλέμμα.
Βασιλάδι, Ντολμάς, Βαράσοβα, Ζυγός
Μεσολόγγι, Γάζα, Ροτζάβα, Κούβα
Ραζηκότσικας, Yasser, Apo, Che
ονόματα σαν άνεμοι
χαραγμένα στο σώμα της γης.
Αντοχή υπό αποκλεισμό
αγώνας για Ελευθερία
και οι λέξεις – Υπερηφάνεια, Αλληλεγγύη, Αντίσταση, Σεβασμός
μια γραμμή που δεν σβήνει ποτέ.
Είμαστε όλοι εκεί και παντού
σαν χρώματα που στάζουν
στον τοίχο του ονείρου.
«Να ζει το Μεσολόγγι»!
Να ζουν τα Μεσολόγγια!
* Απόφοιτος του ΤΕΙ Μεσολογγίου (1984-1987)
