Αφού αναλύσαμε τις «σφαλιάρες» που έφαγαν σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό τα τρία βασικά κόμματα στις ευρωεκλογές, ξαναρχίζουμε το αγαπημένο μας εθνικό σπορ (μετά το τάβλι), δηλαδή το τι θα γίνει στην (ας την πούμε) Κεντροαριστερά. Καλοπροαίρετοι, αγωνιούντες, αφελείς, νταραβεριτζήδες, επαγγελματίες του «χώρου», αρπακτικά, εκπρόσωποι του τίποτα ή του εαυτού τους και λοιποί συγγενείς έχουν αρχίσει ήδη τη σχετική συζήτηση. Θα αναστενάξουν τα e-mails, τα τσατ, οι καφέδες, τα τσίπουρα και τα μεζεδοπωλεία, θα γραφτούν σενάρια επί σεναρίων με το πιο βασικό να παραμένει κυρίαρχο: δηλαδή το να μη γίνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ τίποτα.
● Λένε οι καλοπροαίρετοι: «Μα βρε παιδιά, με 15% και 13% δεν γίνεται δουλειά, ο χώρος πρέπει να επανενωθεί για να κερδίσει τη Ν.Δ., ειδικά σε συνθήκες ενισχυμένης αναλογικής, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τους νέους και τα αστικά κέντρα, το ΠΑΣΟΚ τους πιο μεγάλους και την επαρχία, στον ΣΥΡΙΖΑ η φρεσκάδα, στο ΠΑΣΟΚ η εμπειρία, ας τα βάλουμε μαζί στο μπλέντερ να φτιάξουμε ζωμό κεντροαριστερό και μερακλίδικο». Πάμε να δούμε τα (σχεδόν ανυπέρβλητα) εμπόδια.
● Αναρωτιέμαι π.χ. για ποιο λόγο ένας νέος, άφθαρτος πρόεδρος ολίγων μηνών, που ταλαιπωρήθηκε εσωκομματικά όσο κανένας, να αυτοκτονήσει πολιτικά και να «καταθέσει πινακίδες» μόλις βγήκε στην κυκλοφορία, μπαίνοντας σε συζητήσεις για μια νεφελώδη κεντροαριστερή συμμαχία που οι μισοί είναι τσακωμένοι με τους άλλους μισούς, αλλά όλοι έχουν και μια άποψη για την Κεντροαριστερά και τη χώρα. Χώρια που αν ο Ανδρουλάκης είναι «εκβιαζόμενος», όπως λέει, και οι ΝΕΑΡίτες «αποστάτες», μένει μόνο ο Λοβέρδος που έχει τόση σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία όση ο Βορίδης με τον μαρξισμό.
● Από την άλλη πλευρά στο ΠΑΣΟΚ, παρ’ όλο που υπάρχει εδώ και χρόνια… πρωτογενές πλεόνασμα σε δελφίνους όλων των ηλικιών, αυτή τη στιγμή δεν φαίνεται κάποιος να έχει την εσωκομματική δύναμη να αμφισβητήσει τον πρόεδρο Νίκο. Ο οποίος Ανδρουλάκης είναι 45 ετών, μόλις 2,5 χρόνια πρόεδρος και σε κάθε κάλπη πάει (λίγο και) καλύτερα, αλλά το «πρωτάθλημα» είναι ακόμη όνειρο απατηλό. Χώρια που στο ΠΑΣΟΚ πρέπει πρώτα να συζητήσουν πολιτικά σαν άνθρωποι και όχι στα κανάλια και να αποφασίσουν τι έχουν τα έρμα και δεν τραβάνε: Αλλοι λένε ότι πληρώνουν ακόμη τα μνημόνια, άλλοι ότι οι βουλευτές της Αττικής… τεμπελιάζουν, άλλοι ότι ο πρόεδρος δεν έχει καλλιεργήσει προφίλ πρωθυπουργήσιμου και δεν μπορεί να διεισδύσει σε απαιτητικά κεντρώα ακροατήρια της μεσαίας τάξης στην Αθήνα. Μια ματιά βέβαια στα αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών της τελευταίας δεκαετίας αποδεικνύει ότι η Αττική είναι πολυετής πληγή για το ΠΑΣΟΚ, τόσο επί Φώφης Γεννηματά όσο και επί Ευάγγελου Βενιζέλου, με εξίσου χάλια (και ακόμη χειρότερα) ποσοστά. Απαντήσεις στους παραπάνω προβληματισμούς δεν έχουν βρεθεί και δεν έχω ακούσει και καμιά λαμπρή ιδέα επί του θέματος, για να είμαι ειλικρινής.
● Και πάμε στη Νέα Αριστερά του 2,5% που δεν κατάλαβε ποτέ ότι όποιο πρόβατο βγαίνει από το μαντρί το τρώει ο λύκος. Η παλιά φρουρά δεν έχει πρόβλημα με το σλόγκαν «πιο καλή η μοναξιά», αλλά η γενιά των 40άρηδων δεν νομίζω ότι βολεύεται με την αποστρατεία. Αν υποθέσουμε ότι παραμένουν ένα κόμμα και δεν ξαναδιασπαστούν για άλλες πολιτείες, ίσως πρέπει να αναλογιστούν το εξής: Οταν χάνεις από τον Κασσελάκη εσωκομματικά, διασπάς δύο φορές τον ΣΥΡΙΖΑ και τελικά παίρνεις 2,5% και ο Στέφανος 15%, υπάρχει περίπτωση να μην είναι στραβός ο γιαλός, αλλά να «πήραμε τη ζωή μας λάθος», που λέει και ο ποιητής.
● Ακόμη λοιπόν και αν κάποιος τους έβαζε όλους αυτούς μαζί με το ζόρι κάτω από την ίδια μαρκίζα, μπορούμε όλοι να φανταστούμε τι θα έκανε η Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές: ένα ποτ πουρί δηλώσεων που έχει κάνει ο ένας εναντίον του άλλου και το δίλημμα: «Θέλετε αυτή τη Βαβέλ ή να συνεχίσουμε εμείς που ξέρουμε τη δουλειά;». Την απάντηση μπορούμε να τη φανταστούμε.
.jpg)
