Το φθινόπωρο του 1968, λίγες εβδομάδες μετά την εισβολή της ΕΣΣΔ, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Γερμανίας στην Τσεχοσλοβακία, το Κρεμλίνο εξήγγειλε το δόγμα της περιορισμένης κυριαρχίας των χωρών-μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας που έμεινε στην Ιστορία με την ονομασία «Δόγμα Μπρέζνιεφ».
Οταν οι πολιτικές εξελίξεις σε μια χώρα-μέλος του Συμφώνου πάρουν διαστάσεις απειλής για την ασφάλεια και τη σταθερότητα όλων των άλλων χωρών, τότε οι θιγόμενοι σύμμαχοι νομιμοποιούνται να παρέμβουν παρακάμπτοντας την αρχή της κυριαρχίας όπως αυτή διατυπώθηκε στη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 που τερμάτισε τον Τριακονταετή Πόλεμο.
Η αντικαθεστωτική εξέγερση στην Πολωνία δεν οδήγησε σε εφαρμογή το Δόγμα Μπρέζνιεφ καθώς τα έκτακτα μέτρα του Γιαρουζέλσκι καθησύχασαν το Κρεμλίνο.
«Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα πάρω τη Γριλανδία πριν μας προλάβουν η Κίνα και η Ρωσία», προειδοποιεί ο Τραμπ.
Πριν η Ουκρανία, το Ιράν και η Γάζα επισκιασθούν από τη Γριλανδία σήμερα και στη συνέχεια από τον Καναδά αύριο-μεθαύριο, η κυρίαρχη διατλαντική διαμάχη ήταν το αντίκρισμα της δέσμευσης των ΗΠΑ να σταθούν αλληλέγγυες στους Ευρωπαίους συμμάχους τους αν απειληθεί η κυριαρχία τους.
Η κατάκτηση της Γριλανδίας και του Καναδά κλείνει το κεφάλαιο της φερεγγυότητας της αμερικανικής εγγύησης και ανοίγει ένα νέο.
Το νέο κεφάλαιο που ανοίγει ο Τραμπ θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα στους Ευρωπαίους αν και κατά πόσον η μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλειά τους δεν είναι πλέον άλλη από το κόστος της αμερικανικής ομπρέλας.
Τον Νοέμβριο του 1939, δύο μήνες μετά τη διανομή της Πολωνίας ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη Γερμανία, η Μόσχα ζήτησε από τη Φινλανδία διόρθωση των συνόρων, δηλαδή επέκτασή της σε βάρος του Ελσίνκι επικαλούμενη λόγους ασφαλείας.
Η Φινλανδία αρνήθηκε να συμμορφωθεί και έπειτα από λίγους μήνες ένοπλης αντίστασης αναγκάστηκε να υποχωρήσει με πολύ χειρότερους όρους. Είναι φανερό ότι ο Τραμπ πολλαπλασιάζει την ωμή γλώσσα των συσχετισμών του Δόγματος Μπρέζνιεφ.
