Από τότε που το Ιράν ξεκίνησε το πυρηνικό του πρόγραμμα, διάχυτη ήταν η βεβαιότητα ότι έκανε αυτή την επιλογή όχι για να αποκτήσει πυρηνικά όπλα αλλά για να πιέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους να αποδεχτούν την Τεχεράνη ως περιφερειακή δύναμη που έχει νόμιμα συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή.
Σήμερα, λίγους μήνες μετά τον πόλεμο των 12 ημερών του περασμένου Ιουνίου, το ζητούμενο από τις συνομιλίες Ισραήλ – Ιράν που διεξάγονται στο Ομάν είναι τι θα απομείνει από τη μεγάλη επιρροή που είχε μέχρι πρόσφατα η Τεχεράνη στη Μέση Ανατολή.
Η Συρία και ο Λίβανος, που ήταν μέχρι πρόσφατα προτεκτοράτα του Ιράν, έχουν τώρα φύγει από τον ορίζοντα επιρροής της Τεχεράνης. Αντίθετα στο Ιράκ, όπου οι ΗΠΑ και το Ιράν μετά την πτώση του Σαντάμ συγκυβερνούν τη χώρα, κανείς δεν θέλει να διασπαστεί ό,τι έχει απομείνει από την ενότητα αυτής της χώρας.
Πρέπει να θεωρούμε σίγουρο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι ανυποχώρητες στην απαίτησή τους να τερματιστεί η εμπλοκή της Τεχεράνης στον εμφύλιο πόλεμο της Υεμένης, καθώς η παρουσία των ανταρτών Χούθι στη στρατηγικής σημασίας είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας έχει μεγάλη βαρύτητα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν κανέναν λόγο, ούτε αυτή τη στιγμή ούτε στο ορατό μέλλον, να προκαλέσουν γενικευμένη αποσταθεροποίηση στο Ιράν η οποία θα προκαλούσε ανάφλεξη στο Ιρανικό Κουρδιστάν, σε μια στιγμή που η Ουάσινγκτον προσπαθεί να διαχειριστεί την επόμενη μέρα στην κουρδική βορειοανατολική Συρία. Το Ιράν διαδραματίζει σταθεροποιητικό ρόλο στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν όπου εδώ και πολλά χρόνια συγκρούεται με τους κάθε είδους τζιχαντιστές που βρίσκονται δίπλα στα ανατολικά σύνορα της χώρας.
Το Ιράν απουσιάζει από τους περιφερειακούς συσχετισμούς και τις ισορροπίες δυνάμεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή από την εποχή της επανάστασης που εγκαθίδρυσε την «Ισλαμική Δημοκρατία».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην καρδιά των συνομιλιών του Ομάν γίνεται προσπάθεια ευρύτερης σταθεροποίησης, μια διαδικασία η οποία ξεκίνησε για πρώτη φορά το 1997 όταν ο μετριοπαθής πρόεδρος του Ιράν, Χαταμί, έκανε ανοίγματα προς την κυβέρνηση Κλίντον, αλλά τελικά η προσπάθεια βραχυκυκλώθηκε από τους σκληρούς της θρησκευτικής ηγεσίας.
