Επιτέλους ζήτησε χάρη ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Νετανιάχου, ο οποίος κατηγορείται για διαφθορά από τη Δικαιοσύνη της πατρίδας του. Για τις άλλες κατηγορίες (γενοκτονία, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εγκλήματα πολέμου) δεν πρόκειται να δικαστεί, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να οδηγηθεί στο εδώλιο του Διεθνούς Δικαστηρίου είτε αυτοθέλητα είτε μετά τη σύλληψή του από κάποια ξένη κυβέρνηση, αν κάνει την αποκοτιά (που δεν θα την κάνει) και ταξιδέψει σε χώρες που μπορεί να τον εκδώσουν. Γιατί ζητάει χάρη; Μα για να μην απειληθεί, όπως λέει στο κείμενό του, η ενότητα της κοινωνίας σε μια κρίσιμη φάση για το κράτος του Ισραήλ. Η πρότασή του προς τον πρόεδρο του Ισραήλ έρχεται λίγες εβδομάδες μετά την έκκληση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να μη δικαστεί ο φίλος του Μπίμπι που μαζί πολέμησαν την τρομοκρατία της Χαμάς και τον κοινό εχθρό, το Ιράν. Το ίδιο ζήτησε ο Τραμπ και για τον Μπολσονάρο (φίλος του κι αυτός) στη Βραζιλία, αλλά δεν του πέρασε. Ο πρόεδρος του Ισραήλ χαρακτήρισε ασυνήθιστη την κίνηση του πρωθυπουργού Νετανιάχου, υποσχέθηκε όμως ότι θα εξετάσει το ζήτημα.
Γιατί είναι ασυνήθιστη; Μα δεν έχει προηγηθεί δίκη, δεν έχει καταδικαστεί ο κατηγορούμενος Νετανιάχου και το κυριότερο σε επίπεδο ουσίας δεν έχει δηλώσει μεταμέλεια, δεν έχει ζητήσει συγγνώμη, αλλά συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι είναι θύμα συνωμοσίας της ανελέητης Αριστεράς (παντού έχει απλώσει τα βρομερά πλοκάμια της) η οποία δεν γουστάρει έναν πολιτικό της Δεξιάς. Μόνη της τα οργανώνει ή έχει και συνεργάτες; Μπορεί να υπάρχει και δάκτυλος αντισιωνιστικών κύκλων, οι οποίοι μετά την εκεχειρία στη Γάζα έχουν ξεσαλώσει και φαίνεται ότι έχουν μπλέξει στη σκευωρία εναντίον του Νετανιάχου και της κυβέρνησης του Ισραήλ ακόμη και τον Πάπα. Εφτασε στο σημείο ο ηγέτης των καθολικών να πει ότι πρέπει να δημιουργηθεί παλαιστινιακό κράτος και μίλησε ο αθεόφοβος για μοναδική λύση. Αν είναι δυνατόν. Δεν έχει τον Θεό του ο προκαθήμενος (αν αποκαλείται έτσι) της Καθολικής Εκκλησίας. Παλαιστινιακό κράτος δίπλα στο Ισραήλ; Οχι στον αιώνα τον άπαντα.
Στο επιχείρημα ότι αυτό προβλέπουν πολλές αποφάσεις του ΟΗΕ, η απάντηση είναι αποστομωτική: ο ΟΗΕ είναι το άντρο του αντισημιτισμού, το έχουμε πει δεκάδες φορές λέει η κυβέρνηση του Ισραήλ, το έχουμε αποδείξει ισχυρίζεται, δεν θα βάλουμε τα χέρια μας να βγάλουμε τα μάτια μας. Στο άλλο επιχείρημα που διακινούν διάφοροι περί διεθνούς δικαίου και πάλι υπάρχει αποστομωτική απάντηση και μάλιστα από αρχαιοτάτων χρόνων. Το λέει καθαρά ο μεγάλος Θουκυδίδης: «Αφού ξέρουμε και ξέρετε πως κατά την ανθρώπινη λογική μπορούμε να μιλάμε για δίκαιο όταν και τα δύο μέρη έχουν ίση ισχύ και ότι οι ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται».
Ποιοι είναι οι ισχυροί και ποιοι οι αδύναμοι στη συγκεκριμένοι περίπτωση; Ισχυροί είναι το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του, κυρίως οι ΗΠΑ, και οι αδύναμοι είναι οι Παλαιστίνιοι. Ματαιοπονούν όσοι προσπαθούν να αλλάξουν τα πράγματα επικαλούμενοι το διεθνές δίκαιο. Αλλο τα μαθήματα στα αμφιθέατρα των Πανεπιστημίων και οι δημόσιες δηλώσεις περί υπεροχής της διπλωματίας έναντι των όπλων, δηλαδή τα λόγια τα παχιά, και άλλο η πολιτική επί του πεδίου. Στη μάχη μεταξύ του ιδεαλισμού και του κυνισμού νικητής στις διεθνείς σχέσεις βγαίνει ο κυνισμός των ισχυρών. Αν επιχειρήσουν οι αδύναμοι να αμφισβητήσουν στην πράξη τον κανόνα, θα υποστούν τις συνέπειες. Τρεις επιλογές έχουν: καταστροφή, υποδούλωση, φυγή.
Ανάγωγα
Πώς το έλεγαν ο Μαρξ και ο Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο εκείνο για τους προλετάριους και τις αλυσίδες τους; Σ’ αυτή τη θέση βρίσκονται σήμερα οι Ελληνες αγρότες.
