Ενα βιβλίο-καταγγελία για την υποκρισία της Δύσης

Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε (Francesca Albanese), νομικός το επάγγελμα, διορίστηκε το 2022 από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ ειδική εισηγήτρια για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, ενώ η θητεία της ανανεώθηκε το 2025. Τον Ιούλιο του 2025 επιβλήθηκαν κυρώσεις εναντίον της από τις ΗΠΑ λόγω των αποκαλύψεων στις οποίες προέβη σχετικά με τα διεθνή οικονομικά συμφέροντα που συντηρούν τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στην έκθεσή της «Από την οικονομία της κατοχής στην οικονομία της γενοκτονίας». Την ίδια περίοδο προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2025.

Το βιβλίο της «Οταν ο κόσμος κοιμάται: ιστορίες, λέξεις και πληγές της Παλαιστίνης», σε μετάφραση του Παναγιώτη Τσιαμούρα, κυκλοφόρησε στα ελληνικά (Νοέμβριος 2025) από τις εκδόσεις Τόπος και το εξώφυλλο είναι της Παλαιστίνιας ζωγράφου Μαλάκ Ματάρ, με την οποία η Αλμπανέζε είχε στενή φιλία. Στο βιβλίο η συγγραφέας αποδομεί σημείο προς σημείο τον ισχυρισμό ότι όποιος κάνει κριτική στο Ισραήλ αντιμετωπίζει την κατηγορία του αντισημιτισμού. Αναφέρει σχετικά: «Η επικινδυνότητα αυτής της κατηγορίας συνίσταται στο ότι καθιστά εφικτό να θεωρηθεί ως αντισημιτική οποιαδήποτε κριτική προς το κράτος του Ισραήλ, από τη στιγμή που αυτό ορίζεται ως το «κράτος των Εβραίων». Το να το επικρίνεις θα σήμαινε ότι είσαι αντισημίτης, ανεξάρτητα από το αν παραβιάσεις που αποδίδονται στο Ισραήλ είναι τεκμηριωμένες ή όχι. Αυτή η εξίσωση σφάλλει και δεν ήμουν ούτε η πρώτη ούτε η μόνη που το υποστηρίζω».

Επίσης αποδομεί το αφήγημα περί «σύγκρουσης», ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια δομική συνθήκη κυριαρχίας και βίαιης αφαίρεσης περιουσιών, η οποία εμπίπτει στο παράδειγμα της εποικιστικής αποικιοκρατίας. Αναφέρει συγκεκριμένα: «Εξήγησα μάλιστα ότι η ισραηλινή κατοχή δεν είναι προσωρινή, αλλά αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου, που συνδυάζει εποικιστική αποικιοκρατία, απαρτχάιντ και στρατιωτική κατοχή. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ανάπτυξη ή για “οικονομική ειρήνη”, εάν πρώτα δεν τερματιστεί η κυριαρχία».

Επίσης χαιρετίζει το κίνημα BDS (Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων, Κυρώσεις), εμπνευσμένο από το νοτιοαφρικανικό κίνημα κατά του απαρτχάιντ και προτρέπει για δράση έτσι ώστε να πιεστεί το Ισραήλ να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο.

Η Αλμπανέζε διευκρινίζει ότι «η κατανόηση της αντίστασης των Παλαιστινίων δεν σημαίνει προφανώς δικαιολόγηση της βίας σε βάρος των Ισραηλινών αμάχων (όπως εκείνης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου του 2023), αλλά μας επιτρέπει να αντιληφθούμε πως αυτή γεννιέται πριν απ’ όλα ως απάντηση στην καταστροφή ενός λαού, η οποία τώρα φτάνει στην τελική της φάση.

Η συγγραφέας μέμφεται και τη Δύση, χωρίς την οικονομική βοήθεια της οποίας το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να επιτελέσει τη γενοκτονία. Αφήστε και το σχέδιο του Τραμπ για business περί Ριβιέρας της Μεσογείου με ανοικοδόμηση από αμερικανικές και ισραηλινές εταιρείες.

Τέλος, η Αλμπανέζε αποδομεί το αφήγημα ότι η κατεδάφιση της Γάζας ξεκίνησε από την 7η Οκτωβρίου του 2023 και υποστηρίζει ότι η γενοκτονία και ο αποικισμός εκτυλίσσεται σε βάθος δεκαετιών, τουλάχιστον από τη Νάκμπα (καταστροφή) του 1948. Και καταλήγει με τη διαπίστωση του Καρλ Μαρξ για την Αγγλία πως δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη μέχρι να απελευθερώσει την Ιρλανδία. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Γιατί στην απελευθέρωση του παλαιστινιακού λαού από την καταπίεση του απαρτχάιντ βρίσκεται το κλειδί για την απελευθέρωση των ίδιων των Ισραηλινών».