Βάλτε τώρα που γυρίζει!

Το ΠΑΣΟΚ μετά το συνέδριό του ελπίζει να εξουδετερώσει το σύνδρομο της δεύτερης θέσης που το ταλαιπωρεί. Η ηγεσία του καλεί τους εσωκομματικούς αντιπάλους της να συνετιστούν, να παραμερίσουν τις ενστάσεις τους και όλοι μαζί να πάνε ενωμένοι στις εθνικές κάλπες για να κερδίσουν τη Νέα Δημοκρατία και να φέρουν την πολιτική αλλαγή που είναι το αίτημα των πολιτών που κινούνται στην περιοχή της προοδευτικής παράταξης. Οι τόνοι θα πέσουν για κάποιο διάστημα και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης θα δώσει τη μάχη χωρίς περισπασμούς. Αν όμως οι μετρήσεις δεν δικαιώσουν τις προσδοκίες που καλλιεργεί η Χαριλάου Τρικούπη, αν δηλαδή δεν ξεκολλήσει η βελόνα, αν η διαφορά με τη Νέα Δημοκρατία δεν μειωθεί σε τέτοιο βαθμό που να επιτρέψει στο ΠΑΣΟΚ να ονειρεύεται την πρωτιά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα μπει ξανά θέμα για την πολιτική γραμμή και ενδεχομένως για την ηγεσία. Κερδίζει χρόνο ο κ. Ανδρουλάκης, όχι όμως απεριόριστο.

Την ίδια στιγμή η Νέα Αριστερά με την αλλαγή ηγεσίας μπαίνει σ’ έναν κύκλο εσωστρέφειας. Ο κ. Χαρίτσης, αρκετοί βουλευτές, ένα σημαντικό κομμάτι των μελών και των οπαδών (δεν είναι πλειοψηφία πάντως) μιλούν για την ανάγκη να δημιουργηθεί ένα Λαϊκό Μέτωπο στο οποίο πρέπει να πάρει μέρος και το κόμμα που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας. Η άλλη πλευρά της Νέας Αριστεράς (πλειοψηφία στα όργανα και πιθανότατα στην οργανωμένη βάση) δεν θέλει συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε με τον Αλ. Τσίπρα, ψάχνει για εταίρους -κάποιοι καλοβλέπουν το ΜέΡΑ25- και δεν διαπραγματεύεται τον αυτόνομο ρόλο του κόμματος. Προς το παρόν οι δύο τάσεις συγκατοικούν, είναι όμως ζήτημα χρόνου να χωρίσουν οι δρόμοι τους.

Στον ΣΥΡΙΖΑ τα ίδια. Μπόλικοι με τον Τσίπρα, ορισμένοι στη λογική «πάνω απ’ όλα ο ΣΥΡΙΖΑ», κάποιοι υπέρ της διάχυσης του κόμματος σε ευρύτερο σχήμα. Τα περί Λαϊκού Μετώπου που για μεγάλο διάστημα απασχόλησαν τα κόμματα της Αριστεράς, μηδέ του ΠΑΣΟΚ εξαιρουμένου, σήμερα, με αφορμή τα όσα γίνονται στη Γαλλία, έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα. Στη Γαλλία στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές δεν τα πήγαν άσχημα οι υποψήφιοι των Σοσιαλιστών και της Ανυπότακτης Γαλλίας. Δημιουργήθηκαν ελπίδες ότι μπορεί να έχουμε επανασύσταση του Λαϊκού Μετώπου. Τζίφος. Οι Σοσιαλιστές αποκάλεσαν το κόμμα του Μελανσόν «βαρίδι για την Αριστερά» και αυτός τους απάντησε χαρακτηρίζοντάς τους «οπορτουνιστές χωρίς πυξίδα». Τι είχες, Γιάννη, τι είχα πάντα, λέμε στην Ελλάδα, δεν ξέρω την αντίστοιχη φράση (σίγουρα θα υπάρχει) στη Γαλλία.

Με την κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτήν την περιοχή έχουν λόγους να χαίρονται ο Κυριάκος Μητσοτάκης (κάθε διάσπαση στους απέναντι είναι για το καλό του), ο Νίκος Ανδρουλάκης (πιστεύει ότι θα επωφεληθεί), ο Αλέξης Τσίπρας (η κουραστική φλυαρία, οι εγωισμοί, τα αριστερόμετρα ευνοούν το εγχείρημά του) και το ΚΚΕ, που δηλώνει κόμμα έτοιμο για όλα (όχι όμως και για συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας) και ελπίζει ότι οι δυσαρεστημένοι με προέλευση από την Αριστερά είναι πιθανόν να επιλέξουν το ψηφοδέλτιό του.

Ανάγωγα

Ομόφωνα η διακήρυξη, ομόφωνα οι προγραμματικές θέσεις, μόνο με οκτώ «κατά» το καταστατικό του κόμματος. Για το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ μιλάμε, όχι για το συνέδριο του κυβερνητικού κόμματος της Βόρειας Κορέας.