Διατλαντική περιπλοκή

Ποια θα είναι η επόμενη μέρα της συνάντησης Τραμπ – Πούτιν;

Τα μέχρι στιγμής δεδομένα δείχνουν ένα σκηνικό δυσαρέσκειας των Ευρωπαίων εταίρων του ΝΑΤΟ, οι οποίοι θα ζητήσουν ενεργότερη συμμετοχή του Κιέβου στις διαπραγματεύσεις αλλά και εγγυήσεις για την ασφάλεια της μεταπολεμικής Ουκρανίας.

Οι τρεις μεγάλοι της Ευρώπης Γαλλία, Βρετανία και Γερμανία, έχουν δεσμευτεί να υλοποιήσουν ένα πολυδάπανο πρόγραμμα εξοπλισμών μέσω του οποίου προσδοκούν ότι θα απεγκλωβιστούν από τη μόνιμη δημοσιονομική περιοριστική πολιτική και τις υφεσιακές της παρενέργειες.

Ετσι μπορούμε να ερμηνεύσουμε τη σπουδή του Μακρόν για τη μόνιμη εγκατάσταση στρατιωτικών ευρωπαϊκών δυνάμεων στην Ουκρανία ως εγγυητριών της ειρηνευτικής συμφωνίας.

Το πιο δύσκολο κομμάτι της ειρηνευτικής συμφωνίας είναι δίχως αμφιβολία αυτό που θα αφορά το καθεστώς ασφαλείας της μεταπολεμικής Ουκρανίας.

Από τη ρητή απαγόρευση ένταξης στο ΝΑΤΟ, την καθιέρωση πλαφόν για τη δύναμη των ενόπλων δυνάμεων της Ουκρανίας μέχρι το καθεστώς ουδετερότητας τίθενται θέματα ελέγχου και πιστοποίησης τα οποία από μόνα τους συνιστούν πρόβλημα.

Επιπροσθέτως η διευθέτηση που είναι υπό αναζήτηση στην Ουκρανία θέτει θέμα ουδετερότητας σε μια στιγμή που δεν υπάρχουν ουδέτερα κράτη στην Ευρώπη.

Η Σουηδία και η Φινλανδία είναι πλέον μέλη του ΝΑΤΟ, η Ελβετία προώθησε άρματα μάχης στην Ουκρανία μέσω Γερμανίας, ενώ είναι θέμα χρόνου πότε η Αυστρία θα εγκαταλείψει την ουδετερότητα.

Η χαοτική κατάσταση που επικράτησε στην Ευρώπη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου πολλαπλασίασε την αστάθεια στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας.

Ο τερματισμός της σύγκρουσης Ουκρανίας – Ρωσίας είναι μια σύνθετη πρόκληση, καθώς θα μπορούσε να οδηγήσει είτε σε περισσότερη ένταση για την τήρηση των όρων της ειρηνευτικής συμφωνίας, είτε να προκαλέσει αποκλιμάκωση της έντασης καθώς η αναγνώριση της πρώην ΕΣΣΔ ως ζώνης επιρροής της Μόσχας θα λειτουργήσει σταθεροποιητικά.

Η συνάντηση Τραμπ – Πούτιν από μόνη της πιστοποιεί με τον πιο πανηγυρικό τρόπο τριάμισι χρόνια μετά την εισβολή ότι μια χώρα που διαθέτει πέντε χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές δεν απομονώνεται, ούτε γίνεται κράτος-παρίας.