Σύνηθες μετά από μια εκλογική διαδικασία με πολλαπλές σφαλιάρες ο καθένας να ψάχνει από κάπου να πιαστεί για να πει ένα αμήχανο «δεν είναι αυτό που νομίζετε». Πρώτη και καλύτερη η κυβέρνηση. Η Ν.Δ. έχασε σε 11 μήνες περίπου ένα εκατομμύριο ψήφους σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του Ιουνίου και οι υπουργοί βγαίνουν στα ΜΜΕ και δηλώνουν «ο κόσμος μάς είπε να πάμε πιο… γρήγορα».
Πραγματικά αναρωτιέσαι αν ζούμε όλοι στην ίδια χώρα και αν βλέπουμε το ίδιο εκλογικό αποτέλεσμα. Τόσο η απώλεια πραγματικού αριθμού ψήφων όσο και η μείωση των ποσοστών του κυβερνώντος κόμματος κατά 12% συνιστούν ένα οριστικό τέλος στο αλαζονικό και προκλητικό «πήραμε 41% και κάνουμε ό,τι γουστάρουμε».
● Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πέρασε πέντε μονάδες κάτω από τον πήχη που ο ίδιος έβαλε και ουδείς (ούτε στο κόμμα του) κατάλαβε γιατί τον έβαλε. Το δίλημμα «ψηφίστε μας γιατί αλλιώς, πάει η σταθερότητα στη χώρα» δεν έπεισε παρά ελάχιστους. Θέματα όπως η ακρίβεια, τα Τέμπη, οι υποκλοπές, ο γάμος ομόφυλων και γενικότερα το ύφος της παρούσας διακυβέρνησης ενόχλησαν και κόστισαν ακριβά. Γι’ αυτό το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι η επισημοποίηση ότι άρχισε η «γαλάζια» κατηφόρα, χωρίς όμως να ξέρουμε ούτε πόσο απότομη είναι ούτε πότε θα τελειώσει. Επομένως, ψυχραιμία, πάλι πρώτη και με double score είναι η Ν.Δ., αλλά πολιτικά «κουτσουρεμένη».
● Αντίστοιχες σφαλιάρες έφαγαν και τα δύο βασικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Το one man show του Στέφανου Κασσελάκη, που πραγματικά τα έδωσε όλα σε αυτή την πρώτη του αναμέτρηση, έδειξε τα όριά του. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε σχεδόν 340.000 ψήφους από πέρυσι, τα χιλιάδες likes και views στα social media δεν μετατράπηκαν σε ψήφους και η δεύτερη θέση δεν χάθηκε κυρίως λόγω της αδυναμίας του ΠΑΣΟΚ να την κατακτήσει. Είναι εμφανές ότι και πολλά πράγματα πρέπει να αλλάξουν και πολλή δουλειά χρειάζεται. Κυρίως να γίνει συνείδηση ότι το σπορ είναι ομαδικό, οι παίκτες πρέπει να είναι πρωτοκλασάτοι και να αποδίδουν, αλλά το πιο σημαντικό: Τα κόμματα ανεβαίνουν όταν οι πολίτες έχουν πειστεί ότι αξίζουν μια ευκαιρία για τη διακυβέρνηση της χώρας. Μέχρι στιγμής, το στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πείσει για κάτι τέτοιο. Και οι λόγοι είναι πολλοί.
● Από την άλλη πλευρά, το λεγόμενο «tsoukou tsoukou ball» που παίζει το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη δείχνει και αυτό να έχει φτάσει στα όριά του. Παρά τις τοπικές επιτυχίες στην επαρχία, το κόμμα απέτυχε να κατακτήσει τη δεύτερη θέση, παρά τα προβλήματα στον ΣΥΡΙΖΑ, και έχασε σχεδόν 100.000 ψηφοφόρους από πέρυσι. Αντιμετωπίζει πλέον ένα στρατηγικό κενό αφού το «ψηφίστε μας να βγούμε δεύτεροι» δεν έπεισε και δεν μπορεί να έχει συνέχεια, ενώ τα μεσαία και κατώτερα στρώματα της Αττικής δείχνουν να του έχουν γυρίσει την πλάτη. Στο μεταξύ, ακόμη και αν το ΠΑΣΟΚ περνούσε τον ΣΥΡΙΖΑ για λίγο, πάλι θα είχαμε την ίδια εικόνα, δηλαδή δύο μεσαία κόμματα πέριξ του 15% που οι ψηφοφόροι τα κατατάσσουν ως ανέτοιμα για πρωταγωνιστικό κυβερνητικό ρόλο. Και οι δύο υπόσχονται τώρα πρωτοβουλίες ανασυγκρότησης της κατακερματισμένης Κεντροαριστεράς, αλλά οι πρακτικές δυσκολίες μοιάζουν ανυπέρβλητες.
● Και επειδή βλέπω πολλά κροκοδείλια δάκρυα για την πράγματι μεγάλη αποχή: Μια πρώτη αρχή θα ήταν η εκκαθάριση των εκλογικών καταλόγων για να προσδιορίσουμε ακριβώς τα μεγέθη. Διότι με επίσημο πληθυσμό 10,8 εκατ. (απογραφή 2021) είναι λίγο περίεργο να έχουμε 9,8 εκατ. ψηφοφόρους, τη στιγμή που η ΕΛΣΤΑΤ καταγράφει σχεδόν 2 εκατ. πληθυσμό ηλικίας έως 19 ετών. Ενα δεύτερο βήμα θα ήταν να επαναφέρουμε την ταυτόχρονη διεξαγωγή αυτοδιοικητικών εκλογών με τις ευρωεκλογές που λανθασμένα αποσυνδέθηκαν και έχουν μεγάλο κόστος τόσο σε επίπεδο δημοκρατίας (μειωμένη συμμετοχή) όσο και σε επίπεδο οικονομικό. Και βέβαια, αν έχουμε για χρόνια περίπου… 700 δημοσκοπήσεις που δείχνουν μια από τα ίδια και την τελευταία εβδομάδα πριν από τις κάλπες συζητάμε πόσα λεφτά και πόσα σπίτια έχουν ο Μητσοτάκης και ο Κασσελάκης, ας μην απορούμε που ο κόσμος λέει με τον τρόπο του «βρε δεν μας παρατάτε».
.jpg)
