Αντιγράφω από το Wikipedia: «Φόβος είναι ένα βασικό, πρωτόγονο συναίσθημα και ένας προστατευτικός μηχανισμός του οργανισμού που ενεργοποιείται μπροστά σ’ έναν πραγματικό ή φανταστικό κίνδυνο, απειλή για τη σωματική ακεραιότητα ή τη ζωή. Λειτουργεί ως προειδοποιητικό σήμα για να μας βοηθήσει να αντιδράσουμε με μάχη ή φυγή (fight or flight)».
Μάννα εξ ουρανού για το καθεστώς Μητσοτάκη ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή ή μεγάλη απειλή που θα δοκιμάσει τη συνοχή του; Κάθε κυβέρνηση που βρίσκεται σε μειονεκτική θέση έναντι των αντιπάλων της, που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα σε όλα τα πεδία, που είναι περικυκλωμένη από σκάνδαλα, που ο αρχηγός της δέχεται σκληρή κριτική από τους προηγούμενους ηγέτες της παράταξης, που οι επιδόσεις της στη συλλογικότητα που ανήκει είναι στον πάτο, που έχει ξεκινήσει η κούρσα για τη διαδοχή του επικεφαλής της, που βλέπει να αραιώνουν οι τάξεις των οπαδών της, που οι δημοσκοπήσεις στέλνουν αρνητικά μηνύματα, που δέχεται χτυπήματα από διπλανά (πολιτικά και ιδεολογικά) σχήματα, που η επιρροή της στην περιοχή της ενημέρωσης έχει υποχωρήσει, που οι σχέσεις του προέδρου της με ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες έχουν χαλάσει, που, που, που. Σε τι μπορεί να ελπίζει; Ας πάρουμε την περίπτωση της δικής μας κυβέρνησης:
– Να αλλάξει αρχηγό και να δώσει ένα σήμα ανανέωσης που θα πείσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της και θα τους κάνει να επιστρέψουν. Δύσκολο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι από τους πολιτικούς που τα παρατάνε εύκολα.
– Να μην καταφέρουν τα κόμματα που την πολεμούν να βρουν κοινό βηματισμό, να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να διεκδικήσουν με αξιώσεις την κυβέρνηση. Ευκολάκι. Αυτό το έχει το μέγαρο Μαξίμου. Η δημοκρατική αντιπολίτευση είναι πολυδιασπασμένη. Ο κόσμος της απαιτεί συνεννόηση, ζητάει πολιτική αλλαγή, αποδοκιμάζει στεντορείως την κυβέρνηση, αλλά οι ηγεσίες των κομμάτων δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε στα αυτονόητα.
– Να προκύψει μια εθνική κρίση με ευθύνη της Τουρκίας ή ένας πόλεμος στην ευρύτερη περιοχή που θα δημιουργήσει κλίμα φόβου, γιατί όχι και πανικού, με την καθοδήγηση των προπαγανδιστικών και παρακρατικών μηχανισμών του συστήματος. Σε μια τέτοια ατμόσφαιρα όπου θα κυριαρχούν η αγωνία για το αύριο, η αβεβαιότητα για το σήμερα, μπορείς να χειραγωγήσεις εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας (μικροαστούς, νοικοκυραίους) που πηγαίνουν στις κάλπες βρέξει-χιονίσει, ψηφίζουν με τη λογική του μικρότερου κακού και έχουν πολύ ψηλά στις προτιμήσεις τους το ζήτημα της πολιτικής σταθερότητας. Σ’ αυτή τη φάση είμαστε σήμερα στην Ελλάδα και γι’ αυτό η Νέα Δημοκρατία τσίμπησε κάτι στις μετρήσεις. Θα μπορέσει όμως να διαχειριστεί τις συνέπειες ενός πολέμου αν κρατήσει καιρό (ακρίβεια, ανασφάλεια, απώλεια εσόδων κ.ά.); Βουτηγμένη στη διαφθορά -η «αγαπημένη» της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας-, αδιάφορη λόγω ιδεοληψιών για το θέμα των ελέγχων στην αγορά, υποταγμένη στα συμφέροντα των κομπραδόρων που είναι και χρηματοδότες της, έρμαιο των άχρηστων που η ίδια έχει διορίσει σε κομβικές θέσεις, είναι σφόδρα πιθανό να χάσει την ευκαιρία.
Ανάγωγα
Αλέξης Τσίπρας στην Κοζάνη: «Ο ΠΑΟΚ πήρε το πρωτάθλημα όταν έφτιαξε ομάδα. Ετσι κι εμείς θα πάρουμε ξανά το πρωτάθλημα όταν έχουμε εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης κι όταν δημιουργήσουμε μια ομάδα με ανανέωση, αλλά και εμπειρία». Αντί για τον Παναθηναϊκό, ο πρώην πρωθυπουργός διάλεξε τον ΠΑΟΚ. Γιατί; Μα, η αγαπημένη ομάδα του έχει να δει πρωτάθλημα από την περίοδο 2009-2010. Δηλαδή προ Χριστού.
