Αποτελεί ο Τραμπ υπαρξιακή απειλή για το ΝΑΤΟ, με το μέλλον της Ατλαντικής Συμμαχίας να κρίνεται στη σύνοδο κορυφής της Αγκυρας στις αρχές Ιουλίου;
Αυτό που μπορούμε σήμερα να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι η κανονικότητα της διατλαντικής σχέσης πνέει τα λοίσθια.
Σε τρία χρόνια από σήμερα η Λεπέν ή ο Μπαρντελά είναι πολύ πιθανόν να έχουν διαδεχτεί τον Μακρόν στη Γαλλία και την ίδια στιγμή η Εναλλακτική για τη Γερμανία να είναι πρώτο κόμμα ενώ δεν μπορεί να αποκλειστεί μια εκλογική πρωτιά του Φάρατζ στη Βρετανία.
Με άλλα λόγια δεν μιλάμε για την πρόκληση Τραμπ που απειλεί το ΝΑΤΟ αλλά για μια συνολική τραμπική μεταμόρφωση της Γηραιάς Ηπείρου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Γαλλία και η Γερμανία, που πρόβαλλαν επί δεκαετίες ως εγγύηση της μελλοντικής χειραφέτησης της Ευρώπης, διολισθαίνουν προς την πολιτική κυριαρχία τραμπικών μορφωμάτων.
Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν τίθεται θέμα ευρωατλαντικής ανασύνταξης και ευρωπαϊκής εμβάθυνσης αλλά προάσπισης των κεκτημένων.
Σήμερα κανείς δεν τολμά να επαναλάβει τη γνωστή καθησυχαστική φράση ότι η Ε.Ε. ενδυναμώνεται μέσα από τις κρίσεις.
Η Ευρώπη που ξέραμε, η οποία δεν μπόρεσε και δεν θέλησε να χειραφετηθεί από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ που διεκδίκησε τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον αναδυόμενο πολυπολικό-πολυκεντρικό, απρόβλεπτο και ασταθή κόσμο.
Η Δύση διέγραψε την ιστορική της διαδρομή και δεν πρόκειται να επιστρέψει στην προ Τραμπ κανονικότητα.
Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα δεν θα οδηγήσει στη διάσπαση της Ατλαντικής Συμμαχίας, για τον πολύ απλό λόγο ότι στον 21ο αιώνα οι συμμαχίες και οι στατικές και δεσμευτικές συμπλεύσεις έχουν ήδη από ό,τι φαίνεται αντικατασταθεί από συνασπισμούς προθύμων.
Τούτων λεχθέντων, το αδιέξοδο των ΗΠΑ στο Ιράν θα αναγκάσει αργά ή γρήγορα τον Τραμπ να εγκαταλείψει την υπεροψία και τη μέθη της ρητορικής του και να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα.
