Kατά τον τίτλο της γνωστής κινηματογραφικής ταινίας «Το τρένο της μεγάλης φυγής» (1985), η αμαξοστοιχία που έφτασε σαν σήμερα (22/11) το 1975, λίγο μετά τα μεσάνυχτα στη Θεσσαλονίκη από την Τασκένδη, ήταν το μέσο της μεγάλης φυγής του 21χρονου Βασίλη Χατζηπαναγή από τη γενέτειρά του… Ηταν συνάμα και το τρένο της μεγάλης άφιξης. Ενός εραστή της μπάλας, εκείνου που ικανοποίησε όπως ελάχιστοι τη δίψα για θέαμα και αυτοσχεδιασμό. Παίκτης-επιχείρημα όταν κατά καιρούς τίθεται το ερώτημα αν «το ποδόσφαιρο είναι τέχνη».
Αυτό προσδοκούσαν και οι περίπου χίλιοι οπαδοί του Ηρακλή, σαν άτυπη επιτροπή υποδοχής του εκείνο το κρύο βράδυ στον σιδηροδρομικό σταθμό Θεσσαλονίκης πριν από 50 χρόνια…
«Νουρέγιεφ» ήταν το προσωνύμιό του. Λόγω της γέννησής του στην άλλοτε Σοβιετική Ενωση, αλλά κυρίως λόγω της απαράμιλλης τεχνικής του, της πλαστικότητας στην κίνησή του με την μπάλα. Χορευτής!
Λίγες ημέρες μετά (7/12/1975) έκανε την πρώτη του εμφάνιση απέναντι στον Ατρόμητο (1-1) στο γήπεδο της Βέροιας, παρόντων 3.000 οπαδών του «Γηραιού». Οπου κι αν έπαιζε ο Ηρακλής, ετερόκλητοι φίλαθλοι έσπευδαν. Δόκιμος χαρακτηρισμός είναι πως δεν πήγαιναν στο γήπεδο ως οπαδοί άλλων ομάδων αλλά μόνο για εκείνον, ως λάτρεις των ιδιοφυών ενεργειών του με την μπάλα.
Θα αναγκαστούμε να γράψουμε στη συνέχεια και αριθμούς, όσους αποτυπώνουν το τυπικό σκέλος της παρουσίας του… Ενώ θέλουμε να γράψουμε μόνο για τις ενέργειές του με την μπάλα, αυτές που συνόδευαν επιφωνήματα θαυμασμού. Οσοι δεν τον είδατε να παίζει και σας ηχούν υπερβολές χάριν εντυπωσιασμού όλα αυτά, απλά ρωτήστε κάποιον που τον είδε στο γήπεδο. Ή, ακόμα καλύτερα, αναζητήστε στο διαδίκτυο σχετικά βίντεο.
Οι αυτόπτες μάρτυρες θα ξεκινήσουν τη διήγηση πάντα από την τριπλή ντρίμπλα στον αμυντικό της ΑΕΚ, Παναγιώτη Στυλιανόπουλο, που έχει μείνει στην ιστορία. Στη Νέα Φιλαδέλφεια (14/3/1982), τον είχε στην πλάτη του κολλημένο σαν βδέλλα. Εκανε σπάσιμο μέσης, τσίμπημα με το τακουνάκι του αριστερού ποδιού και η μπάλα βρέθηκε πίσω από την πλάτη του αμυντικού, ξανά στην κατοχή του Βάσια! Ο αντίπαλος έμεινε να κοιτάζει αποσβολωμένος την εξέδρα, όπου την αρχική σιγή διαδέχθηκε αμέσως μετά ένα υπόκωφο βουητό θαυμασμού από τους οπαδούς της ΑΕΚ…
Νικηφόρος (2-2 στα 90΄, 4-4 στην παράταση, 7-6 στα πέναλτι) ο μυθικός τελικός Κυπέλλου του 1976, επίσης στη Νέα Φιλαδέλφεια, με αντίπαλο τον Ολυμπιακό. Δύο γκολ ο Χατζηπαναγής και μνημονεύεται ιδιαίτερα το πρώτο (1-0 στο 25΄ όταν απέφυγε όλους τους αμυντικούς), που ήταν συνώνυμο έκστασης!
Είχε παίξει τέσσερα παιχνίδια (1974-75, ένα γκολ) με την Εθνική Ελπίδων της Σοβιετικής Ενωσης, είχε πέντε συμμετοχές και στην Εθνική Εφήβων, αλλά και στην Ολυμπιακή της ΕΣΣΔ στο ίδιο χρονικό διάστημα. Ετσι δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στην ελληνική εθνική ομάδα. Κατά καιρούς, στη διάρκεια της παρουσίας του με τη φανέλα του Ηρακλή (1975-1990), η ΕΠΟ κατακρίθηκε επειδή δεν προσπάθησε να εξασφαλίσει τη δυνατότητα συμμετοχής του. Η γνωστή, αναβλητική, Ομοσπονδία…
Με τη δική μας Ελπίδων έπαιξε το 1975 τέσσερα παιχνίδια, ενώ λάθρα είχε φορέσει τη φανέλα της Ανδρών σε ένα φιλικό με την Πολωνία (1-0) στη Λεωφόρο (6/5/1976). «Προφορική προειδοποίηση από την ΟΥΕΦΑ για τιμωρία αν παίξει πάλι στην Εθνική» διαβάζουμε στην «Αθλητική Ηχώ» (10/5/1976). Η άλλη εμφάνισή του με το εθνόσημο έγινε το 1999, όταν ήταν πια 45 χρόνων – αν και με κραυγαλέα καθυστέρηση δέκα ετών εδέησε η χώρα μας να τον τιμήσει. Ηταν το αποχαιρετιστήριο φιλικό με την Γκάνα (1-1), στο γήπεδο-παλέτα του το «Καυτανζόγλειο». Επαιξε στα 21 πρώτα λεπτά, πρόλαβε να δημιουργήσει στο 13΄ το ελληνικό γκολ με σκόρερ τον Κυπαρίσση.
Αγωνίστηκε στη Μικτή Κόσμου το 1984, καλεσμένοι με τον Θωμά Μαύρο. Στο Νιου Τζέρσεϊ με αντίπαλο τον Κόσμο Νέας Υόρκης (3-1) και μπήκε αλλαγή αντί του Κέβιν Κίγκαν στο 65΄. Πέτυχε αρκετά γκολ με απευθείας εκτέλεση κόρνερ, με την μπάλα από το αριστερό πόδι του να παίρνει φάλτσο-μοιρογνωμόνιο! Διαβάζουμε στις εφημερίδες της εποχής για «ενδιαφέρον ξένων ομάδων» αλλά και «των μεγάλων της Αθήνας». Δεν έφυγε από τον Ηρακλή, όχι μόνο επειδή στο συμβόλαιό του υπήρχε ειδικός δεσμευτικός όρος, μα και λόγω του χαρακτήρα του…
Τον έχουμε ακούσει να λέει πως «δεν το κυνήγησα να φύγω απ’ τον Ηρακλή γιατί ήταν η οικογένειά μου». Του καταλογίζεται η απουσία θράσους εντός κι εκτός γηπέδου…
Το «μια ομάδα μόνος του», που συνοδεύει μεγάλους παίκτες, δεν τον διέκρινε! Οι συχνές συναισθηματικές αντιδράσεις του στα γήπεδα, όσες βέβαια τον έκαναν ακόμα πιο συμπαθή ως πρόσωπο, ήταν τρανή απόδειξη… Εκτός του Κυπέλλου το 1976, έφυγε ηττημένος σε άλλους δυο τελικούς κόντρα σε Καστοριά και ΟΦΗ. Το «αντίο» του στις 26/10/1990, στα 36 του χρόνια, ήταν στο παιχνίδι με τη Βαλένθια για το UEFA.
Βασίλι Κιριάκοβιτς Χατζιπαναγίς, όπως σε ήξεραν στην Τασκένδη, σ’ ευχαριστούμε για το εμπνευσμένο σου ποδόσφαιρο!
