Υποθήκη ή πρόσχημα;

Ενα από τα αγκάθια στη διαπραγμάτευση για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία υποτίθεται ότι είναι το εδαφικό ή, για να είμαστε ακριβείς, η άρνηση του Κιέβου να αναγνωρίσει τα εδάφη που έχει μονομερώς προσαρτήσει η Ρωσία.

Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν το Κίεβο προσπαθεί να περιορίσει το επώδυνο εσωτερικό πολιτικό κόστος του συμβιβασμού ή αν επιχειρεί να εγγράψει υποθήκες αναθεώρησης του εδαφικού στάτους κβο.

Η άρνηση αναγνώρισης της ντε φάκτο απώλειας εδαφών καθώς και της ανατροπής καθεστώτων έχει πολλές φορές δοκιμαστεί για να αποδειχτεί ότι δεν επηρεάζει τους πραγματικούς συσχετισμούς.

Από την ίδρυσή της το 1949 μέχρι την εκλογή του Μπραντ ως καγκελαρίου το 1969 η Δυτική Γερμανία διεκδικούσε την επιστροφή στα σύνορα του 1937 με το επιχείρημα ότι οι τρεις νικητές του πόλεμου είχαν μιλήσει για εδάφη που τίθενται «υπό προσωρινή πολωνική διοίκηση». Ο Μπραντ τερμάτισε την περιχαράκωση με την αναγνώριση των νέων συνόρων.

«Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας από την ΕΣΣΔ το 1940» προειδοποιούσε μέχρι το 1990 κάθε γεωγραφικός Ατλαντας που τυπωνόταν στις ΗΠΑ.

Μέχρι τις πρώτες ελεύθερες εκλογές την άνοιξη του 1977 το Μεξικό διατηρούσε διπλωματικές σχέσεις με τη Δημοκρατική Ισπανία, την εξόριστη κυβέρνηση της οποίας φιλοξενούσε.

Μέχρι την πτώση του Ασαντ πριν από έναν χρόνο οι επίσημοι χάρτες της Συρίας αντί της ένδειξης Ισραήλ έγραφαν «Σιωνιστική Οντότητα».

Τον 19ο αιώνα, για να σωθούν τα προσχήματα του απαραβίαστου των συνόρων, η απόσχιση των Σερβίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία παρουσιάστηκε σαν εσωτερική διευθέτηση ως ίδρυση ηγεμονίας φόρου υποτελή στον σουλτάνο.

Η Αίγυπτος, που κατελήφθη το 1882 από βρετανικά στρατεύματα, ήταν τυπικά μια κτήση του σουλτάνου μέχρι το 1914.

Τα παραπάνω είναι πολύ πιθανόν να παραμείνουν ανεφάρμοστες στο πεδίο των πραγματικών συσχετισμών ασκήσεις επί χάρτου για τον πολύ απλό λόγο ότι η εποχή Ζελένσκι έχει ως ημερομηνία λήξης εκατό μέρες μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης, όπως έχουν ήδη συμφωνήσει Τραμπ και Πούτιν.