Αποκρουστικός συμβιβασμός ο «μεγάλος συνασπισμός»

Είναι φανερό ότι το σενάριο του μεγάλου συνασπισμού (κυβέρνηση με ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.) βολεύει τη συντηρητική παράταξη, ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, τη διαπλοκή και βεβαίως τους δανειστές. Ολοι αυτοί εργάζονται συστηματικά, για να το πετύχουν, γιατί ο βασικός στόχος τους είναι η εξουδετέρωση της ριζοσπαστικότητας που είναι ακόμη παρούσα σε ορισμένα κεντρικά σημεία της ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ.

Επικαλούμενοι το νέο Μνημόνιο ισχυρίζονται ότι τα δύο κόμματα είναι υποχρεωμένα να συνεργαστούν, προκειμένου να εφαρμοστεί η συμφωνία χωρίς εκπτώσεις, όπως άλλωστε απαιτούν οι εταίροι. Και αφού υπάρχει σύγκλιση σ’ αυτό το επίπεδο, οι διαφορές τους σε άλλα ζητήματα είναι επουσιώδεις.

Δεν είναι όμως έτσι. Για παράδειγμα, στα ανοιχτά θέματα -αυτά δηλαδή που πρέπει η νέα κυβέρνηση να διαχειριστεί- όπως είναι τα εργασιακά, το ασφαλιστικό και το χρέος, οι διαφορές τους είναι μεγάλες.

Πώς θα συναινέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να ξεφτιλιστεί, στην απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, στη μη εφαρμογή των συλλογικών συμβάσεων, στον συνδικαλιστικό νόμο -όπως τον θέλουν οι δανειστές, στις απολύσεις των «άχρηστων» στο Δημόσιο ή στην άποψη της Ν.Δ. ότι το χρέος είναι βιώσιμο και δεν χρειάζεται καμία διευθέτηση;

Αυτή είναι η έσχατη γραμμή άμυνας για ένα κόμμα της Αριστεράς, από την οποία δεν μπορεί να υποχωρήσει, γιατί -αν το κάνει- θα παραδοθεί άνευ όρων στον ταξικό αντίπαλο. Επίσης μια κυβέρνηση τέτοιου τύπου ποια πολιτική θα ακολουθήσει στα ευρωπαϊκά όργανα;

Η Νέα Δημοκρατία, όπως έχει δείξει στο παρελθόν και όπως έχει αφήσει να καταλάβουμε η μεταβατική ηγεσία της, δεν έχει την πρόθεση να συγκρουστεί με τη φράξια Σόιμπλε, ούτε να εμπλακεί στη συζήτηση για ένα άλλο μοντέλο ευρωζώνης με περισσότερη δημοκρατία, αλληλεγγύη και κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν την αφορά το θέμα, δεν επιθυμεί να συμβάλει στην προσπάθεια αμφισβήτησης του κυρίαρχου παραδείγματος. Γι’ αυτήν όλα είναι καλώς καμωμένα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλλει την αγωνιστική στάση του το επτάμηνο των διαπραγματεύσεων, τις μάχες που έδωσε εναντίον της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, τα πλήγματα που προκάλεσε στην ευρωκρατία και υποστηρίζει πως η ευρωζώνη πρέπει να αλλάξει, διαφορετικά δεν έχει μέλλον. Ανάμεσα στην υποταγή της Ν.Δ. και στο αντάρτικο του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει βάση συνεννόησης.

Τέλος, τεράστια είναι η απόσταση που χωρίζει τα δύο κόμματα στα πεδία που είναι εκτός Μνημονίου. Περιμένει κανείς ότι η Ν.Δ. θα βάλει πλάτη, για να αντιμετωπιστεί η διαφθορά, το σύστημα διαπλοκής και για να προωθηθούν προοδευτικές μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα, στη δημόσια διοίκηση και στους θεσμούς; Θα είναι σαν να βάζει τα χεράκια της για να βγάλει τα ματάκια της. Οι μεγάλοι συνασπισμοί είναι μεγάλοι συμβιβασμοί.

Σε όλες τις περιπτώσεις κερδισμένη έχει βγει η συντηρητική παράταξη, η οποία κάνει και τις λιγότερες εκπτώσεις. Δείτε τι έπαθε το ΠΑΣΟΚ που μπήκε σ’ αυτή τη λογική. Παλεύει να επιβιώσει. Δείτε πού βρίσκονται σήμερα οι σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία. Στη σκιά της Μέρκελ. Τα ίδια και χειρότερα θα υποστεί ο ΣΥΡΙΖΑ αν υιοθετήσει αυτή τη γραμμή.

Ανάγωγα

Κι άλλος από τον ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα δεν είναι στον ΣΥΡΙΖΑ, προτρέπει τους αριστερούς ψηφοφόρους να ψηφίσουν ΚΚΕ. Μετά τον Μανώλη Γλέζο ήταν η σειρά του Αλέξη Μητρόπουλου. Απρόσμενη βοήθεια στο ΚΚΕ. Στην κίνηση του Μαν. Γλέζου δεν υπάρχει σκοπιμότητα. Σ’ αυτήν όμως του Αλ. Μητρόπουλου είναι εμφανής η πρόθεσή του να εκδικηθεί τους πρώην συντρόφους του επειδή δεν τον έβαλαν στα ψηφοδέλτια ούτε σε μη εκλόγιμη θέση.