«Καλό Σεπτέμβρη»

Καλοκαίρι είναι αυτό ή διαρκής νεκρολογία; Ιδεολογιών, ονείρων, προσδοκιών, ανθρώπων. Νισάφι πια. Λίγο ακόμη και θα ενδώσω στη χιλιοστή εξακοσιοστή ογδοηκοστή ένατη επανάληψη του «Ρετιρέ», για να τη βγάλω καθαρή…

Αντε, την όποια κατολίσθηση της πραγμάτωσης μιας Ευρώπης των Λαών, της Δημοκρατίας και του σεβασμού της Διαφορετικότητας (και αυτή με κεφαλαίο «Δ», μπας και καταλάβουμε την αξία της) να την αποδεχτώ (όχι αγόγγυστα).

Ωστόσο, τη δολοφονία του παγκοσμίου φήμης αρχαιολόγου στην Παλμύρα, 83χρονου Χαλέντ αλ Ασάαντ, με αποκεφαλισμό από το ISIS, δεν θα τη δεχτώ στον αιώνα τον άπαντα. Γιατί αυτό διαφύλασσε ο Ασάαντ: τους αιώνες.

Και ο χρόνος χρειάζεται τους θεματοφύλακές του. Το ξέρουν αυτό πολύ καλά οι δολοφόνοι του. Αυτό που δεν ξέρουν ίσως είναι πως για όσους σκέπτονται με τον ερμηνευτικό ορίζοντα του παρόντος, πολλά γεγονότα ή ιστορικές προοπτικές φαίνονται πιο «ρομαντικές» απ’ ό,τι είναι και πιο «επαναστατικές» απ’ ό,τι θα ’θελαν.

Βέβαια, ο ρομαντισμός με την επαναστατικότητα δεν είναι ασύμβατες έννοιες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Φερντινάντ Λασάλ (μας τον θύμισε ο συνάδελφος Γιώργος Πετρόπουλος στο σημερινό άρθρο του για τις ιστορικές διασπάσεις της Αριστεράς).

Ο Λασάλ έζησε στα μέσα του 19ου αι. (όχι για πολύ, όμως). Ηταν νομικός, φιλόσοφος και σοσιαλιστής πολιτικός ακτιβιστής, καθώς και ο εμπνευστής του διεθνούς τύπου σοσιαλισμού στη Γερμανία.

Σπούδασε στα καλύτερα πανεπιστήμια και αφομοίωσε σε βάθος την εγελιανή σκέψη (διόλου τυχαίο, καθώς ο Χέγκελ ήταν και συγκαιρινός και συμπατριώτης του). Επρεπε βέβαια, να πάει στο Παρίσι για να έρθει σε επαφή με τα σοσιαλιστικά ρεύματα. Πήγε, τα γνώρισε και γύρισε διανοητής και επαναστάτης.

Για να μην τα πολυλογούμε (από την άλλη, αν δεν πολυλογήσεις και στις νεκρολογίες, πότε θα πολυλογήσεις), ο Φερντινάντ ήρθε σε επαφή με τον Μαρξ και μία ολόκληρη δεκαετία από τη μικρή ζωή του (μόλις 39 χρόνια) την αφιέρωσε ολοκληρωτικά σε μελέτες πάνω στον κρατικό εθνικό σοσιαλισμό. Μίλησε για την εργατιά, τον κολεκτιβισμό, την ελευθερία, ακόμη και για τον Ηράκλειτο…

Ελα, όμως, που μίλησε μέσα του και ο έρωτας. Ελα, όμως, που η κοπελιά ήταν αρχόντισσα και οι δικοί της δεν ήθελαν με τίποτα τον επαναστάτη διανοούμενο. Τη μαντάλωσαν στην κάμαρά της, ω Μαργαρίτα Μαργαρώ, και εκείνη ενέδωσε και τον απαρνήθηκε για έναν αστό. Στέλνει και ο δικός σου επιστολή στον τύπο και τον καλεί σε μονομαχία, όπου και τραυματίστηκε θανάσιμα.

Το ημερολόγιο έγραφε 28 Αυγούστου 1864. Γι’ αυτό, σου λέω… καλό Σεπτέμβρη και εις άλλα με υγεία.