Έκαναν γιο-γιο τον Γιάννη Βρούτση

Υπουργοί για γέλια και για κλάματα, υπουργοί που πουλάνε μαγκιά, αλλά μέσα σε λίγες ώρες αλλάζουν πλήρως στάση. Χωρίς να ντρέπονται, δίχως αξιοπρέπεια.

Δείτε τον Γιάννη Βρούτση, τον αναπληρωτή υπουργό Αθλητισμού. Μέχρι και χθες το βράδυ ήταν κάθετος, ακολουθούσε την σκληρή κυβερνητική γραμμή για τη συνάντηση του υπουργού με τον Γιαννακόπουλο του Παναθηναϊκού και τους Αγγελόπουλους του Ολυμπιακού. «Αν δεν υπάρξει κοινή παρουσία στη συνάντηση, το πρωτάθλημα θα διακοπεί οριστικά» δήλωνε με στόμφο και πυγμή το πρωί της Τρίτης  στον Real FM.

Το πρωί της Τετάρτης ωστόσο μιλώντας στο Action24 έκανε κωλοτούμπα ολκής και από λιοντάρι έγινε αρνάκι, ξεχνώντας τις αγριάδες περί κοινής παρουσίας: «Το προαπαιτούμενο είναι μετά τις 3 να γίνει η προσέλευση. Προαπαιτούμενο είναι η δήλωση προς την ελληνική κοινωνία, όλα τα άλλα δεν είναι προτεραιότητα».  

Από κοντά και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης: «Δεν είναι αυτοσκοπός το να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι ο Γιαννακόπουλος και οι Αγγελόπουλοι». Μα εσείς το είχατε κάνει αυτοσκοπό, όχι εμείς.

Αρκούσε ένα σταθερό «όχι» των ιδιοκτητών μίας ομάδας για να διασυρθεί μία κυβέρνηση που το παίζει σκληρή και μετά αναδιπλώνεται. Το απόλυτο ξεγύμνωμα.

Και να ήταν μόνο η κυβέρνηση που ξεγυμνώνεται μπροστά στους προέδρους των ομάδων. Η δικαιοσύνη τι έκανε με εκείνη την εισαγγελέα που τους κοίταζε; Η αστυνομία μήπως και μάλιστα σε πολύ υψηλό επίπεδο; Αρκούσαν οι δημόσιοι διαπληκτισμοί των ιδιοκτητών δύο ομάδων για να ξεγυμνωθούν όλοι τους.

Αλλά αυτό με τον Βρούτση είναι κορυφαίο. Να πουλάει κυβερνητική μαγκιά δύο ολόκληρες ημέρες και, μετά, να τα παίρνει όλα πίσω; Τον έκαναν γιο-γιο Αγγελοπουλαίοι και Γιαννακόπουλος. Αυτές είναι οι αρχές μας, αν δεν σας αρέσουν έχουμε κι άλλες.

Νεότερες «πληροφορίες» που δεν επιβεβαιώνονται ακόμα και μη μου ζητάτε να τις επιβεβαιώσω, θέλουν τον Γιάννη Βρούτση να προχωράει και σε νέα αναδίπλωση. Ούτε κοινή συνάντηση προέδρων, ούτε χωριστές συναντήσεις στο υπουργείο. Θα πάει αυτός να τους βρει στα γραφεία τους. Ελπίζουμε να τον δεχτούν τουλάχιστον και να μην τον αφήσουν απ’ έξω.