Πολιτική σταθερότητα. Τι είναι τούτο; Εξαρτάται από ποια θέση μιλάς. Αν είσαι στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, έχεις στο μυαλό σου –και το κυνηγάς στην πράξη– μια αυτοδύναμη κυβέρνηση του κόμματός σου χωρίς εκπτώσεις στο πρόγραμμα και χωρίς εταίρους στη διαχείριση των δημόσιων και των εθνικών υποθέσεων. Το λένε συνεχώς και ο πρωθυπουργός και πρωτοκλασάτοι παράγοντες της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας.
Αν όμως η κάλπη έχει άλλη γνώμη και δεν σου κάνει το χατίρι, τι γίνεται; Αν δηλαδή σου δώσει την πρωτιά, όχι όμως την αυτοδυναμία και σε υποχρεώσει να ψάξεις σύμμαχο ή συμμάχους; Εχεις δύο δρόμους. Ή να συμφωνήσεις με κάποιο από τα υπόλοιπα κόμματα ή να προκαλέσεις εκλογές στην περίπτωση που οι διαπραγματεύσεις με τους άλλους δεν αποδώσουν γιατί βάζουν όρους που δεν μπορείς να αποδεχτείς.
Υπάρχουν κόμματα που θα ήθελαν να συμπορευτούν με τη Νέα Δημοκρατία με την ιδιότητα του φτωχού συγγενή; Με βάση τα όσα έχουν πει δημοσίως οι ηγεσίες τους, όχι. Ούτε στ’ αριστερά της, ούτε στα δεξιά της. Πρέπει να πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λένε τα κόμματα πριν από τις εκλογές; Οχι. Εχουν δει τα ματάκια μας πράγματα που δεν χωρούσαν ούτε στην πιο ατίθαση φαντασία. Το «αποκλείεται» στην πολιτική έχει σχετική αξία.
Οι δικαιολογίες έτοιμες. Η κακή συγκυρία, οι οικονομικές και γεωπολιτικές κρίσεις, οι εθνικοί κίνδυνοι και αρκετά άλλα δραματικά και βαρύγδουπα, που τις περισσότερες φορές ήταν προσχηματικά. Αρα είναι πιθανόν να δούμε περίεργες συμπλεύσεις; Οχι σαν κι αυτή του 1989 με τη συνεργασία των νικητών του Εμφυλίου με τους ηττημένους. Οχι επίσης σαν κι αυτή που είδαμε τον Γενάρη του 2015 με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Υπάρχει περίπτωση να έχουμε μια κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας – ΠΑΣΟΚ;
Το θέλουν διακαώς στο μέγαρο Μαξίμου και θα κάνουν τα πάντα για να το πετύχουν. Δεν θα διστάσουν να μετέλθουν όλα τα μέσα προκειμένου να υποκύψει το ΠΑΣΟΚ στον πειρασμό για να έναν μικρομέγαλο συνασπισμό ώστε να μην πάμε ξανά σε εκλογές με εκφοβιστικά και εκβιαστικά διλήμματα. Κατηγορηματικά όχι, λένε στο ΠΑΣΟΚ. Με διαφορετική συχνότητα και διαφορετική ένταση. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει ούτε ένα στέλεχός του που να έχει εκφράσει (δημοσίως) την προτίμησή του σε ένα τέτοιο σχήμα.
Ούτε ένα. Ιδιωτικώς κάποιοι(ες) ερωτοτροπούν με την ιδέα είτε γιατί νοσταλγούν την περίοδο 2012-2015 είτε γιατί έχουν βαρεθεί να είναι τόσο καιρό μακριά από υπουργικά και κρατικά πόστα. Εξαρτημένοι(ες) από την εξουσία. Είναι όμως μειοψηφία. Και θα παραμείνουν εκεί εκτός αν προκύψει εθνική κρίση μείζονος σημασίας (πραγματική, όχι μαϊμού) που θα υποχρεώσει τους πάντες στην πολιτική σκηνή να προσεγγίσουν αλλιώς το θέμα.
Ανάγωγα
Στις φοιτητικές εκλογές τσακώνονται κάθε χρόνο η ΔΑΠ (Νέα Δημοκρατία) και η ΠΣΚ (ΚΚΕ) για το ποια παράταξη πήρε την πρώτη θέση. Στο ΠΑΣΟΚ δεν τσακώνονται για την πρώτη θέση -την κατέκτησε άνετα και με διαφορά ο Νίκος Ανδρουλάκης- αλλά για τη δεύτερη. Τρεις. Ο Χάρης Δούκας, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης. Συνωστισμός.
