Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα κράτος που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, που διατυμπανίζει ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο, που ακόμα και σε καιρό πολέμου λέει πως εφαρμόζει τους κανόνες και δεν παραβιάζει τις συνθήκες, και σε μια ένοπλη οργάνωση που μάχεται με κάθε μέσο για να πετύχει τον στόχο της; Κανονικά είναι μεγάλη. Η οργάνωση δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να μετέλθει όλες τις μεθόδους προκειμένου να πλήξει τον αντίπαλό της, υπηρετεί με συνέπεια τη θεωρία της συλλογικής ευθύνης βάζοντας στο στόχαστρό της ακόμα και αμάχους είτε είναι παιδιά είτε είναι άσχετες γυναίκες είτε είναι ηλικιωμένοι.
Πιστεύει ότι με τυφλά χτυπήματα θα κάμψει το ηθικό των εχθρών της, θα προκαλέσει τριβές στις τάξεις τους και θα τους υποχρεώσει να συνθηκολογήσουν ή, στην καλύτερη περίπτωση, να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων προκειμένου να συζητήσουν για εκεχειρία ή για συμφωνία εφ’ όλης της ύλης. Το κράτος, αν μάλιστα υποστηρίζει ότι δεν έχει καμία σχέση με την τρομοκρατία, οφείλει να επιτίθεται σε στρατιωτικούς στόχους και να μην προκαλεί θύματα στον άμαχο πληθυσμό. Κι όταν για διάφορους λόγους αποτυγχάνει, τότε πρέπει να απολογηθεί. Και στους εσωτερικούς μηχανισμούς δικαίου και στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Διαπράττει σίγουρα εγκλήματα πολέμου, ενδεχομένως και γενοκτονία. Υπάρχουν προηγούμενα και η σύγκριση είναι αναπόφευκτη.
Τι έχουμε στην περίπτωση της σύγκρουσης Ισραήλ – Χαμάς και Ισραήλ – Χεζμπολάχ; Να δεχτούμε ότι και οι επιθέσεις της Χαμάς και οι επιθέσεις της Χεζπολάχ είναι τρομοκρατικές. Βαράνε στο ψαχνό αδιαφορώντας αν τα θύματα είναι στρατιωτικοί ή απλοί πολίτες. Τι πρέπει να πούμε για τις μαζικές δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα, στη Δυτική Οχθη και στον Λίβανο; Τι πρέπει να πούμε για τις χιλιάδες θύματα στις τρεις περιοχές; Ανάμεσα τους πολλά παιδιά και ανήμποροι άνθρωποι. Ηταν μέλη της Χαμάς και της Χεζμπολάχ; Ηταν ένοπλοι; Σχεδίαζαν ενέργειες εναντίον του Ισραήλ; Ούτε οι κυβερνώντες στο Ισραήλ τολμούν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο ούτε οι δυτικές κυβερνήσεις που υποστηρίζουν χωρίς αστερίσκους την επιθετική μανία της κυβέρνησης Νετανιάχου διανοούνται να χρησιμοποιήσουν αυτό το επιχείρημα.
Η δειλή αυτοκριτική του Ισραήλ περιορίζεται στην αναγνώριση κάποιων ακροτήτων οι οποίες υπόσχεται ότι δεν θα επαναληφθούν και οι δράστες θα τιμωρηθούν. Το φαινόμενο όμως είναι διαρκές. Οι Δυτικοί εκφράζουν τη διαφωνία τους, καλούν την κυβέρνηση του Ισραήλ να είναι πιο προσεκτική, επαναλαμβάνουν με στόμφο, αλλά χωρίς κανένα αποτέλεσμα, ότι η σύγκρουση πρέπει να τελειώσει, μιλάνε εξ υποχρεώσεως για τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους επικαλούμενοι τις αποφάσεις του ΟΗΕ, ωστόσο αρνούνται να ασκήσουν σοβαρές πιέσεις στην κυβέρνηση του Ισραήλ. Ούτε που σκέφτονται να επιβάλουν οικονομικές κυρώσεις, ούτε που τους περνάει από το μυαλό να σταματήσουν να εξοπλίζουν τις Ενοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ. Οπότε γίνονται συνεργοί.
Φυσικοί αυτουργοί ο Νετανιάχου και η ακροδεξιά παρέα του που διοικούν τη χώρα. Ηθικοί αυτουργοί οι δυτικές πολιτικές ελίτ που ανέχονται τις δολοφονικές πρακτικές της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ και την τροφοδοτούν συνεχώς με όπλα. Ισοπεδώνονται πόλεις. Βομβαρδίζονται νοσοκομεία. Νερό, τρόφιμα και φάρμακα με το σταγονόμετρο. Χιλιάδες άνθρωποι μετακινούνται βιαίως και ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες. Μεγαλώνει ο κατάλογος των θυμάτων με ηλικία μηδέν (παιδιά που σκοτώνονται πριν συμπληρώσουν το πρώτο έτος). Εξωδικαστικές δολοφονίες. Αδιαφορία για τις… παράπλευρες απώλειες. Αδιαφορία και για την τύχη των ομήρων. Ο Νετανιάχου για να δικαιολογήσει τη φονική ουτοπία του επικαλείται τις Γραφές. Ομως, όπως σημειώνει ο Ελί Μπαρναβί στο βιβλίο του «Φονικές θρησκείες» (εκδόσεις Πόλις) περιγράφοντας όλους τους φονταμενταλισμούς, «οι Γραφές είναι σαν τα ισπανικά πανδοχεία, όπου βρίσκει κανείς αυτό που ψάχνει, δηλαδή αυτό που κουβαλά μαζί του» (σελ. 98).
ΥΓ.: Μέχρι και ο πρώην διευθυντής της CIA Λίον Πανέτα, μιλώντας για τις εκρήξεις βομβητών στον Λίβανο, είπε ότι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια μορφή τρομοκρατίας.
Ανάγωγα
Ούτε δυο λεπτά δεν κράτησε η συνεδρίαση της Επιτροπής Δεοντολογίας της Ν.Δ. που εξέτασε το θέμα Σαλμά και αποφάσισε να διαγράψει τον βουλευτή. Πάλι καλά που συνεδρίασε. Αυτό δα έλειπε να ακούσουν τα μέλη της τις εξηγήσεις του ατίθασου βουλευτή. Τι να τις κάνουν; Η δουλειά τους είναι να εκτελούν χωρίς περιττές συζητήσεις τις εντολές του αρχηγού. Ετσι γίνεται στο, κατά τη δήλωση του κ. Μητσοτάκη, «πιο προοδευτικό και φιλελεύθερο κόμμα που υπάρχει στην Ελλάδα».
-320x213.jpg)
