Παράλληλα σύμπαντα

Ποτέ άλλοτε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου στην περίοδο 1989-91 ΗΠΑ και Ρωσία δεν είχαν φτάσει τόσο κοντά σε μια συνολική προσέγγιση των κοινών ζωτικών τους συμφερόντων στον αναδυόμενο πολυπολικό-πολυκεντρικό και ολοένα πιο ασταθή κόσμο.

Η διαρροή για τις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις από την έγκυρη και καλά πληροφορημένη ιστοσελίδα Axios συνέπεσε χρονικά με την προειδοποίηση του υπουργού Αμυνας της Γερμανίας ότι ζήσαμε το τελευταίο καλοκαίρι της ειρήνης!

Στην Αλάσκα ο Τραμπ στρώνει κόκκινο χαλί για τον Πούτιν, ενώ στη Γηραιά Ηπειρο επισκευάζονται τα καταφύγια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Κορυφαίο παράδειγμα της σύγχυσης είναι οι πανηγυρισμοί για την απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο, σε μια στιγμή που είναι βέβαιο ότι την επόμενη μέρα της κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία θα δρομολογηθεί η σταδιακή άρση των κυρώσεων που έχει επιβάλει η Δύση στη Μόσχα.

Αν ξαναδούμε την εξέλιξη των γεγονότων από τη συνάντηση στην Αλάσκα μέχρι και σήμερα θα διαπιστώσουμε ότι οι δύο πλευρές έχουν συμφωνήσει για το περίγραμμα του συμβιβασμού, με το Κρεμλίνο να δίνει πίστωση χρόνου στον Τραμπ να κλείσει το μέτωπο με τους Ευρωπαίους συμμάχους του.

Τούτων λεχθέντων, η ρωσοφοβία είναι συνεχώς παρούσα στην Ευρώπη από τα μέσα του 18ου αιώνα, όταν η Ρωσία απέκτησε πρόσβαση στη Βαλτική και στη Μαύρη Θάλασσα.

Δύο εμβληματικές περιπτώσεις παθολογικής ρωσοφοβίας είναι στην αρθρογραφία τους ο Μαρξ και ο Ενγκελς που σε κάθε εξέγερση στα Βαλκάνια βλέπουν τις μυστικές υπηρεσίες του τσάρου, μια συμπεριληπτική προσέγγιση στην οποία χωράει και η Κρητική Επανάσταση του 1866.

Ενα είναι βέβαιο, ότι για να σταθεροποιηθεί η όποια συμβιβαστική φόρμουλα για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία είναι απαραίτητη η αποκατάσταση του κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ Ρωσίας και Ευρώπης.

Αν κάθε δήλωση ερμηνεύεται ως κίνηση περικύκλωσης ή ως προετοιμασία για νέα εισβολή, η εύθραυστη σταθεροποίηση στην Ουκρανία θα θρυμματιστεί.