ΗΠΑ και Ρωσία δεν διαπραγματεύονται μόνο τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία αλλά συνολικά το πλαίσιο των διμερών σχέσεων, κυρίως σε ό,τι αφορά την ασφάλεια στην Ευρώπη.
Αν υπάρξει Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, είναι δυνατόν να είναι το ΝΑΤΟ με το όπλο παρά πόδα στην Πολωνία και τη Ρουμανία;
Το παραπάνω ερώτημα είναι εξίσου αν όχι περισσότερο κρίσιμο από τους όρους της Ρωσίας για τον τερματισμό του πολέμου με την Ουκρανία.
Οι περιοριστικοί όροι στην κυριαρχία της Ουκρανίας που θέλει να επιβάλει το Κρεμλίνο έχουν σχέση συγκοινωνούντων δοχείων με το καθεστώς ασφάλειας της Ανατολικής Ευρώπης – και κυρίως δύο στρατηγικής σημασίας κρατών, της Πολωνίας και της Ρουμανίας.
Θα μπορέσει η μεταπολεμική Ουκρανία να παραμείνει ουδέτερη με ένα τμήμα της επικράτειάς της αποστρατιωτικοποιημένο αν το ΝΑΤΟ και η Ρωσία παράγουν ψυχροπολεμικές εντάσεις από τη Βαλτική μέχρι τη Μαύρη θάλασσα;
Με την Πολωνία να περιλαμβάνεται ήδη στους μεγάλους της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ, το ενδιαφέρον εστιάζεται στη Ρουμανία, με τη Γαλλία να σχεδιάζει τη μόνιμη εκεί εγκατάσταση στρατιωτικών μονάδων.
Η Ρουμανία είναι χώρα υψηλού κινδύνου καθότι η ομοεθνής Μολδαβία είναι πρώην χώρα της ΕΣΣΔ.
Με άλλα λόγια, ακόμα και στο πιο καλό σενάριο τερματισμού της σύγκρουσης στην Ουκρανία, η μεταπολεμική σταθερότητα θα είναι βαριά υποθηκευμένη.
Η αντιμετώπιση της Ρωσίας ως απειλής είναι μια επιλογή των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ που οικοδομήθηκε σταδιακά τα τελευταία 36 χρόνια.
Δεν πρόκειται για ασκήσεις επί χάρτου, αλλά για σενάρια σύγκρουσης, με τις εκλογές στη Ρουμανία να επικεντρώνονται στο πόσο ρωσόφιλος ήταν ο ακροδεξιός υποψήφιος.
Η Ουκρανία δεν είναι παρά η ορατή πλευρά του παγόβουνου του δεύτερου Ψυχρού Πολέμου.
