«Οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν κυρίαρχοι του μέλλοντος μόνο και μόνο για να μπορούν να αλλάζουν το παρελθόν. Αγωνίζονται για να μπουν στο εργαστήρι όπου εκεί ρετουσάρουν τις φωτογραφίες και πλαστογραφούν βιογραφίες και ιστορία». Με τα λόγια αυτά ο τεράστιος Μίλαν Κούντερα, στο έργο του «Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης» (εκδόσεις Οδυσσέας), αναφέρεται στο γεγονός ότι «οι νικητές γράφουν την ιστορία» και την ξαναερμηνεύουν. Ωστόσο, ορισμένες φορές είναι και οι ηττημένοι που θέλουν να ξαναγράψουν την ιστορία ή να την αναθεωρήσουν.
Για παράδειγμα οι ναζιστές και οι ακροδεξιοί επιδιώκουν εδώ και δεκαετίες να «σβήσουν» ή να σχετικοποιήσουν τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας και του ναζισμού. «Ναι, μπορεί να έγιναν κάποιες υπερβολές, αλλά αυτές οφείλονταν στις ακρότητες του κομμουνισμού. Το εκκρεμές πήγε στην αντίθετη κατεύθυνση, λόγω του κομμουνιστικού κινδύνου που απειλούσε την Ευρώπη» μας λέει ο Φρανσουά Φιρέ (υπερσυντηρητικός Γάλλος ιστορικός) το 1995 στο έργο του «Το παρελθόν μιας αυταπάτης».
Ο Εντσο Τραβέρσο, στο βιβλίο του «Η ιστορία ως πεδίο μάχης: ερμηνεύοντας τις βιαιότητες του 20ού αιώνα» (εκδόσεις Πόλις), γράφει: «Κι αν ο Φιρέ έβλεπε στην επαναστατική ιδεολογία τη μήτρα του γιακωβίνικου και του μπολσεβίκικου ολοκληρωτισμού, ο Στεφάν Κουρτουά, στη “Μαύρη Βίβλο του Κομμουνισμού” προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, ανάγοντας τον κομμουνισμό σε απλό εγκληματικό φαινόμενο».
Η Λεπέν, η Μελόνι, ο Ορμπαν και πλείστοι άλλοι ακροδεξιοί ηγέτες επιδιώκουν να σχετικοποιήσουν τα εγκλήματα της αποικιοκρατίας και του φασισμού και να μεγαλοποιήσουν τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Αυτή ήταν πάντοτε η πρόθεσή τους: να διαγράψουν το Ολοκαύτωμα από την ιστορία, λέγοντας ότι αυτά είναι μυθεύματα των Εβραίων και ότι το Αουσβιτς δεν υπήρξε ποτέ, αλλά και να σβήσουν τις θηριωδίες που διέπραξαν οι Ευρωπαίοι σε Αφρική, Λ. Αμερική, Ασία και γενικότερα σε όλο τον κόσμο.
-320x213.jpg)
