Ο πρώην που φοβούνται οι νυν

Στην παρέμβασή του στη Βουλή για το προσφυγικό-μεταναστευτικό ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να επιτεθεί στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Ο στόχος προφανής: να ανασυγκροτήσει το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, το οποίο δεν βρίσκεται και στα καλύτερά του τούτη την περίοδο. Το ίδιο κάνουν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με τις καθημερινές εμφανίσεις του στα μέσα ενημέρωσης, οι υπουργοί με μόνιμο στασίδι στα πάνελ και οι φιλοκυβερνητικοί δημοσιολόγοι που είχαν μειώσει την πολεμική τους εναντίον της ομάδας των κατσαπλιάδων που υποτίθεται πως έκαναν κουμάντο στη χώρα πριν από το 2019 (το κουμάντο στην πραγματικότητα το είχαν οι δανειστές, οι οικονομικές ελίτ και η διαπλοκή).

Οι… επιδόσεις του επιτελικού κράτους είναι πλούσιες και δεν είναι εύκολο να σκεπαστούν όση θορυβώδη χυδαιότητα κι αν χρησιμοποιήσουν οι δοκησίσοφοι του μεγάρου Μαξίμου, όσες καταπραϋντικές συγγνώμες κι αν ξεστομίσει ο παρίσταμαι και χαιρετίζω ιδιοκτήτης του μεγάρου Μαξίμου. Σκάνδαλα επί σκανδάλων στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και των κοινοτικών πόρων. Απευθείας αναθέσεις σε φίλους και κουμπάρους. Φωτογραφικοί διαγωνισμοί με τις δουλειές να πηγαίνουν σε επιχειρηματίες του σχοινιού και του παλουκιού που τυχαίνει να είναι και χρηματοδότες της Νέας Δημοκρατίας. Στρατιές μετακλητών (ρεκόρ απ’ αυτούς, που κατηγορούσαν τους προηγούμενους για ξεσάλωμα στο ίδιο ζήτημα). Διορισμοί των παιδιών της παράταξης παντού στο κράτος. Δημιουργία παρακρατικών μηχανισμών για να προστατευθεί το μεγάλο αφεντικό.

Για γαλάζια συμμορία μιλάει το ΠΑΣΟΚ και ζητάει εκλογές, για κυβέρνηση με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης κάνουν λόγο κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης και καλούν τον κ. Μητσοτάκη να παραιτηθεί. Το έγκλημα των Τεμπών, παρά τις επίμονες προσπάθειες της κάστας που κυβερνά, δεν φεύγει από το προσκήνιο, οι παράνομες αγροτικές επιδοτήσεις έχουν προκαλέσει μεγάλο πρόβλημα στο εσωτερικό της κυβέρνησης, η απόπειρα να έχουμε και σ’ αυτήν την περίπτωση κατηγορίες εναντίον υπουργών για παράβαση καθήκοντος σκόνταψε στην αντίδραση του Μάκη Βορίδη, η Εισαγγελία της Ευρώπης ετοιμάζεται να ρίξει στην κυκλοφορία και άλλες υποθέσεις που θα πλήξουν και την κυβέρνηση και τον μονίμως ανήξερο πρωθυπουργό. Αυτός απλώς προεδρεύει. Το συγκεκριμένο μοντέλο, όμως, επειδή το έχουν πολυχρησιμοποιήσει οι χαμερπείς κόλακες που πλαισιώνουν τον αρχηγό, κουτσαίνει.

Οπότε μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να γυρίσει πίσω και να στοχοποιήσει ξανά τον Τσίπρα. Το αφήγημά της, όπως το καταθέτουν στελέχη και δημοσιολόγοι για την περίοδο 2015-2019, δεν είναι η ιστορία, είναι η άποψή της για ό,τι έγινε. Δηλαδή έχουμε να κάνουμε με την προπαγάνδα των νικητών. Αντικειμενικά είναι μόνο τα γεγονότα· οι κρίσεις επ’ αυτών είναι υποκειμενικές. Οποιος έχει τη δύναμη να περάσει την εκδοχή του, θα κυριαρχήσει. Το πέτυχε αυτό η Δεξιά τα προηγούμενα χρόνια. Σήμερα δυσκολεύεται γιατί οι αριθμοί είναι αδίστακτοι και αμαυρώνουν την εικόνα που έχουν κατασκευάσει, με το αζημίωτο φυσικά, οι αηδιαστικές ασημαντότητες που τη στηρίζουν.

Στο μέτωπο κατά του Τσίπρα έχει μπει και το ΠΑΣΟΚ. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Ανδρουλάκης, με διαφορετικό σκεπτικό, εστιάζουν την κριτική τους στον πρώην πρωθυπουργό. Καλούν τον Τσίπρα να απαντήσει για το δημοψήφισμα. Μιλούν για εξαπάτηση της κοινωνίας. Δεν θέλουν όμως να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών. Φοβούνται ότι θα καταρρεύσει η θεωρία τους. Δεν μας λένε τι παρέδωσαν το 2015 (άδεια ταμεία) και δεν μας λέει η Δεξιά τι παρέλαβε το 2019 (αποθεματικό ύψους 37 δισ. ευρώ, μερική ρύθμιση του χρέους). Μας λένε η Δεξιά και το ΠΑΣΟΚ ότι η περίοδος Τσίπρα ήταν η χειρότερη της Μεταπολίτευσης. Κάνουν όμως πως δεν βλέπουν τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με τα οποία οι περισσότεροι πολίτες που ανήκουν στις υποτελείς τάξεις και στα μεσαία στρώματα λένε ότι το 2019 ζούσαν καλύτερα συγκριτικά με το 2025. Για την περίοδο Τσίπρα δικαιούται να ασκεί κριτική η Αριστερά. Εφ’ όλης της ύλης. Οχι σε όλα, αλλά σε πολλά έχει δίκιο. Η Δεξιά δεν δικαιούται.

Ανάγωγα

Συζήτηση μεγάλη για τη Λιβύη με τις δύο κυβερνήσεις. Ποια να εμπιστευτείς, με ποια να μιλήσεις, πόση αξία έχουν οι συμφωνίες μαζί τους; Κουβέντα, όμως, για το ποιος έκανε τη Λιβύη ένα διαλυμένο κράτος; Δικτάτορας ο Καντάφι για τους Δυτικούς, έπρεπε να ανατραπεί για να υπάρξει δημοκρατία στη χώρα. Σαν κι αυτή που έχουμε τώρα εκεί.