Με τον διορισμό του Λεκορνί ως πρωθυπουργού και τη σύνθεση της νέας κυβέρνησης της Γαλλίας να μετατίθεται για μετά την έγκριση του προϋπολογισμού, ο Μακρόν προσπαθεί να κλείσει το Κουτί της Πανδώρας το οποίο ο ίδιος άνοιξε.
Μέχρι στιγμής, η δραματοποίηση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους αποδεικνύεται μπούμερανγκ για τον Μακρόν.
Ποια χώρα του αλήστου μνήμης Γαλλογερμανικού Αξονα θα αποκτήσει κυβέρνηση στην οποία θα μετέχει ή ακόμα χειρότερα θα προΐσταται η Ακρα Δεξιά; Με τα σημερινά δεδομένα ένα είναι βέβαιο: ότι ανάμεσα στην Λέπεν και την Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) υπάρχει μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων.
Παρά το ότι η Λεπέν αυτοπροσδιορίζεται ως «πατριωτική Δεξιά» και την ίδια στιγμή η Εναλλακτική δεν φαίνεται να ενοχλείται από τον χαρακτηρισμό της ως νεοναζιστικού πολιτικού μορφώματος.
Η μετάλλαξη της παράταξης της Λεπέν από νεοναζιστικό γκρουπούσκουλο σε σκληρή Δεξιά διευκολύνει εκ των πραγμάτων την προσπάθεια της AfD να σπάσει την απομόνωσή της σε τοπικό και ομοσπονδιακό επίπεδο.
Μακρινό παρελθόν θυμίζει σήμερα η εποχή που η Ακροδεξιά της Αυστρίας γινόταν μέλος του κυβερνητικού συνασπισμού προκαλώντας ρίγη ανησυχίας στη Γηραιά Ηπειρο.
Στις πρόωρες πρόσφατες εκλογές στη Γερμανία, η Εναλλακτική αναδείχθηκε δεύτερο κόμμα.
Με τη Λεπέν στην πόρτα της εξουσίας και ενδεχομένως στο Μέγαρο των Ηλυσίων, είναι βέβαιο ότι η Εναλλακτική θα θέσει το ερώτημα γιατί αυτό που γίνεται αποδεκτό στη Γαλλία ως κανονικότητα, στη Γερμανία καταγράφεται ως απειλή για τη δημοκρατία.
Παρά την εντύπωση ότι η επόμενη διετία –το τέλος δηλαδή της δεκαετίας Μακρόν– θα είναι μια περίοδος αυξημένης αβεβαιότητας για τη Γαλλία, η Γερμανία στο ίδιο χρονικό διάστημα προβάλλει εξίσου, αν όχι περισσότερο, απρόβλεπτη. Κάθε εκλογική αναμέτρηση στα γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια θα είναι μια προσπάθεια της AfD να γίνει κυβερνητικός εταίρος είτε σε τοπικό είτε σε εθνικό επίπεδο.
Τούτων λεχθέντων, παρά τις διαφορές της Ακροδεξιάς στο Παρίσι και το Βερολίνο, τον εξευγενισμό της Λεπέν και την επιστροφή της Εναλλακτικής στις ρίζες, υπάρχει και ο «τρίτος δρόμος» της Μελόνι. Στον βαθμό που η πρωθυπουργός της Ιταλίας δεν αμφισβητεί τη μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική, όπως αυτή ορίζεται από το Σύμφωνο Σταθερότητας, δεν θεωρείται απειλή για την ευρωπαϊκή κανονικότητα.
