Ενα κράτος δεν έχει σταθερούς συμμάχους αλλά σταθερά συμφέροντα ήταν η απάντηση του Πάλμερστον σε σχετική ερώτηση μέλους της Βουλής των Κοινοτήτων. Μερικές δεκαετίες πριν, ο Ναπολέων Βοναπάρτης αποφάνθηκε ότι κάθε κράτος υιοθετεί την εξωτερική πολιτική που του υπαγορεύει η γεωγραφική θέση του. Τα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, τους τελευταίους δώδεκα μήνες, επιβεβαιώνουν δραματικά τον Πάλμερστον και τον Ναπολέοντα.
Το φθινόπωρο του 2024, το Ιράν και οι σύμμαχοί του, εξαντλημένοι από τον δωδεκάμηνο πόλεμο με το Ισραήλ με κύριο μέτωπο τον νότιο Λίβανο, πριν καλά καλά καταλάβουν τι συμβαίνει, είδαν τους τζιχαντιστές της Αγκύρας να προελαύνουν ή μάλλον να παρελαύνουν από το Ιντλίμπ και να φθάνουν σε μία εβδομάδα στη Δαμασκό.
Πολλοί τότε έσπευσαν να υποκλιθούν μπροστά στον ηγέτη που κατάφερε μέσα σε μερικές μέρες ό,τι δεν πέτυχε η αντι-Ασαντ συμμαχία επί δεκατρία χρόνια: την ανατροπή ενός ηγέτη και ενός καθεστώτος που κυβερνούσαν με σιδηρά πυγμή.
Η ντε φάκτο αντι-Ασαντ συμμαχία των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Τουρκίας, κλασικό παράδειγμα ανίερης συμμαχίας, εξέπνευσε τη στιγμή που ο Ασαντ πετούσε για τη Μόσχα. Ο Ερντογάν που, ως ο νέος σουλτάνος Σελίμ, βιαζόταν να κηρύξει τη Συρία σε υποτελές στην Τουρκία σουνιτικό προτεκτοράτο, προσγειώθηκε απότομα. Οχι μόνον δεν πρόβαλε ως νέος Σελίμ, αλλά φωτίστηκε ως υπεργολάβος των ΗΠΑ – Ισραήλ, ως «μπροστινός» που έκανε τη βρόμικη δουλειά στη Συρία.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά την έξωση του Ιράν από τη Συρία, ο Ερντογάν ανακαλύπτει ότι η προσέγγιση με το Ιράν είναι μονόδρομος.
Η βραχύβια πρωτοκαθεδρία της Τουρκίας στη Δαμασκό τερματίστηκε βίαια από τις επιθέσεις των μαχητικών του Ισραήλ που ξήλωσαν τις υποδομές που είχε κατασκευάσει το καθεστώς Ασαντ. Το Ισραήλ έπραξε ό,τι του υπαγορεύει η γεωγραφία του χωρίς να επιτρέψει στον Ερντογάν να αποκτήσει παρουσία βορείως των υψωμάτων του Γκολάν. Η Τουρκία δεν μπορεί να διεκδικήσει τον ρόλο του νέου Σαλαντίν που θα αποκρούσει τους Σταυροφόρους, γιατί είχε τον ρόλο του κατακτητή των Αράβων μέχρι το 1918.
