Αύριο Πέμπτη τερματίζεται η ισχύς της τελευταίας εναπομείνασας συνθήκης που ρύθμιζε την πυρηνική ισορροπία ΗΠΑ – Ρωσίας.
Η συνθήκη START υπήρξε το πλαίσιο διαχείρισης της ισορροπίας των στρατηγικών πυρηνικών οπλοστασίων Ουάσινγκτον και Μόσχας.
Οι δύο υπερδυνάμεις έχουν σήμερα από 5.000 πυρηνικές κεφαλές η καθεμιά, δηλαδή το 90% του συνόλου.
Με δεδομένη την εμπλοκή των ΗΠΑ σε πολλά ταυτόχρονα μέτωπα σύγκρουσης και εστίες έντασης δεν θα ήταν ρεαλιστικό να περιμένουμε μια απόφαση των Τραμπ και Πούτιν για την παράταση της συνθήκης και πολύ περισσότερο την υπογραφή νέας.
Η μείωση των στρατηγικών πυρηνικών όπλων θα καθίσταται ολοένα και πιο δυσχερής για δύο λόγους:
Πρώτον, η μεγέθυνση του στρατηγικού πυρηνικού οπλοστασίου της Κίνας, που είναι το τρίτο σε μέγεθος σήμερα, υπαγορεύει την αντικατάσταση του διδύμου των υπερδυνάμεων από την τρόικα Μόσχας, Ουάσινγκτον και Πεκίνου, μια σκληρή πραγματικότητα που ακυρώνει κάθε φόρμουλα επικαιροποίησης της συνθήκης και επιτάσσει διαπραγμάτευση από μηδενική βάση.
Δεύτερον, το φόβητρο ανάδυσης νέων μελών της πυρηνικής λέσχης είναι ορατό σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Εάν δεν υπάρξει ένα πλαίσιο αποδεκτό από όλες τις περιφερειακές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, τότε αργά ή γρήγορα με πρωταγωνιστικό ρόλο του Πακιστάν, που είναι η μόνη ισλαμική χώρα με πυρηνικά όπλα, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Τουρκία θα διεκδικήσουν την είσοδό τους στην πυρηνική λέσχη για να βρουν απέναντι τους την πυρηνική τρόικα των Μεγάλων και το Ισραήλ.
Οι τρεις Μεγάλοι έχουν κάθε λόγο να βιάζονται καθώς σε Ασία – Ειρηνικό η αβεβαιότητα για τις προθέσεις της Βόρειας Κορέας γίνει εκ των πραγμάτων η θρυαλλίδα πυροδότησης ενός περιφερειακού πυρηνικού ανταγωνισμού.
Η ακύρωση των συνθηκών ελέγχου των πυρηνικών οπλοστασίων ξεκίνησε επί Ρέιγκαν, οι συνεργάτες του οποίου ήθελαν να απαλλαγούν από την ισορροπία του τρόμου για να μπορέσουν να αναδιατάξουν τα πυρηνικά οπλοστάσια, ώστε να αποκτήσουν αντίκρισμα οι σχεδιασμοί του πρώτου αιφνιδιαστικού πλήγματος που θα αφόπλιζε τον αντίπαλο.
