Καμία έκπληξη από τη νέα αντιπαράθεση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ. Τούτη τη φορά ήταν το παλαιστινιακό ζήτημα όπου σε γενικές γραμμές υπάρχει συμφωνία και ως προς το διά ταύτα και ως προς τον στόχο, που δεν είναι άλλος από την καταδίκη της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τη στάση της απέναντι στον Νετανιάχου. Παρ’ όλα αυτά είχαμε τριβές μέσω κύκλων και διαρροών. Καθόλου πρωτότυπο όντως. Οσοι και όσες παρακολουθούν ακόμα και από απόσταση τη σχέση των δύο κομμάτων δεν πρέπει να αιφνιδιάστηκαν. Το έργο έχει παιχτεί πολλές φορές στις οθόνες τους το τελευταίο διάστημα, κυρίως από την εποχή που το ΠΑΣΟΚ έγινε, έστω από σπόντα, αξιωματική αντιπολίτευση και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι καθηλωμένος εκεί γύρω στο 6% με 7% στην καλύτερη περίπτωση και δεν μπορεί να πείσει ότι θα γίνει αυτός, όπως διακηρύσσει και πιστεύει, ο καταλύτης που θα οδηγήσει στην ενότητα του λεγόμενου προοδευτικού χώρου.
Φαίνεται όμως πως η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επιμένει. Για την ακρίβεια, δεν λέει να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να συναινέσει σε πρωτοβουλίες που παίρνει η Κουμουνδούρου. Στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μη λένε για λαϊκό μέτωπο με την ένταση που το έκαναν όταν εμφανίστηκε το μοντέλο στη Γαλλία, πρόταση που απέρριψε η Χαριλάου Τρικούπη ούτε καν μετ’ επαίνων, ωστόσο προσπαθούν με διάφορες αφορμές να συντηρήσουν το θέμα στην επικαιρότητα, είτε με δηλώσεις του επικεφαλής, είτε με αρθρογραφία παραγόντων του κόμματος, είτε με ανακοινώσεις του γραφείου Τύπου, είτε με εκδηλώσεις σε διάφορες πόλεις της χώρας, προτάσσοντας τα ευρήματα όλων των δημοσκοπήσεων σύμφωνα με τα οποία κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης μόνο του δεν είναι σε θέση να απειλήσει σοβαρά το καθεστώς Μητσοτάκη. Οπότε μπαίνει (τουλάχιστον αυτό επιδιώκουν) διά της πλαγίας το θέμα της συνεννόησης και της συνεργασίας των κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης και σε ειδικά ζητήματα και σε γενικότερα, γιατί όχι και στο εκλογικό επίπεδο. Το συγκεκριμένο επιχείρημα (τα χαμηλά ποσοστά) είναι ισχυρό γιατί οι αριθμοί είναι αποστομωτικοί. Αλλά…
Και η Νέα Αριστερά κινείται σ’ αυτήν τη λογική, μερικές φορές και η Πλεύση Ελευθερίας, ενώ σε ορισμένες φάσεις ανταποκρίνεται και το ΚΚΕ. Αυτό όχι στο στρατηγικό επίπεδο, αλλά σε επιμέρους ζητήματα, ξεκαθαρίζοντας προς όλες τις κατευθύνσεις για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις ότι το λαϊκό μέτωπο, όπως το φαντάζονται στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Αριστερά, δεν το αφορά. Ωστόσο και το ΚΚΕ άσκησε σκληρή κριτική στο ΠΑΣΟΚ. Το κατηγόρησε ότι «αναμασά ουσιαστικά τον προκλητικό ισχυρισμό του “δικαιώματος στην αυτοάμυνα” του κατακτητή κι εξισώνει τον θύτη με το θύμα».
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτης Φάμελλος και κορυφαία στελέχη του κόμματος καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες προκειμένου να παρασύρουν τον Νίκο Ανδρουλάκη σε μια λογική συμπαράταξης, αλλά πέφτουν σε τοίχο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει βάλει ένα προσωπικό στοίχημα με μεγάλο ρίσκο. Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι το κόμμα του δεν πρόκειται να υιοθετήσει τις επιλογές των άλλων κομμάτων, ακόμα κι αν δεν έχει αντιρρήσεις. Αν θέλουν τα άλλα κόμματα να το ακολουθήσουν, έχει καλώς. Αυτό έχει το πάνω χέρι λόγω μεγέθους κι αυτό θα δίνει τον τόνο στην αντιπαράθεση με τη Δεξιά. Δηλαδή θέλει ο κ. Ανδρουλάκης να έχουμε σήμερα το σχήμα που το ΠΑΣΟΚ διακινούσε όταν ήταν μεγάλο κόμμα και αρχηγός του ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου: «ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις».
Ανάγωγα
Επιμένει η κυβέρνηση, διά του εκπροσώπου της, να επιτίθεται με χυδαίο λεξιλόγιο στον Αλέξη Τσίπρα. Αραχνιασμένη ρυπαρότητα. Δεν ασχολείσαι με κάποιον που πιστεύεις ότι είναι ασήμαντος. Οταν ασχολείσαι συστηματικά μαζί του και δεν κουράζεσαι να τον συκοφαντείς, δείχνεις ότι τον υπολογίζεις και τον φοβάσαι.
