Θυμώνω με την απαράδεκτη εμπορευματοποίηση της τέχνης, με την μετατροπή της σε απλό προϊόν για πώληση και κέρδη με κάθε τίμημα. Εξοργίζομαι με την αντιμετώπιση θεατών και ακροατών σαν να ήταν «πελάτες» που θέλουν – δεν θέλουν πρέπει να υποταχθούν στις (κακές και επισφαλείς) συνθήκες που κάποιοι επιβάλουν άκριτα και αυθαίρετα, με βασικό γνώμονα να μην χάσουν λεφτά.
Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην χθεσινή συναυλία του Ρος Ντέιλι στο Ηρώδειο, «Ο Ερωτόκριτος στον Λαβύρινθο», που οι διοργανωτές -αντίθετα από κάθε έννοια κοινής λογικής- αποφάσισαν να μην αναβάλουν παρά τις καιρικές συνθήκες. Και αρνούνται την επιστροφή των χρημάτων όσων δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν μια συναυλία μέσα στα νερά και την υγρασία κι όσων ταλαιπωρήθηκαν στην είσοδο κι έφυγαν γιατί δεν μπορούσαν να περιμένουν επί μία ώρα το προσωπικό να «στεγνώσει» τα ποτισμένα με νερό μαξιλάρια και να στραγγίζει νερά από τις ολισθηρές κλίμακες, ώστε το θέατρο να γίνει «κατάλληλο».
Χτες έβρεχε όλη μέρα στην Αθήνα. Το Ηρώδειο, όπως κι όλοι οι υπαίθριοι χώροι εκδηλώσεων μούσκεψαν. Η έγγραφη και ενυπόγραφη απάντηση της εταιρίας πώλησης εισιτηρίων σε σχετικό μέιλ μου, μιάμιση ώρα πριν αρχίσει η παράσταση κι ενώ συνέχιζε να βρέχει, έλεγε (ειρωνικά, ίσως θεωρώντας μας πρόβατα;) «εάν δεν βρέχει το βράδυ στο Ηρώδειο (ακόμα κι αν βρέχει αλλού, ή αν έχει βρέξει νωρίτερα) η παράσταση γίνεται κανονικά και δεν θα υπάρξουν επιστροφές χρημάτων». Και σε απάντηση σε άλλο μέιλ μου στις 8.00, διευκρίνιζαν πως «όποια απόφαση αναβολής θα ληφθεί στον χώρο του θεάτρου και θα ανακοινωθεί εκεί, εκείνη την στιγμή».
Τρεχάτε «πελάτες» να προλάβετε να φτάσετε μέσα στην μπόρα, γιατί αλλιώς δεν θα μάθετε αν θα δείτε ή όχι παράσταση. Και μείνετε εκεί όρθιοι να περιμένετε επί μία ώρα σε έναν χώρο που δεν ήταν κατάλληλος να σας υποδεχτεί, ως ότου «μπαλώσουν» πρόχειρα τις ζημιές. Ετσι αποφάσισε, μου είπαν, η εταιρία διοργάνωσης. Επικοινώνησα μαζί τους για να πουν την δική τους θέση, με ποιο ακριβώς κριτήριο αποφάσισαν να γίνει η συναυλία και να υποβάλλουν τον κόσμο σε αυτή την απαράδεκτη μεταχείριση. Αλλά δεν μπήκαν καν στον κόπο να απαντήσουν.
Κανένας σεβασμός. Καμία εγγύηση ασφάλειας. Καμία μέριμνα για το τι θα γίνει με τους ανθρώπους με αναπηρία ή τρίτης ηλικίας που είχαν αγοράσει εισιτήρια. Καμιά πραγματική ώσμωση με το μουσικόφιλο κοινό και την κατάνυξη που θα μπορούσε να προσφέρει αυτή η πολυαναμενόμενη συναυλία.
Αγαπώ το έργο του Ρος Ντέιλι και τον παρακολουθώ δεκαετίες τώρα. Λυπάμαι, όμως, που κάποιοι το κάνουν πρώτα απ’ όλα εμπορευματικό προϊόν, απλά «εισιτήρια» που δεν πρέπει να χάσουν. Κι ελπίζω και άλλοι «πελάτες» να διαμαρτυρηθούν, να ζητήσουν να τους επιστραφούν τα χρήματά τους και να απαιτήσουν κάτι να πει η εταιρία διοργάνωσης για αυτό το φιάσκο, έστω ένα τυπικό «λυπούμαστε». Γιατί δεν είμαστε πρόβατα να μας κλείνουν σε ένα υγρό μαντρί (που μάλιστα έχουμε πληρώσει) και να σωπαίνουμε αδιαμαρτύρητα.
